Στις εκλογές του 2023 για την Αυτοδιοίκηση, όσα ζήσαμε όσοι συμμετείχαμε ενεργά, ήταν πρωτοφανή. Ο κομματισμός χτύπησε κόκκινο ,όπως οι πιέσεις και οι υποσχέσεις στους πολίτες από κυβερνητικούς παράγοντες, προκειμένου να παραχθεί συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα.

Οι Υπουργοί έβαλαν σε 2η μοίρα το κυβερνητικό έργο τους και περιόδευαν μαζί με τους εκλεκτούς τους σε Περιφέρειες και Δήμους.
Οι *πρόθυμοι* εκλεκτοί υποψήφιοι, σφάζονταν κυριολεκτικά έστω και για μια φωτογραφία με υπουργούς κλπ κομματικά στελέχη για να δείξουν στους ψηφοφόρους, πως έχουν την πολυπόθητη στήριξη του κόμματος.
Βέβαια το ίδιο έκαναν ΟΛΑ τα κόμματα που είχαν χρίσει υποψηφίους σε όλη την Ελλάδα μετέχοντας ενεργά στις συγκεκριμένες εκλογές.
Έτσι οδηγηθήκαμε στην απόλυτη *άλωση* της αυτοδιοίκησης, όπου τα *πρόθυμα* στελέχη έγιναν δεκτικοί και υπάκουοι σε κάθε αντιδημοκρατική παρέκκλιση.
Δυστυχώς σήμερα λόγω αυτής της κατάστασης, σιωπούν στο καπέλωμα και περιθωριοποίηση της Αυτοδιοίκησης, θέτοντας υπεράνω όλων, τις προσωπικές τους επιδιώξεις, συμβάλλοντας έτσι στη διάλυση ενός θεσμού που ξεκίνησε το 1833 και με τα χρόνια, μπόλιασε τις καρδιές των Ελλήνων με σεβασμό και εμπιστοσύνη.
Το 2023 δυστυχώς ξεπεράστηκαν όλα τα υγιή όρια και όλοι σφάζονταν τότε, κυριολεκτικά στα πόδια κυρίως των κυβερνητικών προσώπων. Μετά την απόλυτη παράδοση στον κομματισμό, αίφνης κάποιοι αυτοδιοικητικοί ανακάλυψαν εσχάτως την ….Αμερική.
Ανακάλυψαν 2 χρόνια μετά πως ήταν άνθρακας ο θησαυρός των υποσχέσεων για έργα και δυναμικές παρεμβάσεις στην περιφέρεια της Χώρας και σήμερα, βιώνουν και οι ίδιοι την πλήρη υποβάθμιση της ζωής σε πόλεις και χωριά.
Δυστυχώς ο ραγιαδισμός είναι πρωτοφανής, με παράδειγμα την Περιφέρεια Πελοποννήσου όπου βλέπουμε αιρετούς να αλλάζουν την ψήφο τους σε σοβαρά θέματα, ανάλογα με τις εντολές που δέχονται κάθε φορά , ενώ άλλοι επαίρονται για δήθεν σπουδαίο έργο, ανακοινώνοντας μνημόνια συνεργασίας, παρατηρητήρια κ.α., δηλ. κυρίως άυλες δράσεις ενώ στην πράξη, έχουν αφήσει στο έλεος του Θεού τους πολίτες.
Καμία μέριμνα ουσίας, παρά μόνο επικοινωνίας για αγρότες , κτηνοτρόφους, επιχειρηματίες, ξενοδόχους, απλούς πολίτες που εκτός της εργασιακής τους παρακμής, βιώνουν και την απόλυτη εγκατάλειψη των δημοσίων υποδομών σε πόλεις και χωριά.
