Η Λία ,έχει τελειώσει την Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών το 1997, και από τότε εργάζεται ως φιλόλογος – φροντιστής μαθητών τής μέσης εκπαίδευσης σε αντίστοιχα μαθήματα .

Είναι παντρεμένη με τον καθηγητή πληροφορικής μέσης εκπαίδευσης Κώστα Χανιά και έχει δύο παιδιά ,τον Βασίλη φοιτητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ηλεκτρολόγος μηχανικός) και την Μαριγια,μαθήτρια τής Γ Δημοτικού.

Στην Ζωγραφική έως τα τώρα,είναι αυτοδίδακτη με κύρια πηγή των γνώσεων της το διαδίκτυο,την φαντασία ,το ένστικτο,το ταλέντο και την μεγάλη της αγάπη σε κάθε τι το πνευματικό και δημιουργικό πού είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον πολιτισμό με την ευρεία έννοια.

Ένα τυχαίο γεγονός κάποιο απόγευμα όταν τούς επισκέφτηκαν κάποιοι φίλοι τους φέρνοντας στην μικρή τους κόρη ακρυλικά χρώματα ζωγραφικής,έγιναν η αιτία να αρχίσει να πειραματίζεται με αυτά πάνω σε καμβά, ξεκλειδώνοντας έτσι μια καλλιτεχνική φύση πού ήδη υπήρχε και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για μια <<ηρωική έξοδο>>.

Όλα αυτά είναι προβλέψιμα και φυσιολογικά για τούς φιλολόγους πού σαν επιστημονικός κλάδος έχουν το προνόμιο να συμμετάσχουν ατύπως σε ένα διαρκές,μοναχικό αλλά και μοναδικό <<ταξίδι>> ανάμεσα στις λέξεις,τα κείμενα και την φαντασία την άμεσα συνδεδεμένη με την ερμηνεία ιδιαίτερα τής ποίησης ,γεγονός πού τούς οδηγεί να σπάσουν τις θολές γραμμές των οριζόντων όπως θα έλεγε και ο Καββαδίας και να συναντήσουν κάθε μορφή τέχνης στο διάβα τής ζωής τους.

Στους πίνακες της Λίας μπορείς να συναντήσεις τον ρεαλισμό τής εικόνας,τον υπερρεαλισμό τής σκέψης,τής ψυχής, τού ενστίκτου,τον σκεπτικισμό ,την ευαισθησία,την αμηχανία μιας πρώτης συνάντησης τής ίδιας με κάτι το πρωτόγνωρο ως εμπειρία,την ανάγκη έκφρασης,την απελευθέρωση από τον έλεγχο τής μέρας και τών συμβατικών υποχρεώσεων ενός σύγχρονου ανθρώπου πού αναζητά το εγώ μέσα από εγώ τών άλλων,αλλά και το δομημένο αδομητο μιας ελεγχόμενης αντίδρασης σ ένα κατεστημένο άχρωμο και επιζήμιο για την εξέλιξη τού ανθρώπου που όλο και περισσότερο κρύβεται αθέλητα πίσω από την σκιά τής τεχνολογίας πού απομυθοποιεί κάθε μορφή ευαισθησίας και υπεραξίας όχι τού τι αισθάνομαι αλλά τού τι κάνω ,πως το κάνω και γιατί το κάνω με την έννοια τής πρακτικής ανταπόδοσης μιας σκιώδους αρχής πού απαιτεί το απρόσωπο πίσω από οθόνες ,κανόνες και νομικές κυρώσεις όταν παραβεις τα όρια.

Όπως έλεγε και ο Ζαν Ζακ Ρουσω: <<Ο κόσμος της πραγματικότητας έχει τα όρια του.Ο κόσμος της φαντασίας είναι απέραντος>> . Αυτή λοιπόν την απεραντοσύνη τής φαντασίας μας θυμίζει η Λία Αϊβαλη μέσα από το πρώτο δείγμα γραφής της , πού δεν υποτάσσεται στη γνώση ενός επαγγελματία,αλλά στο ένστικτο ενός περιπατητη πού περνάει την πύλη του άγνωστου έχοντας στην φαρέτρα του ,όλα εκείνα πού χτίζουν μια μοναδικότητα πού παρασύρεται από το ένστικτο,το ταλέντο,τις μνήμες,τα αισθήματα,την ανάγκη,τον πόνο,την θλίψη,τη χαρά,την υποταγή,την απελευθέρωση,την αντίσταση,το άγγιγμα ψυχής πού οδηγεί στην θεϊκή αποκάλυψη του ωραίου μέσα απ’ την τέχνη…τον άνθρωπο..το φως και το απέραντο ενός σύμπαντος πού διαρκώς διαστέλλεται αναζητώντας την αιωνιότητα …