Η φωτιά στον Φενεό δεν ήταν η πρώτη. Ούτε, δυστυχώς, θα είναι η τελευταία. Κάποτε θα συνέβαινε και εδώ, όπως εύστοχα σημειώνει σε ανάρτησή του,  ο Σπύρος Κουρουμαλής. Το “τυχαίο” γεγονός, που όλοι γνωρίζαμε κατά βάθος πως θα έρθει, ήρθε τελικά και μας βρήκε ανοργάνωτους, σημειώνει. Μας βρήκε χωρίς αέρα — αλλά με φωτιά που εξαπλώθηκε, χωρίς αντίσταση, μέσα σε ελάχιστες ώρες.

“Ήρθαν τα πυροσβεστικά, ήρθαν τα ελικόπτερα, ήρθαν οι άνθρωποι από άλλες περιοχές. Ήρθαν όλοι… εκτός από τον σχεδιασμό. Γιατί όσο καλοπροαίρετοι και αν είναι οι εθελοντές, όσο γενναίοι και αν είναι οι πυροσβέστες, αν δεν υπάρχει τοπικό σχέδιο άμεσης αντίδρασης, κάθε προσπάθεια μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό.

Η φωτιά φούντωσε, όχι μόνο γιατί άναψε μέσα στο δάσος, αλλά και γιατί έσβησε η πολιτική βούληση πολύ πριν ξεκινήσει το καλοκαίρι.

Τα λέμε χρόνια. Αλλά ποιος ακούει;
Για πόσο καιρό ακόμα θα λέγονται τα ίδια, με την ίδια οργή και τον ίδιο τοίχο απέναντι; Πόσες φορές έχουν τεθεί προτάσεις για δημιουργία τοπικών ομάδων πυρασφάλειας; Πόσες φορές έχει ειπωθεί πως κάθε χωριό πρέπει να έχει το δικό του σχέδιο αντίδρασης σε περίπτωση πυρκαγιάς; Και πόσες φορές έχει επισημανθεί ότι υπάρχει εξοπλισμός που σκουριάζει στα υπόγεια ή στις αποθήκες, αντί να είναι έτοιμος σε ένα λεπτό ανάγκης;

Και αν τα λέμε —και τα ξαναλέμε— τι έγινε; Τίποτα. Μερικά like, ίσως, και μετά σιωπή.”

Ο Σπύρος Κουρουμαλής δεν λέει τίποτα καινούργιο. Λέει τα αυτονόητα. Εκείνα που όλοι γνωρίζουν αλλά λίγοι έχουν το θάρρος να επαναλάβουν δημόσια. Λέει αυτά που γράφονται κάθε χρόνο μετά τη φωτιά, αλλά ποτέ πριν. Και αυτή είναι η ουσία του προβλήματος.

Ευτυχώς δεν είχε αέρα. Την επόμενη φορά;
Η αλήθεια είναι μία: σώθηκε ό,τι σώθηκε, όχι χάρη στον συντονισμό, αλλά χάρη στην τύχη. Αν φυσούσε δυνατά  το μεσημέρι, η φωτιά θα είχε πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και ίσως σήμερα να μετρούσαμε όχι μόνο καμένα δάση αλλά και ανθρώπινες απώλειες.

Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να πάρει θέση. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Τα σχέδια δεν ενεργοποιούνται μετά την καταστροφή. Ο εξοπλισμός δεν αποκτά αξία όταν είναι σκονισμένος. Οι εθελοντές δεν είναι μόνιμη λύση για το χάος του συστήματος.

Κάθε φωτιά είναι προειδοποίηση. Η χθεσινή, όμως, έμοιαζε με  τελεσίγραφο.