Η εκτροφή γερακιών πρόσφερε ευκαιρίες για κοινωνικοποίηση και δημιουργία δεσμών μεταξύ των γυναικών εκείνη την περίοδο

Τα γεράκια το τελευταίο διάστημα φαίνεται, πώς έχουν τη δική τους σημασία στις ταινίες, καθώς σε δύο πρόσφατες λογοτεχνικές διασκευές, τα συγκεκριμένα πτηνά συνυφαίνονται με τις ζωές και τα συναισθήματα των αντίστοιχων πρωταγωνιστριών – της Agnes Shakespeare και της Helen Macdonald.

Τα αρπακτικά πουλιά και ο συμβολισμός τους εξερευνώνται στο Hamnet, την προσαρμογή της Chloé Zhao του μυθιστορήματος της Maggie O’Farrell του 2020 και στο H is for Hawk, που βασίζεται στις αναμνήσεις της Macdonald του 2014. Σε αυτές τις ταινίες, τα γεράκια γίνονται πολύπλοκες και πολυδιάστατες φιγούρες, εκφράζοντας τις σχέσεις των φύλων με τη θλίψη, τη φύση, την ανθρωπότητα και την ατομικότητα.

Το Hamnet διαδραματίζεται στην ελισαβετιανή περίοδο, ενώ το H is for Hawk στη σύγχρονη εποχή. Ωστόσο, η σχέση μεταξύ των γυναικών και των αρπακτικών πουλιών έχει ακόμη μακρύτερη ιστορία.

Η έρευνα της Rachel Delman δείχνει, ότι και στη μεσαιωνική περίοδο αυτή η σχέση ήταν πολυεπίπεδη. Τα γεράκια πρόσφεραν στις γυναίκες τόσο πραγματικά όσο και συμβολικά μέσα, για να εκφράσουν το φύλο, την εξουσία και το κύρος τους σε έναν κόσμο που κυριαρχούσαν οι άνδρες.

Η απεικόνιση γυναικών του Μεσαίωνα με γεράκια

Κατά τον Μεσαίωνα, η διαδικασία εκπαίδευσης των γερακιών, με τον «χορό» ελέγχου και απελευθέρωσης, συσχετιζόταν ευρέως με το παιχνίδι του φλερτ μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Οι ρομαντικοί συνειρμοί της εκτροφής γερακιών τονίζονται στην τέχνη, τα αντικείμενα και τη λογοτεχνία της εποχής. Εικόνες ανδρών και γυναικών που κυνηγούν μαζί με αρπακτικά πουλιά εμφανίζονται σε ένα ευρύ φάσμα μεσαιωνικής υλικής κουλτούρας, από ταπισερί για τους τοίχους των κάστρων έως διακοσμητικές θήκες που χρησιμοποιούνταν για τη φύλαξη και προστασία μικρών καθρεφτών χεριού.

Η μεγαλύτερη από τις τέσσερις ταπισερί του 15ου αιώνα, γνωστές συλλογικά ως ταπισερί κυνηγιού του Ντέβονσαϊρ, έχει ως θέμα την εκτροφή γερακιών. Απεικονίζονται εραστές που περπατούν αγκαζέ, ενώ τα πουλιά τους κυνηγούν τη λεία τους.

Σε μικρότερη κλίμακα, δύο θήκες καθρεφτών του 14ου αιώνα από τις συλλογές του Βρετανικού Μουσείου και του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης απεικονίζουν σκηνές εραστών που ιππεύουν άλογα, κρατώντας ο καθένας ένα γεράκι. Οι καθρέφτες μπορεί να είχαν δοθεί ως δείγματα αγάπης. Τα λογοτεχνικά κείμενα είναι επίσης γεμάτα αναφορές σε γυναίκες με γεράκια, ή ακόμα και ως γεράκια.

Ωστόσο, η αλληγορία της γυναίκας ως γεράκι που πρέπει να δαμαστεί και να ελεγχθεί, δεν ήταν απλά μια αναφορά στην υποταγή των γυναικών. Η εκτροφή γερακιών και ο συμβολισμός της προσέφεραν στις γυναίκες της μεσαιωνικής ελίτ κυριαρχία και αυτονομία.

Η σχέση με τα πτηνά

Όταν οι γυναίκες υψηλού κοινωνικού status του Μεσαίωνα είχαν την ευκαιρία, να εκπροσωπήσουν τον εαυτό τους μέσω της οπτικής κουλτούρας, συχνά επέλεγαν να συμπεριλάβουν αρπακτικά πουλιά. Αυτό είναι πιο εμφανές στις σφραγίδες, οι οποίες χρησιμοποιούνταν από ένα ευρύ φάσμα μεσαιωνικών ανθρώπων για την επικύρωση νομικά δεσμευτικών εγγράφων. Οι σφραγίδες αντιπροσώπευαν την έγκριση, την ταυτότητα και το status του κατόχου.

