Σαστισμένοι από την είδηση του θανάτου του Κώστα Καραμπέτσου.

Με αυτό το σβήσιμο του διακόπτη από ένα φως δυνατό, χωρίς φίλτρα και χωρίς εκπτώσεις. Ο  Κώστας Καραμπέτσος, ο αιώνιος ροκάς που  δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τη σιωπή. Διάλεξε τον θόρυβο της δημιουργίας αντί για την ησυχία της αδιαφορίας.

Στο Κιάτο έζησε, στο Κιάτο άφησε το ανεξήτιλο το αποτύπωμά του, σμιλεύοντας με ακούσματα μια ολόκληρη γενιά.. Ζούσε όπως έπρεπε να ζουν όσοι πιστεύουν στη μουσική: με ένταση, με πάθος, με αλήθεια. Άνοιξε δρόμους. Έστησε σκηνές εκεί που υπήρχαν μόνο άδειοι χώροι και γέμισε την πόλη με καλοκαίρια, νύχτες, βλέμματα και πρώτες συγχορδίες. Έβλεπε αυτό που ερχόταν πριν ακόμη ακουστεί.

Δεν τον ενδιέφερε η αποδοχή. Τον ενδιέφερε η φλόγα. Να καίει. Να μεταδίδεται. Να βρίσκει ανθρώπους που διψούσαν να πουν κάτι, να παίξουν κάτι, να είναι κάτι. Και τους άφηνε χώρο. Τους έσπρωχνε μπροστά, χωρίς φώτα πάνω του, αλλά πάντα παρών — σταθερός, αυθεντικός, ροκ.

Τώρα ο ήχος στο Κιάτο χαμηλώνει απότομα. Μια παύση βαριά, σαν εκείνη πριν μπει το τύμπανο. Κι όμως, όποιος άκουσε έστω και μία φορά, ξέρει: η μουσική δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζει στις μνήμες, στις ιστορίες που θα λέγονται ξανά και ξανά για εκείνον , στις σκηνές που θα στηθούν γιατί κάποτε κάποιος τόλμησε.

Καλό ταξίδι,  Κώστα.
Ο ενισχυτής σου θα είναι πάντα ανοιχτός στο Κιάτο.
Kαι πάντα κάπου, κάπως, το δικό σου κομμάτι θα συνεχίζεται.

Τζ. Σουκ.