Σε αδιέξοδο φαίνεται να οδηγείται η διαχείριση των απορριμμάτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με την παρέμβαση του επικεφαλής της παράταξης «Πρώτα η Πελοπόννησος», Μανώλη Μάκαρη, ο οποίος επισημαίνει την ανάγκη ριζικής αλλαγής πολιτικής στον τρόπο με τον οποίο η Περιφέρεια αντιμετωπίζει το ζήτημα.

Ερωτήματα χωρίς απαντήσεις μετά τα εγκαίνια της μονάδας στην Καλλιρρόη
Παρά τα πρόσφατα εγκαίνια της Μονάδας Διαχείρισης Απορριμμάτων στην Καλλιρρόη, η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις τυμπανοκρουσίες, με σημαντικά ερωτήματα να παραμένουν αναπάντητα:

Τι απέγιναν οι «κόκκινες κάρτες» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συμβατότητα της κεντρικής διαχείρισης με την περιβαλλοντική νομοθεσία;

Γιατί δεν παρουσιάστηκε δημόσια η λειτουργία του εργοστασίου, όπως έγινε σε αντίστοιχες περιπτώσεις (π.χ. Σκάλα);

Τι ποσοστό απορριμμάτων καταλήγει τελικά σε ταφή; Είναι συμβατό αυτό με τους ευρωπαϊκούς στόχους;

Γιατί δεν έγινε παρουσίαση του ΧΥΤΥ στην Καλλιρρόη;

Γιατί το κόστος για τους πολίτες παραμένει τόσο υψηλό; Τι συμβαίνει με την καθυστέρηση ολοκλήρωσης των Σταθμών Μεταφόρτωσης;

Γιατί επιβλήθηκε το «τέλος ταφής», παρά το γεγονός ότι η μονάδα χαρακτηρίζεται «πρότυπη»;

Γιατί δεν δίνεται έμφαση στη διαλογή στην πηγή, την ανακύκλωση, την κομποστοποίηση και τη χρήση καφέ κάδου;

Ποια είναι η σκοπιμότητα πίσω από τις υπερκοστολογημένες προμήθειες «σπιτιών ανακύκλωσης», κόστους έως και 300.000 ευρώ ανά μονάδα;

Η απειλή της καύσης απορριμμάτων

Την ίδια ώρα, σε φιλοκυβερνητικό μέσο παρουσιάστηκε ως αναγκαία λύση η καύση των απορριμμάτων, με σχεδιαζόμενη χωροθέτηση μονάδας και στην Πελοπόννησο. Παρότι το θέμα συζητήθηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο, η Περιφερειακή Αρχή απέφυγε να λάβει σαφή θέση, προκαλώντας έντονο προβληματισμό.

Ο Μανώλης Μάκαρης υπογραμμίζει ότι η καύση αποτελεί αδιέξοδη και επιζήμια επιλογή, με σοβαρές περιβαλλοντικές, οικονομικές και υγειονομικές συνέπειες:

Περιβαλλοντικό κόστος: Καταστροφή ανακτήσιμων υλικών, αύξηση εκπομπών CO2.

Οικονομικό κόστος: Τα έργα ΣΔΙΤ καύσης απαιτούν δυσβάσταχτες επενδύσεις (€600–1.200/τόνο κατασκευής και €135/τόνο λειτουργίας), με τη WWF να προειδοποιεί ότι μπορεί να κοστίσουν στη χώρα έως και €5,5 δισ.!

Υγειονομικό κόστος: Εκπομπές διοξινών, βαρέων μετάλλων και μικροσωματιδίων με σοβαρές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία.

Ασυμβατότητα με την ευρωπαϊκή στρατηγική, που δεν ενθαρρύνει πλέον τέτοιες πρακτικές σε χώρες με χαμηλά ποσοστά ανακύκλωσης, όπως η Ελλάδα.

Προτάσεις της παράταξης «Πρώτα η Πελοπόννησος»

Η παράταξη απορρίπτει κατηγορηματικά την καύση ως μοντέλο διαχείρισης απορριμμάτων και καλεί την Περιφέρεια να αλλάξει πορεία άμεσα, προτείνοντας:

Ρητή τοποθέτηση κατά της καύσης απορριμμάτων.

Ενίσχυση βιώσιμων μεθόδων διαχείρισης: μείωση απορριμμάτων, διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση, κομποστοποίηση και επαναχρησιμοποίηση.

Κατάρτιση περιφερειακού σχεδίου κυκλικής οικονομίας, σύμφωνου με τις ευρωπαϊκές οδηγίες.

Διαφάνεια και λογοδοσία στη λειτουργία της μονάδας Καλλιρρόης και στον σχεδιασμό νέων έργων.

Μείωση του κόστους για τον πολίτη, με:

χρηματοδότηση υποδομών ανακύκλωσης και ΣΜΑ,

ενίσχυση δημοτικών δράσεων κομποστοποίησης,

επαναδιαπραγμάτευση του κόστους ανά τόνο με τον ανάδοχο του ΣΔΙΤ.

Κατάργηση του τέλους ταφής, ώστε να μην επιβαρύνονται περαιτέρω οι πολίτες και τα δημοτικά τέλη.

“Η Πελοπόννησος δεν πρέπει να γίνει ο δοκιμαστικός σωλήνας της καύσης απορριμμάτων. Υπάρχει άλλος δρόμος – βιώσιμος, κυκλικός και με σεβασμό στον πολίτη και το περιβάλλον,” δήλωσε ο Μανώλης Μάκαρης.