Το φιλμ «Weapons» πιστοποιεί την ικανότητα του αμερικανού σκηνοθέτη Ζακ Κρέγκερ στο να δημιουργεί κλίμα μιας μόνιμης και αδιόρατης απειλής.

Weapons (***)

Θρίλερ αμερικανικής παραγωγής 2025 (125). Σκηνοθεσία: Ζακ Κρέγκερ. Πρωταγωνιστούν: Τζος Μπρόλιν, Τζούλια Γκάρνερ, Μπένεντικτ Γουόνγκ, Εϊμι Μάντιγκαν

Σε μια κωμόπολη της Πενσιλβάνια όλα σχεδόν τα παιδιά της Ε τάξης του τοπικού δημοτικού σχολείου εξαφανίζονται μυστηριωδώς. Οι αρχές και οι απαρηγόρητοι γονείς απευθύνονται στη δασκάλα, αλλά και το μοναδικό συμμαθητή των εξαφανισμένων, ο οποίος δεν το «έσκασε» από το σπίτι του τη μοιραία βραδιά, προκειμένου να βρουν τις απαντήσεις, στα ερωτήματα που τους βασανίζουν.

Μια παιδική φωνή στην εισαγωγή του φιλμ μας ενημερώνει για μια «αληθινή ιστορία, που συνέβη πριν από δύο χρόνια, αλλά κανένα κανάλι ή εφημερίδα δεν την έφερε στο προσκήνιο, επειδή την κουκούλωσαν οι αρχές και οι υπεύθυνοι κακήν- κακώς καθώς, δεν μπορούσαν να την εξηγήσουν». Αυτό το… ελκυστικό ανεξήγητο είναι που διέπει την πρωτότυπη κεντρική ιδέα του 44χρονου Κρέγκερ, ο οποίος πριν από τρία χρόνια έκανε δυνατό ντεμπούτο με το «Barbarian», ένα μεταφυσικό θρίλερ που διατηρεί εκλεκτικές συγγένειες (η παρακμή ενός φαινομενικά ειδυλλιακού κόσμου) με το σημερινό φιλμ.

Το σπάσιμο της αφήγησης σε κεφάλαια, που βασίζονται στα ξεχωριστά πρόσωπα του δράματος, εξασφαλίζει την αμείωτη ένταση μιας ιστορίας που διατηρεί καλά κρυμμένα τα μυστικά κλειδιά της και παράλληλα δίνει άπλετο χώρο στις διαφορετικές ερμηνείες της. Βέβαια δεν έχουν όλα τα κεφάλαια την ίδια αξία ή σημειολογική επάρκεια αλλά χάρη στην ικανότητα του Κρέγκερ κουμπώνουν σε ένα ορθολογικό σύνολο με διεισδυτική πολιτική ματιά (οι κατηγορίες προς τη δασκάλα απέχουν ελάχιστα από ένα βίαιο κυνήγι μαγισσών με δράστες τους μέχρι πρότινος φιλήσυχους και καθωσπρέπει νοικοκυραίους), ευφάνταστες ιδέες γύρω από την ταυτότητα του Κακού και γόνιμες σκέψεις ως προς τη σύγκρουση των γενεών. Με το «Weapons» ο Κρέγκερ χρησιμοποιεί έξυπνα τις αλληγορικές δυνατότητες ενός θρίλερ, για να μιλήσει μεν για την πυρηνική οικογένεια και τις καταστροφικές δομές της, αλλά δεν μπορεί να αντισταθεί στην έλξη, που του ασκεί το μεταφυσικό. Μια κάποια υπερβολή (ακόμη και κωμική) δεν λείπει από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις συνθήκες λειτουργίας και τη δυναμική της σύγχρονης πραγματικότητας.

Στρουμφάκια: Η Ταινία (Smurfs) (**)

Παιδική αμερικανικής παραγωγής 2025 (92). Σκηνοθεσία: Κρις Μίλερ. Με τις φωνές των: Ριάνα, Τζέιμς Κόρντεν, Νικ Οφερμαν,Τζίμι Κίμελ, Οκτάβια Σπένσερ

Ο Δρακουμέλ με τον υποχθόνθιο αδελφό του Φρικουμέλ απαγάγουν τον Μπαμπαστρούμφ. Όλα σχεδόν τα στρουμφάκια πέφτουν σε βαθιά απελπισία, αλλά η Στρουμφίτα αναλαμβάνει να τα αφυπνίσει.