Η εικονογραφία των σφραγίδων και τα καλούπια ή οι μήτρες που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή τους παρέχουν σημαντικές ενδείξεις, για το πώς οι γυναίκες υψηλού κοινωνικού status επιθυμούσαν να γίνονται αντιληπτές. Η Elizabeth του Rhuddlan, η μικρότερη κόρη του βασιλιά Edward I και της Eleanor of Castile, επέλεξε το πιο δημοφιλές μοτίβο μεταξύ των γυναικών του 13ου αιώνα ως μήτρα για την προσωπική της σφραγίδα. Απεικονίζει μια γυναίκα που στέκεται όρθια, με το σώμα της γερμένο προς ένα υπάκουο αρπακτικό πουλί στο αριστερό της χέρι.

Σε μια άλλη μήτρα σφραγίδας από τον ίδιο αιώνα, η Elizabeth, Lady of Sevorc, απεικονίζεται σε μια πιο ενεργητική στάση. Ιππεύει κρατώντας ένα γεράκι στο ένα χέρι και ένα μεγάλο νύχι αετού στο άλλο.

Μέσα από τις σφραγίδες τους, οι μεσαιωνικές γυναίκες έδειχναν την κυριαρχία τους πάνω στα αρπακτικά πουλιά, καθώς και τo ότι ανήκαν σε μια μοντέρνα και ισχυρή γυναικεία κοινότητα.

Πέρα από τις εικόνες τα αρχεία δείχνουν, ότι οι βασίλισσες και οι ευγενείς γυναίκες δημιουργούσαν και διαχειρίζονταν πάρκα και κυνηγετικά εδάφη. Επίσης, κυνηγούσαν μαζί, εκπαίδευαν αρπακτικά πουλιά και τα έδιναν ακόμη και ως δώρα.

Τα μικρότερα πουλιά, όπως ο νανογέρακας, θεωρούνταν κατάλληλα για τις γυναίκες. Φαίνεται ότι οι μεσαιωνικές γυναίκες αρνούνταν, όμως, να περιορίζονται από τις επιλογές που τους πρόσφεραν τα εγχειρίδια συμπεριφοράς.

Η γιαγιά του Henry VIII, Margaret Beaufort, είχε πολλά αρπακτικά πουλιά. Τόσο μικρά, όσο και μεγαλύτερα είδη.

Το πάρκο ελαφιών που δημιούργησε η Μπωφόρ στο παλάτι της στο Κόλιγουεστον του Νορθάμπτονσαϊρ, με τις βεράντες και τις λίμνες, ήταν ιδανικό για την εκτροφή γερακιών. Η νύφη της, η βασίλισσα Elizabeth of York, που είχε το δικό της δωμάτιο στο παλάτι, κυνηγούσε με γεράκια.

Οι ευκαιρίες που προσέφερε η εκτροφή γερακιών

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι γυναίκες φαίνεται να αναγνωρίζονταν ως αυθεντίες σε θέματα που σχετίζονταν με την εκτροφή και εκπαίδευση γερακιών. Το Taymouth Hours, ένα εικονογραφημένο βιβλίο του 14ου αιώνα που πιθανότατα δημιουργήθηκε για μια βασίλισσα, δείχνει γυναίκες με φουσκωτά καλύμματα κεφαλής, να κυνηγούν αγριόπαπιες με μεγάλα αρπακτικά πουλιά. Οι γυναίκες υιοθετούν αυταρχικές στάσεις, επιδεικνύοντας την ικανότητα, την εξουσία και τον έλεγχο τους πάνω στα πουλιά.

Τον επόμενο αιώνα, η Dame Juliana de Berners, ηγουμένη του Sopwell Priory, θεωρείται ότι συνέγραψε τουλάχιστον μέρος του Boke of St Albans, το οποίο περιέχει πραγματείες για το κυνήγι και την αλιεία με γεράκια.

Έρευνα του English Heritage έχει αποκαλύψει, ότι οι γυναίκες μπορούσαν ακόμη και να ζουν από την εμπειρογνωμοσύνη τους στην εκπαίδευση γερακιών. Στα μέσα του 13ου αιώνα, μια γυναίκα ονόματι Ymayna ήταν η φύλακας των γερακιών και των κυνηγόσκυλων του κόμη του Richmond στο κάστρο του Richmond. Σε αντάλλαγμα για την εμπειρογνωμοσύνη της, της επιτράπηκε να κατέχει γη κοντά στο κάστρο μαζί με την οικογένειά της.

Η Ymayna ξεχωρίζει ως γυναίκα, σε ένα επάγγελμα που κυριαρχούσαν οι άνδρες, αλλά το παράδειγμά της υποδηλώνει, ότι πιθανώς υπήρχαν και άλλες γυναίκες σαν αυτήν, των οποίων τα ονόματα δεν είναι γνωστά ή δεν αναφέρονται στα ιστορικά αρχεία.

Λογοτεχνικά κείμενα αποκαλύπτουν, ότι η εκτροφή γερακιών πρόσφερε ευκαιρίες για κοινωνικοποίηση και δημιουργία δεσμών μεταξύ των γυναικών.

Η Margaret Beaufort έδωσε και έλαβε αρπακτικά πουλιά από άνδρες συγγενείς και συνεργάτες της, συμπεριλαμβανομένου του νεαρού εγγονιού της, του μελλοντικού Henry VIII. Τα αρπακτικά πουλιά θεωρούνταν κατάλληλα δώρα για ειδικές περιστάσεις και σημαντικά γεγονότα της ζωής.

Με πληροφορίες από The Conversation