Δυο αδέλφια από την Περαχώρα, δυο νέες ζωές που έσβησαν πρόωρα κάτω από τα γερμανικά πυρά. Μια φωτογραφία στάθηκε το μόνο ίχνος τους.

Οι αδελφοί Κολλιάκου: Θανάσης και Παναγιώτης

Ο Θανάσης (1920–1941) και ο Παναγιώτης (1917–1941) Κολλιάκος γεννήθηκαν στην Περαχώρα Κορινθίας, παιδιά του γνωστού μουσικού της εποχής, Δημήτρη Κολλιάκου, γνωστού και ως Μήτε Νταουλιάρη. Μεγάλωσαν σε μια φτωχή αλλά περήφανη οικογένεια με έξι παιδιά – τα αδέλφια τους Γιώργο, Γιάννη, Άννα και Κώστα.

Αναζητώντας καλύτερη τύχη, τα δύο αδέλφια έφυγαν σε νεαρή ηλικία από την Περαχώρα και εγκαταστάθηκαν στην Κόρινθο, όπου εργάζονταν ως εμπορομανάβηδες στην οδό Κολιάτσου. Νέοι, δραστήριοι, αγαπητοί στην τοπική κοινωνία – δύο παιδιά με όνειρα και όρεξη για ζωή, που όμως δεν πρόλαβαν να τα ζήσουν.

25 Απριλίου 1941 – Ο βομβαρδισμός της Κορίνθου

Η Κόρινθος βρισκόταν ήδη στο στόχαστρο των γερμανικών αεροπορικών επιδρομών. Εκείνο το μαύρο πρωινό της 25ης Απριλίου 1941, ο ουρανός σκοτείνιασε από τα στούκας της Luftwaffe. Οι βόμβες έπεσαν με μανία πάνω στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, προκαλώντας ανείπωτη καταστροφή.

Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονταν και οι δύο νέοι αδελφοί, Θανάσης και Παναγιώτης Κολλιάκος. Τα σώματά τους διαμελίστηκαν από τα θραύσματα της έκρηξης. Από τη φρίκη εκείνης της ημέρας, μόνο μια φωτογραφία σώθηκε από το τσεπάκι του Θανάση — ήταν το μοναδικό μέσο αναγνώρισης για τους συντετριμμένους γονείς τους.

Μια φωτογραφία – Μια μνήμη που δεν έσβησε ποτέ

Η φωτογραφία αυτή, ματωμένη και σημαδεμένη από τα ίδια τα θραύσματα που τον σκότωσαν, έγινε σύμβολο θυσίας και μνήμης. Πέρασε από γενιά σε γενιά, συνοδευόμενη από την προφορική μαρτυρία του ανιψιού τους, Παναγιώτη Ι. Κολλιάκου, που κράτησε ζωντανή την ιστορία των θείων του.

Δεν ήταν στρατιώτες του μετώπου, μα ήταν θύματα του ίδιου πολέμου — άνθρωποι απλοί, άοπλοι, που βρέθηκαν στη δίνη της ναζιστικής βίας. Όπως χιλιάδες άλλοι, πλήρωσαν με τη ζωή τους το τίμημα της ελευθερίας.

Στους Θανάση και Παναγιώτη – και σε όλους τους αφανείς ήρωες

Η ιστορία των αδελφών Κολλιάκου είναι ένα κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης. Μια υπενθύμιση ότι ο πόλεμος δεν αφήνει πίσω του μόνο ημερομηνίες και αριθμούς, αλλά πρόσωπα, οικογένειες και όνειρα που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν.

Στον Θανάση και τον Παναγιώτη.
Στον άγνωστο στρατιώτη.
Σε κάθε άνθρωπο που κρύωσε, πείνασε, βασανίστηκε, κάηκε, αντιστάθηκε και θυσιάστηκε χωρίς να προλάβει να χαρεί τη ζωή του.
Αθάνατοι.

 Φωτογραφία και προφορική μαρτυρία: Παναγιώτης Ι. Κολλιάκος
Σημείωση:  Το Λαογραφικό Μουσείο Περαχώρας θα είναι ανοιχτό ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, 10:00–13:00, για όσους θέλουν να γνωρίσουν από κοντά τα τεκμήρια της μνήμης και της ιστορίας του τόπου.