Άλλη μια κινηματογραφική μεταφορά των χαριτωμένων μπλε δημιουργιών του κομίστα Πεγιό με άκρως διακριτική- αν όχι ανάλαφρη- επισήμανση των πολιτικών χαρακτηριστικών της κοινωνικής ουτοπίας που εκφράζει το… αριστερό στουμφοχωριό. Η έμφαση λοιπόν δίνεται στο μουσικό κομμάτι – η Ριάνα εκτός του ότι δανείζει τη φωνή της στην χειραφετημένη Στρουμφίτα τραγουδά αρκετά κομμάτια του σάουντρακ-, την χιουμοριστική δράση και τα αναγκαία διδακτικά μηνύματα που εκφράζονται μέσω του… ανώνυμου Στρουμφ!

Το νησί (Eden) (**)

Δραματική αμερικανικής παραγωγής 2024 (129). Σκηνοθεσία: Ρον Χάουαρντ. Πρωταγωνιστούν: Τζουντ Λο, Ανα ντε Αρμας, Βανέσα Κέρμπι, Σίντνεϊ Σουίνι, Ντάνιελ Μπριλ

Το 1929 στο νησί Φλοριάν των Γκαλαπάγκος φτάνει ένας Γερμανός γιατρός με την έγκυο σύζυγό του, για να ζήσουν στον επίγειο παράδεισο, που έχουν μετοικήσει ακόμη μια χούφτα ευρωπαίων «αναχωρητών».

Αταίριαστο με τα προηγούμενα έργα του αλλά και την χολιγουντιανή οπτική του, το τελευταίο φιλμ του Ρον Χάουαρντ («Ένας υπέροχος άνθρωπος», «Απόλλων 13») είναι ένα τολμηρό πρότζεκτ, που βασίζεται σε αυθεντικό συμβάν και διαθέτει πρωτοκλασάτους ηθοποιούς στους βασικούς ρόλους. Όμως παρά το τεράστιο ιστορικό ενδιαφέρον είναι τόσο χαοτικό και ανοικονόμητο το φιλμ, ώστε χάνει γρήγορο τον προσανατολισμό του.

Τα Χρώματα του Χρόνου (La Venue de l’Avenir /Colours of Time) (***)

Εποχής γαλλικής παραγωγής 2025 (129). Σκηνοθεσία: Σεντρίκ Κλαπίς. Πρωταγωνιστούν: Σουζάν Λιντόν, Βενσάν Μακέν, Ζουλιά Πιατόν, Σαρά Ζιροντό, Σεσίλ ντε Φρανς

Μια ομάδα άγνωστων μεταξύ τους πολιτών μαθαίνουν, ότι είναι απόγονοι (και επομένως κληρονόμοι) μιας ξεχωριστής γυναίκας που έζησε στο Παρίσι γύρω στα 1900.

Ο συνήθως άνισος αλλά ποτέ αδιάφορος Σεντρίκ Κλαπίς («Όταν λείπει ο γάτος», «Μόνοι στο Παρίσι») υπογράφει την καλύτερη ταινία του εδώ και χρόνια. Το φινετσάτο, ευφυές και γεμάτο φρεσκάδα σενάριο της νέας του ταινίας συνδέει υποδειγματικά τις δύο διαφορετικές εποχές του Παρισιού (1895 και σήμερα) για να αποτυπώσει με αρκετή ευρηματικότητα- δείτε πως εναλλάσσονται οι σκηνές του χτες και του σήμερα- τις διαφορές αλλά και τις αναπάντεχες ομοιότητες μεταξύ των δύο κόσμων.

Οι Καταραμένοι (I Dannati /The Damned)(**1/2)

Δραματική διεθνούς συμπαραγωγής 2024 (88). Σκηνοθεσία: Ρομπέρτο Μινερβίνι. Πρωταγωνιστούν: Ρενέ Σόλομον, Τζερεμάια Κναπ, Νόα Κάρλσον, Τιμ Κάρλσον

Το 1862, στην εποχή του αμερικανικού εμφυλίου, ένας λόχος των βορείων οδηγείται στην παραμεθόριο, με αποστολή να εξερευνήσει τα αχαρτογράφητα εδάφη.

Υπνωτιστική γραφή που θυμίζει Τέρενς Μάλικ χωρίς τις εικαστικές πινελιές ή τις βαθιά χριστιανικές νύξεις του εκκεντρικού Αμερικανού, παρότι αρκετοί από τους διαλόγους των «χαμένων» στρατιωτών βρίθουν από θρησκευτικές και υπαρξιακές αγωνίες. Το φιλμ που διακρίθηκε στο φεστιβάλ των Κανών (βραβείο σκηνοθεσίας στο Ένα Κάποιο Βλέμμα) απευθύνεται κυρίως σε σκληροπυρηνικούς σινεφίλ. Ο μοντερνισμός, που επικαλείται ο Ιταλός Μινερβίνι, δεν παρέχει πάντα τις αναγκαίες διευκολύνσεις για την ολοκλήρωση του καλλιτεχνικού του οράματος.

Κων. Καϊμάκης/documentonews.gr