Η 28η Απριλίου, που έχει καθιερωθεί από τη Διεθνής Οργάνωση Εργασίας ως Παγκόσμια Ημέρα για την Ασφάλεια και Υγεία στην Εργασία, δεν αποτελεί απλώς μια συμβολική ημερομηνία, όπως σημειώνει το Εργατικό Κέντρο Κορίνθου. Είναι μια υπενθύμιση — συχνά σκληρή — ότι για χιλιάδες εργαζόμενους η εργασία δεν είναι μόνο μέσο επιβίωσης, αλλά και πεδίο κινδύνου.

Τα πρόσφατα στοιχεία της ΟΣΕΤΕΕ προκαλούν σοκ: 201 νεκροί και 332 σοβαρά τραυματίες το 2025, ενώ ήδη στους πρώτους μήνες του 2026 καταγράφονται ακόμη 24 νεκροί και 47 σοβαρά τραυματισμένοι εργαζόμενοι. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς δεν βρίσκονται απλώς στατιστικές, αλλά ανθρώπινες ζωές, οικογένειες και κοινωνίες που επηρεάζονται ανεπανόρθωτα.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι υπάρχει αμφισβήτηση γύρω από τη μεθοδολογία καταγραφής αυτών των περιστατικών. Όταν όμως τίθεται υπό αμφισβήτηση ακόμη και ο αριθμός των νεκρών, το ζήτημα δεν είναι πλέον τεχνικό — είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό.

Η ασφάλεια στην εργασία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως τυπική υποχρέωση ή ως κόστος που πρέπει να περιοριστεί. Δεν μπορεί να θυσιάζεται στο όνομα της εντατικοποίησης της εργασίας ή της παραγωγικότητας.

Η επαρκής εκπαίδευση, η παροχή κατάλληλων μέσων ατομικής προστασίας και η ουσιαστική εφαρμογή των κανόνων ασφαλείας αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η συζήτηση γύρω από την «προσωπική ευθύνη». Η ευθύνη ενός εργαζομένου μπορεί να εξεταστεί μόνο όταν έχουν διασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες συνθήκες: εκπαίδευση, εξοπλισμός και ασφαλές περιβάλλον. Διαφορετικά, η επίκλησή της λειτουργεί ως άλλοθι και μετατρέπει ένα εργατικό ατύχημα σε μια σιωπηρή θυσία.
Ο χώρος εργασίας οφείλει να είναι ένα ασφαλές περιβάλλον — ένα «δεύτερο σπίτι» όπου ο εργαζόμενος μπορεί να προσφέρει χωρίς να διακινδυνεύει τη ζωή του. Γιατί το αυτονόητο παραμένει ζητούμενο: να μπορεί κάθε άνθρωπος να επιστρέφει με ασφάλεια στο πρώτο του σπίτι.
Το ερώτημα παραμένει επίκαιρο και επιτακτικό: πόσους ακόμη θα θρηνήσουμε μέχρι η ασφάλεια να γίνει πραγματική προτεραιότητα;
Πρώτα η ασφάλεια. Πάντα.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Στοιχεία – σοκ της ΟΣΕΤΕΕ: 

Θλιβερό ρεκόρ με 201 νεκρούς και 332 σοβαρά τραυματίες για το 2025 και η θλιβερή λίστα μεγαλώνει… το 2026 τους δυο πρώτους μήνες προστέθηκαν άλλοι 24 νεκροί και 47 σοβαρά τραυματίες 

Αλλά η κυβέρνηση αμφισβήτησε τη μεθοδολογία της ΟΣΕΤΕΕ και δεν τους μετράει ως ΝΕΚΡΟΥΣ! 

ΝΤΡΟΠΗ!!! 

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (Δ.Ο.Ε.) έχει καθιερώσει την 28η Απριλίου ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Ασφάλεια και Υγεία στην Εργασία».

Η ημέρα Ασφάλειας και Υγείας στην εργασία αν δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν, 

ως ημέρα γνώσης και εκπαίδευσης των κανόνων ασφαλείας, κινδυνεύει να θεωρηθεί ημέρα μνήμης των θυμάτων των εργατικών ατυχημάτων. 

Δεν παίζουμε με την ασφάλεια. 

Δεν θυσιάζουμε τους κανόνες ασφαλείας στον βωμό της εντατικοποίησης της εργασίας. 

Δεν ξεχωρίζουμε τους εργαζόμενους σε προνομιούχους και μη, σε ότι αφορά την εκπαίδευση στους κανόνες ασφαλείας και την παροχή Μ.Α.Π. 

Δεν μπορούμε να τους αφήνουμε να επικαλούνται την «προσωπική ευθύνη» ως αίτιο ενός εργατικού ατυχήματος επειδή τους βολεύει.

Η προσωπική ευθύνη είναι εν μέρη αποδεκτή ως αίτιο ενός εργατικού ατυχήματος, μόνο όταν έχει δοθεί η απαραίτητη εκπαίδευση σε έναν εργαζόμενο.

Σε αντίθετη περίπτωση ονομάζεται θυσία!

ΠΟΣΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΕΤΕ;

 Ο χώρος εργασίας είναι για εμάς το δεύτερο μας σπίτι, αρκεί να μπορούμε να γυρίζουμε πάντα πίσω στο πρώτο. 

ΠΡΩΤΑ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