Περίπου 650 θεατές βρέθηκαν στον Αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου,κάτω από τον κορινθιακό ουρανό για «Το Όνειρο ενός Γελοίου» .

 Ανάμεσα στις αρχαίες πέτρες, κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό και μέσα σε έναν χώρο φορτισμένο από αιώνες ιστορίας, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι συναντήθηκε με την Αρχαία Κόρινθο.

Το αποτέλεσμα ήταν μια βραδιά διαφορετική από τις συνηθισμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού.

«Το Όνειρο ενός Γελοίου», σε σκηνοθεσία της Έλενας Αγγελοπούλου και με τον εξαιρετικό Δημήτρη Μαζιώτη στον κεντρικό ρόλο, είναι ένα έργο βαθιά εσωτερικό. Ένας άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, με την απόγνωση, το νόημα της ύπαρξης, αλλά και την πιθανότητα μιας διαφορετικής αρχής.

Και ίσως η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου να προσέθεσε μια ιδιαίτερη διάσταση σε αυτή τη διαδρομή.

Γιατί άλλο είναι να ακούς τον λόγο του Ντοστογιέφσκι σε μια θεατρική αίθουσα και άλλο να τον ακούς έχοντας απέναντί σου μνημεία που έχουν επιβιώσει από αυτοκρατορίες, πολέμους, καταστροφές και αιώνες ανθρώπινης ιστορίας.

Εκεί, το ερώτημα του έργου για τον άνθρωπο και την ύπαρξη απέκτησε ένα σχεδόν ρόλο καταλυτικό με τον συγκεκριμένο φόντο.

Το αρχαίο τοπίο δεν «έντυσε» απλώς την παράσταση. Συνομίλησε μαζί της.

650 άνθρωποι, μία σιωπή

Περίπου 650 θεατές βρέθηκαν στην Αρχαία Κόρινθο και έγιναν μέρος αυτής της συνάντησης.

Και ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα της βραδιάς να μην ήταν ούτε τα φώτα ούτε τα σκηνικά, αλλά εκείνες οι στιγμές απόλυτης σιωπής του κοινού.

Ο Δημήτρης Μαζιώτης κράτησε μόνος του τη σκηνή

Και μέσα σε όλο αυτό το ιδιαίτερο σκηνικό, υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε πάνω του ολόκληρο το βάρος της παράστασης: ο Δημήτρης Μαζιώτης.

Με μια ερμηνεία λιτή, βαθιά και καθηλωτική, ο πρωταγωνιστής με ένα νεύμα επιβλήθηκε στον χώρο. Αντίθετα, αξιοποίησε τη σιωπή, τις παύσεις, τη λεπτομέρεια της έκφρασης και τη δύναμη του λόγου του Ντοστογιέφσκι, δημιουργώντας μια έντονα προσωπική σχέση με το κοινό.

Το δύσκολο εγχείρημα ενός ουσιαστικά μοναχικού θεατρικού δρόμου έγινε στα χέρια του Μαζιώτη μια συνεχής συνομιλία με τους θεατές. Για περισσότερο από μία ώρα, ο ηθοποιός είχε απέναντί του όχι μόνο το κοινό, αλλά και έναν χώρο με τεράστιο ιστορικό βάρος. Και κατάφερε να τον γεμίσει με την παρουσία του.

Ο εξαιρετικός Δημήτρης Μαζιώτης απέφυγε την υπερβολή και επένδυσε στην εσωτερικότητα του ήρωα, επιτρέποντας στο κείμενο να αναπνεύσει. Κάθε λέξη, κάθε παύση και κάθε αλλαγή στον τόνο της φωνής του έμοιαζε να μεταφέρει ένα κομμάτι από την αγωνία, την απόγνωση και τελικά την ελπίδα του ήρωα.

«Υπάρχουν βραδιές που δεν τελειώνουν»

Ο Δημήτρης Μαζιώτης, αποτιμώντας τη βραδιά, στάθηκε ακριβώς σε αυτή τη διάσταση. Μίλησε για μια εμπειρία που, όπως σημείωσε, συνεχίζει να υπάρχει και μετά το τέλος της παράστασης, ευχαριστώντας όλους όσοι συνέβαλαν στην πραγματοποίησή της και ιδιαίτερα τους θεατές.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το μεγαλύτερο κέρδος μιας τέτοιας βραδιάς.

Όχι απλώς ότι παρουσιάστηκε ένα σπουδαίο έργο.

Αλλά ότι για μερικές ώρες 650 άνθρωποι μοιράστηκαν τον ίδιο χώρο, την ίδια ιστορία, την ίδια σιωπή και το ίδιο συναίσθημα.

Και όταν η τέχνη καταφέρνει να κάνει έναν αρχαιολογικό χώρο να μοιάζει ξανά ζωντανός, τότε μιλάμε για εκείνες τις στιγμές τέχνης και έφρασης  που δεν τελειώνουν όταν σβήσουν τα φώτα. Υπάρχουν στην μνήμη μας.