Ο πάγος  ήρθε σιωπηλά, σαν μια ανάσα που δεν ακούστηκε, και μέσα σε λίγες ώρες άφησε πίσω της έναν τόπο πληγωμένο. Στη Νεμέα και στα γύρω χωριά, εκεί όπου η γη χρόνια τώρα γεννά καρπούς, τα αμπέλια στέκουν σήμερα ακίνητα, σαν να ξέχασαν πώς είναι να ανθίζουν.

Στον Άγιο Βασίλειο, στην Αρχαία Νεμέα, στις Αρχαίες Κλεωνές, στο Κλημέντι, Ασπρόκαμπος, Ψάρι, το πράσινο που άλλοτε έδινε ελπίδα, τώρα έχει θαμπώσει. Τα κλήματα, που μέχρι χθες υπόσχονταν μια ακόμη γενναιόδωρη χρονιά, μοιάζουν να λύγισαν όχι μόνο από το ψύχος, αλλά και από το βάρος μιας σιωπηλής απώλειας. Είναι μια εικόνα που δεν αποτυπώνεται μόνο στο χώμα, αλλά και στα βλέμματα των ανθρώπων.

Για τον αμπελουργό, το αμπέλι είναι το βιός, η περιουσία, ο χρόνος, ο κόπος και η μνήμη. Είναι οι εποχές που περνούν, οι γενιές που συνεχίζουν, το κρασί που γίνεται αφήγηση. Και όταν η φύση αποφασίζει να αφαιρέσει μέσα σε μια νύχτα ό,τι χτίστηκε με φροντίδα μηνών, η ζημιά δεν είναι μόνο οικονομική είναι πληγή στην καρδιά. 

Ο φετινός παγετός δεν άφησε πολλά περιθώρια. Σε πολλές περιπτώσεις, η καταστροφή μοιάζει ολοκληρωτική. Οι παραγωγοί στέκονται μπροστά στα χωράφια τους και προσπαθούν να υπολογίσουν το ανυπολόγιστο: μια χαμένη χρονιά, ίσως και κάτι περισσότερο.

Η ελπίδα στρέφεται τώρα στις διαδικασίες αποτίμησης και στήριξης. Η παρουσία των αρμόδιων φορέων, οι επιτόπιες εκτιμήσεις, οι υποσχέσεις για αποζημιώσεις, γίνονται το μόνο στήριγμα σε μια στιγμή που η γη δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα άλλο. Οι άνθρωποι ζητούν το αυτονόητο: να μην μείνουν μόνοι απέναντι σε μια καταστροφή που δεν επέλεξαν.

 Κάτω από το παγωμένο της πρόσωπο, η γη εξακολουθεί να κρατά μέσα της τη δύναμη της αναγέννησης. Τα αμπέλια, όσο κι αν πληγώθηκαν, θα προσπαθήσουν ξανά. Όπως και οι άνθρωποι τους.