Ο Πολ Τόμας Άντερσον διασκευάζει Τόμας Πίντσον στην καυστική πολιτική σάτιρα «Μια μάχη μετά την άλλη» και αναλύει το πώς φτάσαμε στην Αμερική του Τραμπ.

Μια μάχη μετά την άλλη (One Battle After Another) (****)

Πολιτική σάτιρα αμερικανικής παραγωγής 2025 (161). Σκηνοθεσία: Πολ Τόμας Αντερσον. Πρωταγωνιστούν: Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Σον Πεν, Μπενίσιο ντελ Τόρο, Ρετζίνα Χολ, Τεγιάνα Τέιλορ, Τσέις Ινφίνιτι

Η μονίμως οργισμένη Περφίντια ηγείται της ένοπλης επαναστατικής ομάδας «French 75» που δρα στις ΗΠΑ των 80ς. Στο πλευρό της βρίσκεται ο μονίμως μαστούρης Μπομπ, που την ακολουθεί πιστά ακόμη, σε ότι κι αν κάνει. Όταν όμως η Περφίντια πιάνει αιχμάλωτο σε μια επιχείρηση απελευθέρωσης μεταναστών, τον βλοσυρό μιλιταριστή συνταγματάρχη Στίβεν Λόκτζοου, αρχίζει μαζί του μια περίεργη ερωτική σχέση.

Ο σκηνοθέτης των «Αόρατη κλωστή», «Θα χυθεί αίμα» και «Μανόλια» καταπιάνεται ξανά με ένα βιβλίο του Πίντσον δέκα χρόνια μετά από το «Έμφυτο ελάττωμα» με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Λεονάρντο ντι Κάπριο. Δύσκολα μπορείς να κατατάξεις σε ένα μόνο είδος το φιλμ (από ερωτικό δράμα έως πολιτική σάτιρα) και ακόμη πιο δύσκολα να αντιληφθείς με την πρώτη ματιά τις καυστικές παρεμβάσεις- αλλαγές που έχει κάνει ο Πολ Τόμας Άντερσον στο γραμμένο το 1990 μυθιστόρημα του Τόμας Πίντσον «Vineland» με θέμα μια διχασμένη πολιτικά Αμερική. Εδώ η πλοκή στρέφεται γύρω από φευγάτους τύπους, που κινούνται όχι μόνο στο περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας αλλά και στα υψηλόβαθμα κυβερνητικά κλιμάκια (οι γραφικοί ηγέτες της αλά Κου Κλουξ Κλαν αδελφότητας «Τυχοδιώκτες των Χριστουγέννων»), χαρίζοντας σκηνές απίστευτου γέλιου.

Ο Άντερσον σε δαιμονιώδη φόρμα μεγαλουργεί, ανακατεύοντας στο σκηνοθετικό μίξερ του, ξένα μεταξύ τους συστατικά όπως η κόμικ αισθητική, η καυστική πολιτική ματιά, το οικογενειακό δράμα και το εκκεντρικό χιούμορ. Η ιδιορρυθμία όμως του αποκαλυπτικού «Μια μάχη μετά την άλλη» δεν γίνεται ποτέ ενοχλητική ή υπερβολική, αφού ακόμη και τα γκροτέσκα πρόσωπα (η τσαμπουκαλεμένη Περφίντια της Τεγιάνα Τέιλορ, ο εντελώς «γεια σου» επαναστάτης του Λεονάρντο ντι Κάπριο και κυρίως ο «πιο γελοίος πεθαίνεις» στρατιωτικός του Σον Πεν) έχουν όχι μόνο λόγο ύπαρξης αλλά και πολύ… ψαχνό, ενισχυμένο από μια απρόσμενη ανθρώπινη αύρα που τους περιβάλει και δίνει νόημα στις φαινομενικά αψυχολόγητες ενέργειες και επιλογές τους.

Το ζήτημα της αντικουλτούρας, ο ανερυθρίαστος πατριωτισμός, η ουτοπία της επανάστασης, το ακαταμάχητο στοιχείο του σεξ και η διάλυση της πυρηνικής οικογένειας είναι μοτίβα που κουμπώνουν άψογα μεταξύ τους σε αυτή την αριστοτεχνική συρραφή μαθημάτων αμερικανικής ιστορίας. Μαθήματα, που μας παραδίδει ο βρισκόμενος σε τρομερή φόρμα Άντερσον, προσφέροντάς μας την μία απολαυστική μάχη-σεκάνς μετά την άλλη «φωτογραφίζοντας» την σημερινή Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ.

Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη (Reading Lolita In Tehran) (**1/2)

Δραματική ιρανικής παραγωγής 2024 (108). Σκηνοθεσία: Εράν Ρικλίς. Πρωταγωνιστούν: Γκολσιφτέ Φαραχανί, Ζαρ Αμίρ, Μίνα Καβάνι, Μπαχάρ Μπεϊχάγκι, Ιζαμπέλα Νεφάρ

Μια παθιασμένη με την δυτική κλασική λογοτεχνία δασκάλα στην Τεχεράνη του 1980 αρνείται να συμμορφωθεί με τις επιταγές του καθεστώτος και διδάσκει κρυφά σε έξι αγαπημένες της μαθήτριες τα απαγορευμένα μυθιστορήματα του Ναμπόκοφ, του Φιτζέραλντ και της Όστιν.