Αντίθετα στη χαρούμενη καθημερινότητα των αιρετών της αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού, βλέπουμε συμμετοχές σε χαρές και πανηγύρια, αλαζονικές συμπεριφορές, καμία διάθεση για ουσιαστική λογοδοσία και αυτοκριτική, ενώ σε σοβαρά λάθη που επηρεάζουν την κοινωνία δεν αναλαμβάνεται καμία ευθύνη όπως πχ με το πρόστιμο των 10 εκατ. ευρώ για τα σπιτάκια ανακύκλωσης, συμμετέχοντας σε μία άτυπη ομερτά.
Μαθαίνουμε κάθε ημέρα για άντληση πόρων για κάθε τι *έξυπνο* κυκλοφορεί, χωρίς να υπάρχει κατατεθειμένος σχεδιασμός διεκδίκησης τέτοιων έργων ή μέριμνα έστω συντήρησης όσων έχουν υλοποιηθεί. Μάθαμε πως διατέθηκαν απουσία της αυτοδιοίκησης και αδιαμαρτύρητα, τεράστια ποσά για έξυπνες γέφυρες δηλ συστήματα που θα…καταγράφουν προβλήματα και όχι θα τα επιλύουν, ενώ γεμίσαμε παντού έξυπνους λαμπτήρες, πληροφοριακές πινακίδες κ.α.
Ενώ στερούμαστε μικρά αλλά χρήσιμα έργα, όπως αντιπλημμυρικά, αντιδιαβρωτικά, οδικά και αρδευτικά έργα, μαθαίνουμε πως εκπονούνται μόνο μελέτες επί παντός επιστητού, με χρήματα κυρίως του Ταμείου Ανάκαμψης και με fast track διαδικασίες δίδονται σημαντικοί πόροι στοχευμένα .
Η αυτοδιοίκηση θεατής σε όλον αυτόν τον παραλογισμό, αδιαμαρτύρητα αποδέχεται πως έργα όπως πχ τα αρδευτικά, τα εργοστάσια αφαλάτωσης, εγκαταστάσεις αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, αναβάθμιση περιφερειακών λιμένων, κέντρων υγείας, υποδομές παροχής και εξοικονόμησης πόσιμου νερού κ.α. πολλά, δεν αποτελούν πλέον επιλέξιμες δαπάνες, από το Ταμείο Ανάκαμψης. Παραδόξως επιλέγει να συντηρεί την εικονική πραγματικότητα παρουσιάζοντας διθυραμβικά έργα π.χ. σαν το μνημόνιο συνεργασίας για δημιουργία γραφείου εξωστρέφειας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου ως κάτι σπουδαίο. Πληροφοριακά 6 μόνο Περιφέρειες μετέχουν, ενώ χρήσιμοι πόροι θα κατευθυνθούν εκτός από προσλήψεις κ.α , κυρίως στην εκπόνηση μελετών που είναι και η αγαπημένη ασχολία κάποιων *ψαγμένων* στελεχών . Κι όμως και αμειβόμενος Αντιπεριφερειάρχης Ανάπτυξης υπάρχει στην Πελοπόννησο και 2 χρόνια τώρα δεν έχουμε ακούσει ούτε τη φωνή του, πόσο μάλλον τις προτάσεις του και ελληνικές Προξενικές Αρχές υπάρχουν σε όλο τον κόσμο που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την στοχευμένη για τις ανάγκες της Πελοποννήσου εξωστρέφεια.
Εντός της Περιφέρειάς μας δε, στο πραγματικό πεδίο πολιτικής, σχεδόν όλα τα χρήσιμα έργα προηγουμένων διοικήσεων έχουν σταματήσει, άλλα σέρνονται, πολλά έχουν σιωπηρώς απενταχθεί, ενώ νέα δεν υπάρχουν.
Αυτή η ελεγχόμενη αυτοδιοίκηση δεν αξίζει στην Ελλάδα που σήμερα μαραζώνει, ενώ είχε καταφέρει στο παρελθόν και είχε ριζώσει ως θεσμός χρήσιμος που σέβονταν και υπολόγιζαν οι πολίτες.