Δήλωση του Κώστα Αρβανίτη, αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ
ΠΣ για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

Σήμερα, 26 Ιουνίου 2025, Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών. Ενώ σε όλο τον κόσμο τέτοιες μέρες αναδεικνύεται η σημασία της πρόληψης, της θεραπείας και της κοινωνικής επανένταξης, στην Ελλάδα σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της συστηματικής αποδόμησης της δημόσιας φροντίδας για την ψυχική υγεία και την απεξάρτηση.

Ένα από τα πρώτα “επιτεύγματα” της κυβέρνησης της ΝΔ το 2019 ήταν η κατάργηση του αυτοδιοίκητου του ΚΕΘΕΑ, στη συνέχεια με τον περσινό νόμο, που συντάχθηκε ερήμην της επιστημονικής κοινότητας και των θεραπευτικών οργανισμών, διέλυσε όλο το δημόσιο σύστημα απεξάρτησης.

Καταργήθηκαν και συγχωνεύτηκαν σε έναν ενιαίο οργανισμό, τον ΕΟΠΑΕ, με μορφή ιδιωτικού δικαίου, ιστορικοί δημόσιοι φορείς όπως το ΚΕΘΕΑ, ο ΟΚΑΝΑ, το 18 Άνω και άλλοι, που πρόσφεραν δωρεάν φροντίδα, θεραπεία και ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους.
Το προσωπικό του ΕΟΠΑΕ βιώνει συνθήκες πρωτοφανούς απαξίωσης, με βίαιες μετακινήσεις, διάλυση μονάδων και κατάργηση θεραπευτικών σχέσεων, γεγονός που απειλεί άμεσα τη συνέχεια της φροντίδας και την υγεία των θεραπευόμενων.

Η ψυχική υγεία και η απεξάρτηση παραδίδονται πλέον στα χέρια των ιδιωτών, καταργώντας κάθε έννοια δωρεάν και καθολικής πρόσβασης. Τα ειδικά ψυχιατρικά νοσοκομεία ΨΝΑ και ΨΝΘ έχουν υποβαθμιστεί απόλυτα και οι δημόσιες δομές εξισώνονται με τις ιδιωτικές κλινικές.

Την ίδια ώρα βλέπουμε τον Υπουργό Υγείας να υποστηρίζει από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ιδιωτική μονάδα απεξάρτησης κερδοσκοπικού χαρακτήρα, αναφερόμενος με υπερηφάνεια στην εφαρμογή του νέου νόμου.
Αντί για στήριξη, βλέπουμε τη μετατροπή της φροντίδας σε εμπόρευμα. Ενώ ο ΕΟΠΑΕ επιδίδεται σε κούφια επικοινωνιακά παιχνίδια, οι τοπικές κοινωνίες και οι άνθρωποι της θεραπείας σηκώνουν το βάρος αυτής της καταστροφής.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν φροντίδας;
Η απεξάρτηση και η ψυχική υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δικαίωμα. Αντί να γιορτάζουμε το τίποτα, να αγωνιστούμε για την επαναφορά ισχυρού, δημόσιου, δωρεάν και καθολικού συστήματος πρόληψης, θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης, με σεβασμό στη θεραπευτική πολυφωνία, με συμμετοχή των θεραπευόμενων και των οικογενειών τους και με σταθερή χρηματοδότηση από το κράτος.