Η αλήθεια είναι πως στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις σπάνια φαίνεται ποιος έκανε τη «βρώμικη δουλειά». Τα φώτα πέφτουν στις ανακοινώσεις, στις κυβερνητικές διαρροές και στα διεθνή δημοσιεύματα. Όμως, στην περίπτωση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό, όσοι γνωρίζουν καλά το παρασκήνιο επιμένουν πως υπάρχει ένας άνθρωπος που έβαλε τη δική του προσωπική σφραγίδα: ο Κορίνθιος υφυπουργός Περιβάλλοντος Νίκος Ταγαράς.

Δεν έχω κανέναν λόγο αυτή τη στιγμή να μοιράσω- κυρίως εγώ-  εύσημα στον κ. Ταγαρά. Όμως, όταν βλέπεις διθυραμβικούς τίτλους περί «ιστορικής μεταρρύθμισης», «μοντέλου για τη Μεσόγειο» και «τέλους στον ανεξέλεγκτο υπερτουρισμό», με πρωταγωνιστές συνήθως άλλους, οφείλεις να πεις και μια αλήθεια που συζητείται έντονα στους διαδρόμους του ΥΠΕΝ.

Γιατί εύκολα γράφονται οι τίτλοι και οι πανηγυρικές δηλώσεις. Δύσκολα όμως αναλαμβάνει κάποιος το πολιτικό κόστος για να μπει τάξη σε ένα μοντέλο ανάπτυξης που κινδύνευε να «καταπιεί» το ίδιο το ελληνικό τουριστικό προϊόν. Πλαφόν στις κλίνες, προστασία κορεσμένων περιοχών, αυστηρότεροι κανόνες δόμησης, φρένο στην άναρχη επέκταση δίπλα στην ακτογραμμή. Μέτρα που για χρόνια συζητούνταν, αλλά έμεναν στα χαρτιά.

Στο παρασκήνιο, λοιπόν, λέγεται πως ο Νίκος Ταγαράς λειτούργησε ως ο άνθρωπος των δύσκολων ισορροπιών. Μεθοδικός, χαμηλών τόνων, χωρίς επικοινωνιακές εξάρσεις και δημόσιες κορώνες, αλλά με καθαρή στόχευση να προχωρήσει ένα σχέδιο που επί χρόνια έμενε κλειδωμένο στα συρτάρια της διοίκησης.

Και επειδή στην πολιτική πρέπει κάποτε να «δίνουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», καλό είναι πίσω από τα διεθνή εγκώμια και τις θριαμβευτικές ανακοινώσεις να αναγνωρίζεται και ποιοι πραγματικά δούλεψαν για να φτάσουμε εδώ. Στην περίπτωση του νέου χωροταξικού για τον τουρισμό, το όνομα του Νίκου Ταγαρά δύσκολα μπορεί να μείνει εκτός κάδρου.