Η πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Πελοπόννησο συνοδεύτηκε από δηλώσεις, εικόνες και εξαγγελίες που παρέπεμπαν σε μια Περιφέρεια σε τροχιά ανάπτυξης και προόδου. Όμως, όπως επισημαίνει στην παρέμβασή του ο επικεφαλής της περιφερειακής  παράταξης «Πρώτα η Πελοπόννησος», Μανώλης Μάκαρης, η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες απέχει σημαντικά από αυτή την εικόνα.

Η Πελοπόννησος δεν είναι μια επικοινωνιακή βιτρίνα. Είναι μια Περιφέρεια με ανοιχτές πληγές, όπου βασικές υποδομές παραμένουν ημιτελείς ή εκτός λειτουργίας. Κρίσιμοι οδικοί άξονες, όπως η Τρίπολη–Ολυμπία και η Καλαμάτα–Σπάρτη, βρίσκονται κλειστοί ή επικίνδυνοι, με τις κατολισθήσεις και τις καθυστερήσεις να επιβαρύνουν την καθημερινότητα πολιτών και επαγγελματιών. Την ίδια στιγμή, η υψηλή συχνότητα τροχαίων ατυχημάτων υπογραμμίζει το επείγον της κατάστασης.

Αντίστοιχα, μια σειρά από έργα υποδομής παραμένουν στάσιμα ή μετατίθενται διαρκώς. Από παρακάμψεις και οδικούς άξονες μέχρι λιμενικά έργα, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή της διαρκούς αναμονής. Οι εξαγγελίες περισσεύουν, όμως τα χρονοδιαγράμματα και τα απτά αποτελέσματα απουσιάζουν.

Στον τομέα της υγείας, τα προβλήματα είναι ακόμη πιο έντονα. Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας λειτουργούν με σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, ενώ κρίσιμες ειδικότητες απουσιάζουν. Η έλλειψη τριτοβάθμιου νοσοκομείου οδηγεί πολλούς ασθενείς στην Αθήνα, ενώ τα κενά στο ΕΚΑΒ δημιουργούν εύλογη ανασφάλεια στους πολίτες, ιδιαίτερα σε απομακρυσμένες περιοχές.

Την ίδια ώρα, η λεγόμενη «δίκαιη μετάβαση» στη Μεγαλόποληπροκαλεί περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Οι ενεργειακές επενδύσεις προχωρούν χωρίς σαφή ανταποδοτικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες, ενώ το ενεργειακό κόστος για νοικοκυριά και επιχειρήσεις συνεχίζει να αυξάνεται. Η απουσία ουσιαστικών ενεργειακών κοινοτήτων εντείνει το αίσθημα αδικίας.

Στον πρωτογενή τομέα, οι αγρότες βρίσκονται αντιμέτωποι με αυξημένο κόστος παραγωγής, ανεπαρκή στήριξη και προβλήματα στις καλλιέργειες. Καθυστερημένα ή ημιτελή αρδευτικά έργα, όπως το Φιλιατρινό φράγμα και η λίμνη Τάκα, περιορίζουν τις δυνατότητες ανάπτυξης, ενώ οι εισαγωγές και οι ασθένειες πλήττουν βασικά προϊόντα της περιοχής.

Ο πολιτιστικός πλούτος της Πελοποννήσου, αντί να αποτελεί μοχλό ανάπτυξης, παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητος. Μουσεία με σημαντικά εκθέματα λειτουργούν σε ακατάλληλες συνθήκες, ενώ εμβληματικοί χώροι, όπως η Μονεμβασιά, βρίσκονται στο επίκεντρο αμφιλεγόμενων παρεμβάσεων. Η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού υποβαθμίζει έναν τομέα με τεράστιες δυνατότητες.

Παράλληλα, ζητήματα καθημερινότητας, όπως η διαχείριση απορριμμάτων, η ασφάλεια στην ύπαιθρο και η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, παραμένουν άλυτα. Το ενδεχόμενο καύσης απορριμμάτων στη Μεγαλόπολη προκαλεί αντιδράσεις, ενώ η απομάκρυνση υπηρεσιών όπως τα ΕΛΤΑ και οι τράπεζες εντείνει την απομόνωση των τοπικών κοινωνιών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι σαφές: πότε η Πελοπόννησος θα πάψει να αντιμετωπίζεται ως περιφέρεια δεύτερης ταχύτητας; Πότε οι εξαγγελίες θα μετατραπούν σε έργα και οι υποσχέσεις σε απτά αποτελέσματα;

Η παρέμβαση του Μανώλη Μάκαρη δεν περιορίζεται στην κριτική. Αποτελεί μια υπενθύμιση ότι πίσω από τις επίσημες επισκέψεις και τις δημόσιες δηλώσεις υπάρχουν πραγματικές ανάγκες και προβλήματα που απαιτούν λύσεις. Και κυρίως, ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι ζήτημα εικόνας, αλλά ουσίας.