Ο Βασιλιάς Έλβις σπάνια έπιανε χαρτί και στυλό για να γράψει. Όμως αγαπούσε τη χώρα του και ήθελε να βοηθήσει. Επίσης ήθελε ακόμα ένα σήμα για τη συλλογή του.

Πετώντας για την Ουάσινγκντον ζήτησε ένα στυλό και ένα κομμάτι χαρτί που είχε την κεφαλίδα της American Airlines, για να γράψει στον πρόεδρο Νίξον, προσφέροντας «οποιαδήποτε υπηρεσία μπορεί να βοηθήσει την πατρίδα». Το ιδανικό – πρότεινε – θα ήταν να τον διορίσουν «ομοσπονδιακό πράκτορα στην επικράτεια»…

Έγραφε ανάμεσα στα άλλα σ’ εκείνη την επιστολή: «Αγαπητέ Κύριε Πρόεδρε. Αφήστε με να σας συστηθώ. Είμαι ο Ελβις Πρίσλεϊ και σας θαυμάζω και έχω μεγάλο σεβασμό για την διακυβέρνηση σας. Μίλησα με τον αντιπρόεδρο Άγκνιου στο Παλμ Σπρινγκς πριν από τρεις εβδομάδες και εξέφρασα την ανησυχία μου για την πατρίδα μου. Η κουλτούρα των ναρκωτικών, οι χίπις, οι Σπουδαστές για μια Δημοκρατική Κοινωνία, οι Μαύροι Πάνθηρες κλπ δεν με θεωρούν εχθρό τους ή όπως λένε κατεστημένο. Εγώ την λέω Αμερική και τη λατρεύω. Κύριε, μπορώ και θέλω να προσφέρω υπηρεσίες, ώστε να υπηρετήσω την πατρίδα μου. Με σεβασμό Ελβις Πρίσλεϊ»

Μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο, ο Έλβις, κατευθύνθηκε στο Λευκό Οίκο και παρέδωσε την επιστολή αυτοπροσώπως. Ένας σύμβουλος του Νίξον και φανατικός θαυμαστής του Έλβις άρπαξε την ευκαιρία για το αφεντικό του, που ήταν απελπιστικά αντιπαθής στους νεαρούς ίδιως ψηφοφόρους.

Ο Έλβις προσκλήθηκε, να επιστρέψει στις 12:30 το μεσημέρι για μία συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο. Και έτσι μία μέρα σαν σήμερα 21 Δεκεμβρίου του 1970 ο Βασιλιάς συνάντησε τον Πρόεδρο. Ο Έλβις παρουσιάστηκε με τα χαρακτηριστικά μαύρα γυαλιά του και μία φορεσιά με βαθιά λαιμόκοψη και τεράστιο γιακά. Μαζί του είχε και ένα δώρο για τον Νίξον: Ένα πιστόλι Colt 45αρι! Είπε στον Πρόεδρο, πως θεωρούσε υπεύθυνους τους Beatles για το αντιαμερικανικό πνεύμα, που έδειχνε να έχει καταλάβει τους νέους του έθνους. Επιδεικνύοντας μάλιστα εκπληκτική υποκρισία, είπε επίσης στον Νίξον, πως όσοι κάνουν χρήση ναρκωτικών, αποτελούν την αιχμή του δόρατος των αντιαμερικανικών διαδηλώσεων. Την εποχή εκείνη ο Έλβις ήταν ήδη εθισμένος στα οπιοειδή!

Σαν παιδάκι που πήρε δώρο…

Και τέλος ο Έλβις έφθασε και στο σκοπό της επίσκεψής του: Λάτρευε να συλλέγει αστυνομικά σήματα, σήματα που είχαν πάνω το όνομα του, όπως σήματα βοηθού σερίφη ή επίτιμου επιθεωρητή κτλ. Και τώρα λαχταρούσε ένα ακόμα, που θα τον καθιστούσε ομοσπονδιακό πράκτορα. Ο Νίξον κάπου είχε βρει ένα σήμα να του δώσει και ο Έλβις ήταν κατενθουσιασμένος. Άπλωσε το χέρι του και πήρε και έδωσε μια ζεστή αγκαλιά, σαν παιδάκι στον Ρίτσαρντ Νίξον.

Αυτό ήταν και το τέλος μιας από τις πιο αλλόκοτες συναντήσεις στην αμερικανική Ιστορία μεταξύ του ειδώλου της rock’n’roll και του βαθύτατα αντιπαθητικού πολιτικού: Ο Βασιλιάς και ο Απατεώνας. Ίσως να διέκρινε ο ένας στον άλλον, τη βαθιά θλίψη ενός ανθρώπου που πραγματοποιεί τα πιο τρελά του όνειρα και το μόνο που ανακαλύπτει είναι το κενό μέσα του…

Κι επειδή το Χόλιγουντ δεν αφήνει τέτοια γεγονότα να χαθούν στη σήραγγα του χρόνου, η θρυλική συνάντηση έγινε ταινία: Το «Elvis & Nixon» (2016) της Λίζα Τζόνσον βασίζεται σε όσα συνέβησαν στις 21 Δεκεμβρίου του 1970. Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών αποδείχτηκε ιδανικό: Πρόεδρος Νίξον ο βετεράνος στον Λευκό Οίκο, Κέβιν Σπέισι (House of Cards) και Έλβις Πρίσλεϊ ο ταλαντούχος Μάικλ Σάνον (Broadwalk Empire, The Shape of Water) ο οποίος, είχε παλιότερα ροκ μπάντα. Ο Σάνον ενσαρκώνει έναν Ελβις Πρίσλεϊ εύθραυστο και ψύχραιμο μαζί μέσα σε μια αδιόρατη θλίψη, που τον αγκάλιασε σφιχτά και θανατηφόρα στα χρόνια που ακολούθησαν.

Πηγή Dan Snow: Οn this day in history