Αν τα Χριστούγεννα κατέληξαν χωρίς Χριστό, είμαι κι εγώ ο “βαρύς” θεολογικά και σκληρός γκρινιάρης χριστιανός,υπαίτιος γι’αυτό.
Όλα αυτά τα ξωτικά που σε υποχρεώνουν να κάνεις πως αισθάνεσαι και πως περνάς καλά•όλη αυτή η “ζαχαρόπαστα” της εθιμικής εορταστικής καλοσύνης και ανθρωπιάς•το happy end της “περιπέτειας” για την ανεύρεση του μαγικού κουτιού της ελπίδας για χαρά.
Χριστούγεννα χωρίς Χριστό όλα αυτά, θα σου πει μια φωνή από τα παλαιά.
Μα κι αν όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια τα διακοσμητικά,φορτωμένα από το βάρος να συγκινήσουν για να αγοραστούν και να καταναλωθούν,έχουν κάποια ανάγκη,αυτή δεν είναι το να γκρεμιστούν και να αφοριστούν,αλλά να λυτρωθούν από τη μελαγχολία και τις φοβίες τους και να λειτουργήσουν αλλιώς.
Γι’συτό,αν και και ξέρω ότι δεν είναι,ούτε θα μπορούσε να είναι,ο Άγιος Βασίλειος αυτός ο ευτραφής γεράκος με την κόκκινη φορεσιά,,ούτε ότι θα μάθω από τα επετειακά αφιερώματα ή από τις χριστουγεννιάτικες ταινίες ποιός είναι αλήθεια Αυτός που έχει τα Γενέθλια αυτά,δεν θα πετάξω τίποτα,ούτε θα γκρινιάξω για να επιδειχθώ αυτάρεσκα και φαρισαϊκά..
Θα τοποθετήσω όλα τούτα,τα χαζά και γλυκερά,ως ανάξια αφιερώματα στη φάτνη, μαζί και με όλη την υπόλοιπη αδεξιότητα μου και θα ζητήσω να τα δεχτεί ως παιδιαρίσματα και να τα μεταποιήσει,όπως ξέρει ο ίδιος,σε αληθινή παιδικότητα,δηλαδή απλότητα και φιλοτιμία ψυχής.
Άλλωστε αν τα Χριστούγεννα κατέληξαν χωρίς Χριστό, είμαι κι εγώ ο “βαρύς” θεολογικά και σκληρός γκρινιάρης χριστιανός,υπαίτιος γι’αυτό….