Τρία χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Η σύγκρουση των τρένων που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια «στιγμή ατυχίας» ή ένα μεμονωμένο ανθρώπινο λάθος. Για τον κόσμο της εργασίας, αποτελεί το πιο οδυνηρό σύμβολο μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως κόστος και τη ζωή ως παράπλευρη απώλεια.

Το Εργατικό Κέντρο Κορίνθου, με αφορμή τη συμπλήρωση τριών ετών από την τραγωδία, επαναφέρει με σαφήνεια το βασικό ερώτημα: ποιος πληρώνει το τίμημα των ιδιωτικοποιήσεων, της υποστελέχωσης και της διάλυσης των δημόσιων υποδομών; Η απάντηση είναι σκληρή αλλά ξεκάθαρη — το τίμημα το πληρώνουν οι εργαζόμενοι και η κοινωνία.

Το δυστύχημα στα Τέμπη δεν ήταν μόνο μια εθνική τραγωδία. Ήταν και ένα από τα πιο πολύνεκρα εργατικά δυστυχήματα των τελευταίων χρόνων. Έντεκα εργαζόμενοι του σιδηροδρόμου έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας, σε ένα σύστημα που λειτουργούσε με σοβαρές ελλείψεις και χωρίς τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Οι επανειλημμένες προειδοποιήσεις για τα κενά στο δίκτυο και τα συστήματα ασφαλείας είχαν καταγραφεί όμως δεν εισακούστηκαν.

Στην ανακοίνωσή του, το Εργατικό Κέντρο Κορίνθου δεν στέκεται μόνο στη μνήμη. Θέτει πολιτικό ζήτημα ευθυνών και κατεύθυνσης. Επισημαίνει ότι τρία χρόνια μετά, οι ίδιες πολιτικές επιλογές συνεχίζονται: δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν «στο όριο», χώροι δουλειάς που μετατρέπονται σε παγίδες κινδύνου, κοινωνικές ανάγκες που θυσιάζονται στον βωμό της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της ανταγωνιστικότητας.

Την ίδια στιγμή που όπως υπογραμμίζει «δεν υπάρχουν χρήματα» για ασφάλεια, μισθούς και κοινωνικές υποδομές, βρίσκονται δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Αυτή η ιεράρχηση προτεραιοτήτων είναι που γεννά την οργή αλλά και την ανάγκη συλλογικής απάντησης.

Ιδιαίτερη αιχμή της ανακοίνωσης αποτελεί η κριτική για τη διαχείριση της απόδοσης ευθυνών. Η καθυστέρηση, η περιορισμένη πολιτική λογοδοσία και η αίσθηση συγκάλυψης ενισχύουν την πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Ένα κράτος που εμφανίζεται άμεσο στην καταστολή κοινωνικών κινητοποιήσεων, δείχνει —σύμφωνα με την ανακοίνωση— αξιοσημείωτη βραδύτητα όταν πρόκειται να αγγίξει τους πραγματικά υπεύθυνους.

Το μήνυμα, ωστόσο, δεν είναι μόνο καταγγελτικό. Είναι κάλεσμα. Το Εργατικό Κέντρο Κορίνθου και το Νομαρχιακό Τμήμα ΑΔΕΔΥ Κορινθίας καλούν εργαζόμενους, σωματεία, νεολαία και συλλογικότητες να συμμετάσχουν μαζικά στη συγκέντρωση για την τρίτη επέτειο. Όχι για ένα τυπικό «ποτέ ξανά», αλλά για να διεκδικήσουν αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης.

«Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» δεν παρουσιάζεται ως σύνθημα υπερβολής, αλλά ως συμπύκνωση μιας κοινωνικής σύγκρουσης: ανάμεσα σε μια λογική που μετρά τα πάντα με όρους κόστους-οφέλους και σε μια κοινωνική απαίτηση που βάζει στο κέντρο την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.

Η μνήμη, όπως τονίζεται, δεν είναι σιωπή. Είναι πράξη. Και η πράξη, για τον κόσμο της εργασίας, περνά μέσα από τη συλλογική διεκδίκηση, τη συμμετοχή και τον αγώνα για ασφαλείς υποδομές, δημόσιες υπηρεσίες με επάρκεια προσωπικού και ουσιαστική λογοδοσία.

Τρία χρόνια μετά, το έγκλημα στα Τέμπη δεν ανήκει στο παρελθόν. Παραμένει σημείο αναφοράς για το παρόν και το μέλλον. Και όσο τα αίτια που το γέννησαν παραμένουν ενεργά, η απαίτηση για δικαιοσύνη και ανατροπή αυτής της πολιτικής θα συνεχίσει να ακούγεται δυνατά.