Όταν ο Μπαζ Λούρμαν ετοίμαζε τη βιογραφική ταινία «Elvis» που κυκλοφόρησε το 2022, δεν ήξερε ότι παράλληλα άνοιγε την πόρτα σε ένα δεύτερο, απρόσμενο πρότζεκτ για τον Έλβις Πρίσλεϊ.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, έμαθε για την ύπαρξη δεκάδων ωρών αχρησιμοποίητου κινηματογραφικού υλικού από τις θρυλικές συναυλίες του Έλβις Πρίσλεϊ στις αρχές της δεκαετίας του ’70, υλικό που θεωρούνταν πρακτικά χαμένο. Οι εικόνες είχαν γυριστεί από τη MGM για τα φιλμ «Elvis: That’s the Way It Is (1970)» και «Elvis on Tour (1972)», αλλά δεν είχαν ποτέ αξιοποιηθεί.

Το ίχνος τούς οδηγούσε σε ένα αλατωρυχείο στο Κάνσας, όπου μεγάλα στούντιο αποθηκεύουν αρχειακό υλικό για λόγους συντήρησης. Κυριολεκτικά κάτω από τη γη.

Έλβις Πρίσλεϊ: Τι βρέθηκε στο αλατωρυχείο

Ο Λούρμαν πλήρωσε από την τσέπη του, για να κατέβουν ερευνητές στα αρχεία. Εκεί βρέθηκαν 69 κιβώτια με φιλμ 35mm και 16mm: συναυλίες στο Λας Βέγκας, στιγμές από τα backstage, περιοδείες και εικόνες που κανείς δεν είχε δει εδώ και μισό αιώνα. Το υλικό όμως ήταν χαοτικό, συχνά λάθος σημειωμένο, με φθορές και – το μεγαλύτερο πρόβλημα – χωρίς ήχο.

«Είχαμε 59 ώρες εικόνας και δεν ξέραμε καν τι τραγουδούσε», λέει ο Τζόναφαν Ρέντμοντ, μοντέρ και εκτελεστικός παραγωγός του νέου ντοκιμαντέρ «EPiC: Elvis Presley in Concert». Το πρότζεκτ κινδύνευε να μείνει στο «αρχείο», μέχρι που προέκυψε η μεγάλη αποκάλυψη, σύμφωνα με τους New York Times: μια άγνωστη, ηχητική συνέντευξη του Έλβις Πρίσλεϊ.

Η συνέντευξη είχε δοθεί πολύ νωρίς ένα πρωί, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Elvis on Tour». Ο Πρίσλεϊ εμφανίζεται απρόσμενα ειλικρινής, μιλώντας για τη ζωή του, τη φήμη και την εξάντληση του να ζεις ως «εικόνα». Δεν έλεγε κάτι άγνωστο στους βιογράφους του, αλλά για πρώτη φορά το έλεγε ο ίδιος, με τη φωνή του. Αυτό, σύμφωνα με τους δημιουργούς, «ξεκλείδωσε» την ταινία.

Η αρχική σκέψη δεν ήταν απλώς να φτιαχτεί μία ακόμη ταινία γύρω από συναυλίες, ή μια ανανεωμένη εκδοχή παλαιότερων ντοκιμαντέρ. Ο Λούρμαν ήθελε κάτι διαφορετικό: ένα υβρίδιο συναυλίας, βιογραφίας και ονειρικής αφήγησης.

Η αποκατάσταση της εικόνας έγινε από την ομάδα της WingNut Films του Πίτερ Τζάκσον, γνωστή για το Get Back και το They Shall Not Grow Old. Ο σκηνοθέτης ξεκαθαρίζει όμως κάτι κρίσιμο: δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε ένα καρέ βασισμένο στην τεχνητή νοημοσύνη. Καμία ψηφιακή «αναβίωση».

Με πληροφορίες από New York Times