Κάποτε οι παιδικές χαρές έφερναν χώμα στα παπούτσια, σκιά στα πρόσωπα και ήταν  παιδικές φωνές που μπλέκονταν με το θρόισμα των δέντρων. Σήμερα, όλο και περισσότερο μοιάζουν με αποστειρωμένους χώρους, γεμάτους καουτσούκ, τσιμέντο και ήλιο που καίει αλύπητα από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Η εικόνα από την παραλία Βραχατίου προκαλεί εύλογες απορίες και αντιδράσεις. Τα αλμυρίκια στην παιδική χαρά κόπηκαν και η φυσική σκιά που προσέφεραν εξαφανίστηκε.

Δέντρα που για χρόνια συνόδευαν τα καλοκαίρια μικρών και μεγάλων, σήμερα δεν υπάρχουν. Και το ερώτημα έρχεται αυθόρμητα: γιατί;

Άραγε ενοχλούσαν; Έπιαναν χώρο; Θεωρήθηκαν «παλιάς αισθητικής» μπροστά στη νέα εικόνα των σύγχρονων παιδικών χαρών; Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα, πέρα από τους αρμόδιους του Δήμου. Και φυσικά  ο δήμαρχος Θανάσης Μανάβης, που καλείται να δώσει απαντήσεις για μια παρέμβαση που σχολιάζεται έντονα από κατοίκους και γονείς.

Η σύγκριση γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν κάποιος βρεθεί στο πάρκο Δεξαμενής στο Λουτράκι. Εκεί, η παιδική χαρά παραμένει κάτω από τα δέντρα, με φυσική σκιά, χώμα και μια αίσθηση ξεγνοιασιάς που δύσκολα συναντά κανείς πλέον. Ένας χώρος ζωντανός, ανθρώπινος, που θυμίζει πως το παιχνίδι δεν χρειάζεται μόνο πιστοποιήσεις ασφαλείας, αλλά και επαφή με τη φύση.

 Μια παιδική χαρά χωρίς δέντρα, χωρίς φυσική δροσιά και χωρίς ζωή, δύσκολα γίνεται σημείο χαράς. Περισσότερο μοιάζει με χώρο όπου το άγχος κυριαρχεί ακόμη και στους γονείς που παρακολουθούν τα παιδιά τους να παίζουν πάνω σε επιφάνειες που «καίνε».

Και κάπου εκεί γεννιέται η μεγάλη απορία: ποιος εμπνεύστηκε αυτό το μοντέλο των άδειων από πράσινο παιδικών χαρών και γιατί τόσοι δήμαρχοι το ακολούθησαν με τέτοιο ζήλο;

Τζ. Σουκ.