Το καλοκαίρι του 1956, ο 36χρονος Σάββας Γεωργίου τόλμησε αυτό που για τους περισσότερους φάνταζε αδιανόητο. Με μοναδικό όπλο την αποφασιστικότητά του και οδηγό το όνειρό του, σάλπαρε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό την Ελλάδα, διασχίζοντας τον Ατλαντικό και τη Μεσόγειο με το “Χαρά”, ένα σκάφος μόλις 8,5 μέτρων.

Σε μια εποχή που τα τεχνολογικά μέσα ήταν ελάχιστα και η πρόβλεψη του καιρού περιορισμένη, το εγχείρημα του Γεωργίου θεωρήθηκε από πολλούς τρέλα – από λίγους, όμως, ηρωισμός. Στο πλευρό του, η μόλις 22 ετών σύζυγός του, η Αμερικανίδα Σου, χωρίς εμπειρία στην ιστιοπλοΐα αλλά με περίσσιο κουράγιο και πίστη στον σύντροφό της.

Ο Ατλαντικός το καλοκαίρι εκείνο ήταν αμείλικτος. Ήταν το χειρότερο της δεκαετίας, με αναφορές για πολλά ναυάγια – ακόμη και μεγάλων επιβατικών πλοίων. Στη διαβόητη ζώνη του “Γκολφ Στριμ”, το “Χαρά” βρέθηκε αντιμέτωπο με σφοδρή τρικυμία. Για έξι ολόκληρες ημέρες, το ζευγάρι πάλευε με μανιασμένα κύματα, χωρίς καμία βοήθεια, χωρίς επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Ήταν δύο άνθρωποι μόνοι, μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού, αλλά δεν λύγισαν.

Και νίκησαν. Στις 28 Ιουλίου, το μικρό σκάφος έδεσε στο Γιβραλτάρ – ένα κατόρθωμα που έκανε τον διεθνή Τύπο να στραφεί με θαυμασμό στον Έλληνα θαλασσοπόρο. Από εκεί και έπειτα, ο δρόμος προς την πατρίδα έμοιαζε πιο κοντινός. Ιθάκη, Σαλαμίνα και τέλος Μαρίνα Ζέας στον Πειραιά: εκεί όπου η “Χαρά” αγκυροβόλησε θριαμβευτικά, ολοκληρώνοντας μια επική διαδρομή που έμεινε στην ιστορία.

Ο άθλος του Σάββα Γεωργίου δεν ήταν απλώς ένα τεχνικό κατόρθωμα ή μία ιστιοπλοϊκή νίκη. Ήταν η απόδειξη ότι τα όνειρα, όταν συνοδεύονται από τόλμη και πίστη, μπορούν να μετατραπούν σε πραγματικότητα – ακόμη κι όταν όλα γύρω λένε το αντίθετο.

“Κανείς δεν με πίστευε”, θα πει αργότερα. Κι όμως, τα κατάφερε. Μ’ ένα μικρό σκάφος, μια νεαρή σύζυγο κι έναν τεράστιο στόχο: να κάνει το όνειρο  δικό του.

arxeio – fb