Υπάρχουν δημοσιογράφοι που απλώς καταγράφουν την επικαιρότητα και υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται οι ίδιοι μέρος της. Ο Γιώργος Παπαδάκης ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, η φωνή του αποτέλεσε το ξυπνητήρι της Ελλάδας, όχι μόνο με την κυριολεκτική έννοια, αλλά και με την ουσιαστική: χωρίς να γέρνει υπέρ ή κατά κάποιου κομματικού χώρου κατάφερνε να ξυπνά τη σκέψη, την κρίση, τον προβληματισμό.

Το «Καλημέρα Ελλάδα» δεν ήταν ποτέ απλώς μια πρωινή εκπομπή. Ήταν ένας ζωντανός οργανισμός ενημέρωσης, ένας καθημερινός διάλογος με την κοινωνία. Μέσα από πολέμους, πολιτικές αναμετρήσεις, οικονομικές κρίσεις, εθνικές τραγωδίες αλλά και στιγμές ελπίδας, ο Γιώργος Παπαδάκης βρέθηκε σταθερά στο ίδιο πόστο: πίσω από το γραφείο, μπροστά από τις κάμερες, με το βλέμμα στραμμένο στην είδηση και τον άνθρωπο.

Σε μια τηλεόραση που συνεχώς αλλάζει πρόσωπα, ύφος και αξίες, ο Γιώργος Παπαδάκης παρέμεινε σημείο αναφοράς. Όχι επειδή παρέμεινε ίδιος, αλλά επειδή εξελίχθηκε χωρίς να αλλοιωθεί. Προσαρμόστηκε στις νέες εποχές, στις νέες απαιτήσεις, στις νέες γενιές τηλεθεατών, κρατώντας όμως ακέραιο τον πυρήνα της δημοσιογραφικής του ταυτότητας: τον σεβασμό στην είδηση και στον πολίτη.

Πίσω από τον αυστηρό δημοσιογράφο υπήρχε πάντα ο άνθρωπος. Αυτός που δεν δίστασε να συγκινηθεί στον αέρα, να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής του μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, να δείξει ότι η ενημέρωση δεν είναι ουδέτερη όταν αγγίζει ζωές. Κι αυτή ακριβώς η ισορροπία —ανάμεσα στην ψυχραιμία και το συναίσθημα— ήταν ίσως το μεγαλύτερο του επίτευγμα.

Το αποτύπωμά του δεν περιορίζεται στα τηλεοπτικά αρχεία. Αποτυπώνεται στους δημοσιογράφους που πέρασαν από την εκπομπή του και έμαθαν τι σημαίνει ρυθμός, ευθύνη, αντοχή.