Προβλέψιμη σε αρκετά μεγάλο βαθμό η ταινία του Εράν Ρικλίς βασίζεται στο αυτοβιογραφικό best seller της Αζάρ Ναφίζι, που αποθεώνει το γυναικείο πνεύμα αντίστασης κόντρα στις πατριαρχικές και σκοταδιστικές απαγορεύσεις του θεοκρατικού Ιράν επί ημερών Αγιατολάχ Χομεϊνί. Μπορεί το στόρι να είναι πραγματικό και να βασίζεται σε συγκλονιστικά γεγονότα, αλλά η σκηνοθετική αντίληψη δεν προσφέρει κάτι παραπάνω από μια σχηματική αναπαράσταση, που διασώζεται χάρη στις αισθαντικές ερμηνείες των Φαραχανί και Καβάνι.

Harvest (***)

Δραματική διεθνούς συμπαραγωγής 2024 (134). Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη. Πρωταγωνιστούν: Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς, Χάρι Μέλινγκ, Ρόζι ΜακΓιούεν, Αρίνζε Κένε, Φρανκ Ντίλαν

Σε ένα απροσδιόριστο χωροχρόνο, δύο παλιοί παιδικοί φίλοι ενώνουν τις δυνάμεις τους, για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό που απειλεί την ευημερία του χωριού τους.

Μια δεκαετία μετά από την τελευταία ταινία της («Chevalier») η Aθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη επιστρέφει με ένα γοητευτικό φιλμ, κράμα μεσαιωνικού παραμυθιού (πολλές σκηνές θυμίζουν πίνακες φλαμανδών ζωγράφων) και μεταμοντέρνου γουέστερν. Το εικαστικό στοιχείο προφανώς και είναι κυρίαρχο στην παραπάνω συνθήκη, όμως έντονος είναι και ο πολιτικός χαρακτήρας του σεναρίου (ο καπιταλισμός ως η πηγή του κακού), που αποτελεί διασκευή ενός βιβλίου του Τζιμ Κρέις.

Μπερλινγκουέρ: Η Μεγάλη Ελπίδα (Berlinguer: La Grande Ambizzione) (***)

Βιογραφική ιταλικής παραγωγής 2024 (123). Σκηνοθεσία: Αντρέα Σέγκρε. Πρωταγωνιστούν: Ελιο Τζερμάνο, Πάολο Πιερομπόν, Ελενα Ραντονίτσιτς, Φαμπρίτσια Σάκι, Πάολο Καλαμπρέζι

Ο Γενικός Γραμματέας του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος της Ιταλίας στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, είναι πεπεισμένος ότι το αύριο για τον σοσιαλισμό είναι φτιαγμένο μέσω ενός διαφορετικού από τις εντολές της Μόσχας, δρόμο.

Πολιτικά μεστό, αφηγηματικά στρωτό, με σεκάνς που συνδυάζουν εύστοχα το ηλεκτρισμένο κλίμα της εποχής με τα αυθεντικά ντοκουμέντα, το φιλμ του Αντρέα Σέγκρε για τον εμβληματικό και κοσμαγάπητο κομμουνιστή ηγέτη είναι μια ευπρόσδεκτη πρόταση, που αποκτά επιπλέον πόντους χάρη στη λεπτοδουλεμένη ερμηνεία του Έλιο Τζερμάνο, που φαίνεται ξεκάθαρα, ότι έχει μελετήσει επακριβώς το χαρακτήρα του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ.

Χαμένα όνειρα (Dreams) (*1/2)

Δραματική αμερικανο-μεξικανικής συμπαραγωγής 2025 (95). Σκηνοθεσία: Μισέλ Φράνκο. Πρωταγωνιστούν: Τζέσικα Τσαστέιν, Ισαάκ Ερνάντες, Ρούπερτ Φρεντ, Μάρσαλ Μπελ

Η Τζένιφερ, κόρη ενός εκατομμυριούχου Aμερικανού επιχειρηματία, που χρηματοδοτεί τις τέχνες σε Αμερική και Μεξικό, τα φτιάχνει με ένα μεξικανό χορευτή που μπαίνει παράνομα στις ΗΠΑ.

Μετριότατο ερωτικό δράμα από τον άνισο μεξικανό σκηνοθέτη Μισέλ Φράνκο ο οποίος πριν από δύο χρόνια μας είχε δώσει την ωριμότερη ταινία του («Memory» και πάλι με την Τζέσικα Τσαστέιν), για να θυμηθεί και πάλι τον… κακό εαυτό του. Το δικό του σενάριο περιγράφει μια ελάχιστα πειστική και ακραία προβληματική ερωτική ιστορία, που μπάζει από παντού, ενώ δεν λείπουν οι πολιτικές αστοχίες και υπερβολές, με αποκορύφωμα ένα τραγικά κακόγουστο φινάλε.

documentonews.gr