Ξυλόκαστρο: Μια νύχτα ποίησης και ψυχής στο Θέατρο “Άγγελος Σικελιανός” με το “Αερικό” του Σωτήρη Σαλή
Η εκδήλωση υπήρξε άρτια οργανωμένη και αισθητικά ολοκληρωμένη, συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο τον λόγο με τη μουσική και την κίνηση. Οι παρευρισκόμενοι βιώσαμε αυτήν την εμπειρία όπου οι λέξεις αποκτούν φωνή, οι μελωδίες συναίσθημα και οι κινήσεις σώμα και πνοή.

Ο συγγραφέας και εκδότης Αντώνης Παπαϊωάννου προσέγγισε με σεβασμό και διεισδυτικότητα το ποιητικό έργο του Σωτήρη Σαλή , αναδεικνύοντας τις βαθύτερες πτυχές του «Αερικού». Η εκπαιδευτικός και δημοτική σύμβουλος Ελίνα Μενούνου προσέφερε μια ουσιαστική και καλοδουλεμένη ανάλυση, φωτίζοντας τα νοήματα και τα συμβολικά στοιχεία της συλλογής.
Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η απαγγελία του ηθοποιού Τάσου Κωστή, ο οποίος με τη θεατρική του δύναμη μετέφερε στο κοινό τη μαγεία των στίχων.
Τη σκυτάλη πήρε η μουσική, με τον Γιάννη Ρασούλη να κλέβει τις εντυπώσεις. Με την κιθάρα και τη φωνή του, έδωσε νέα διάσταση στα ποιήματα, παρουσιάζοντας μελοποιημένα αποσπάσματα από το «Αερικό».
Ιδιαίτερη νότα ομορφιάς και αρμονίας έδωσαν τα κορίτσια από τη σχολή μπαλέτου, τα οποία με τις χορευτικές τους κινήσεις απέδωσαν με ευαισθησία και εκφραστικότητα το συναίσθημα των ποιημάτων, δημιουργώντας μια μοναδική σύμπραξη τέχνης.


Η βραδιά κορυφώθηκε όταν τον λόγο πήρε ο ίδιος ο δημιουργός. Με λόγια απλά, λιτά και βαθιά ανθρώπινα, ο Σωτήρης Σαλής ευχαρίστησε όλους όσους συνέβαλαν στην πραγματοποίηση αυτής της ξεχωριστής στιγμής. Η παρουσία του επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά τον χαρακτήρα του: ένας άνθρωπος ταπεινός, αυθεντικός και ουσιαστικός, που αφήνει το έργο του να μιλά αντί για τον ίδιο.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μουσική, σε ένα ακόμη μελοποιημένο κομμάτι του Γιάννη Ρασούλη, με τον ίδιο τον Σωτήρη να τον συνοδεύει στο μπουζούκι.
Για όσους δεν γνωρίζουν ο Σωτήρης Σαλής δεν είναι μόνο ποιητής. Είναι ένας άνθρωπος βαθιά συνδεδεμένος με τη φύση, με ιδιαίτερη αγάπη για τη γη και το ελαιόδεντρο. Μετέφερε την ελιά σε μακρινούς τόπους, όπως το Ιράν και την Κίνα, συμβάλλοντας στη διάδοσή της .
Η χθεσινή βραδιά απέδειξε πως τελικώς η τέχνη, σε οποιαδήποτε μορφή της εξακολουθεί να έχει τη δύναμη να ενώνει, να συγκινεί και να ανυψώνει την ψυχή και το πνεύμα.
Το αυτονόητο μοιάζει υπέρτατο.
Το κατανοητό σε συνεπαίρνει.
Το προφανές ιδεολόγημα
και το σαφές σε δικαιώνει.
Μα πίσω από το ολοφάνερο και το εύκολο
πλανιέται ένας κόσμος φιμωμένος .
Κάτω από το χαλί του δωματίου σου
ο άλλος σου εαυτός με χειροπέδες.
Τα μάτια σου που καίνε από το άγνωστο
και η καρδιά σου που χτυπά αλλοπαρμένα
ακόμα αναζητούνε το στερέωμα
που θεμελιώνονται της γης τα παραμύθια.
Που λένε για τους δράκους και τα τέρατα
τις μάγισσες, τα ξωτικά, τους νάνους,
που όσες φορές και αν τους νικήσουνε
το νύχτωμα μας βρίσκει νικημένους.
Κάτω από το λογικό οι ρίζες φτάνουνε
και ένοχο νερό αναζητούνε .
Το χώμα αθώο παραδίνεται και διάφανο
και εσύ κοιτάς να βρεις εχθρούς στις πολεμίστρες.
Καλοτάξιδο!!
Τζένη Σουκαρά