Η αντιπαράθεση που ξέσπασε στον Κόρφο μεταξύ του προέδρου της κοινότητας και του δημάρχου δεν είναι μια συνηθισμένη διαφωνία. Είναι μια σύγκρουση με αρκετές αιτίες που δεν αφορούν σίγουρα την αξιολόγηση της αναπτυξιακής πορείας του Κόρφου. Αφορούν ένα πεδίο εσωτερικής αντιπαράθεσης περισσότερο που προέρχεται από τις ενδοπαραταξιακές ανακατατάξεις του πρόσφατου παρελθόντος.

Αλλα ακόμα και έτσι όπως παρουσιάζεται ας δούμε τα πράγματα αντικειμενικά.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο πρόεδρος της κοινότητας, ο οποίος απαριθμεί προβλήματα, εκκρεμότητες και καθυστερήσεις. Και δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι όλα όσα αναφέρει είναι ανύπαρκτα. Ο Κόρφος, όπως κάθε αναπτυσσόμενη περιοχή, έχει ανάγκες. Έχει ζητήματα που περιμένουν λύσεις. Έχει έργα που οι κάτοικοι θέλουν να δουν να προχωρούν πιο γρήγορα.

Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει και μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να παραβλεφθεί. Όταν ο δήμαρχος απαντά με συγκεκριμένες παρεμβάσεις, με αριθμούς, με χρηματοδοτήσεις, με μελέτες που ολοκληρώθηκαν, με έργα που βρίσκονται σε φάση ωρίμανσης και με ενέργειες που έχουν ήδη γίνει στο χωριό, η συζήτηση παύει να είναι θεωρητική.

Γιατί στην πολιτική υπάρχει ένας απλός κανόνας: η κριτική έχει μεγαλύτερη αξία όταν αναγνωρίζει και όσα έγιναν.

Ο πρόεδρος του Κόρφου δικαιούται να πιέζει. Είναι θεσμικός του ρόλος. Ίσως μάλιστα να είναι υποχρέωσή του να ζητά περισσότερα για τον τόπο του. Όμως όταν η δημόσια συζήτηση δίνει την εντύπωση ότι τίποτα δεν έγινε, τότε δημιουργείται μια εικόνα που δύσκολα συμβαδίζει με τα γεγονότα και αναμενόμενο είναι να δημιουργούνται άλλου είδους ερωτηματικά.

Είναι γεγονός ότι στον Κόρφο προχώρησαν παρεμβάσεις στην καθημερινότητα. Είναι γεγονός ότι χρηματοδοτήθηκαν δράσεις, έγιναν προσλήψεις προσωπικού, εκπονήθηκαν μελέτες, αξιοποιήθηκαν ανταποδοτικά έσοδα, δρομολογήθηκαν έργα και αντιμετωπίστηκαν προβλήματα που για χρόνια παρέμεναν στάσιμα. Μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι δεν αρκούν. Μπορεί να ζητά περισσότερα. Δεν μπορεί όμως εύκολα να υποστηρίξει ότι δεν έγινε τίποτα.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συγκεκριμένης αντιπαράθεσης είναι ότι μεγάλο μέρος των ζητημάτων που θέτει σήμερα ο πρόεδρος αφορά έργα τα οποία ο ίδιος ο δήμαρχος παραδέχεται ότι βρίσκονται σε εξέλιξη ή σε στάδιο αναζήτησης χρηματοδότησης. Με άλλα λόγια, η συζήτηση δεν γίνεται ανάμεσα σε έργα και αδράνεια. Γίνεται κυρίως για την ταχύτητα υλοποίησης και για το αν οι παρεμβάσεις προχωρούν όσο γρήγορα θα ήθελε η τοπική κοινωνία.

Και εδώ ίσως βρίσκεται η ουσία.

Οι πολίτες δεν περιμένουν από έναν δήμαρχο να λύσει σε δύο χρόνια προβλήματα δεκαετιών. Περιμένουν όμως να αποδείξει ότι κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Και αν κρίνει κανείς από τα έργα που ανακοινώθηκαν, τις ενέργειες που γίνονται, τις μελέτες που ολοκληρώθηκαν και τις χρηματοδοτήσεις που διεκδικούνται, η εικόνα δείχνει ότι δεν έχει παρεκλίνει από τις δεσμεύσεις του. 

Ασφαλώς και οι  πολίτες είναι εκείνοι που θα αποφασίσουν αν είναι ικανοποιημένοι ή όχι. Εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα την καθημερινότητα του χωριού τους.

Στην πολιτική, όμως, οι φωνές δεν αρκούν. Ούτε οι εντυπώσεις, οι αναρτήσεις και οι δημόσιες συγκρούσεις μπορούν από μόνες τους να υποκαταστήσουν το αποτέλεσμα.

Η διεκδίκηση είναι απαραίτητη. Η κριτική επίσης. Όμως στον απολογισμό  δεν γράφεται ποιος φώναξε περισσότερο ούτε ποιος συγκέντρωσε περισσότερα «μπράβο» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό που μένει είναι τα έργα που ολοκληρώθηκαν, οι χρηματοδοτήσεις που εξασφαλίστηκαν, οι υποδομές που βελτιώθηκαν και τα προβλήματα που βρήκαν λύση.