Ο Πετρολούκας Χαλκιάς, ο κορυφαίος δεξιοτέχνης του παραδοσιακού κλαρίνου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη στην ελληνική και παγκόσμια μουσική.

Γεννημένος στην Ήπειρο, κουβαλούσε τον ήχο και την ψυχή της ελληνικής παράδοσης. Δεν ήταν απλώς ένας μουσικός – ήταν η φωνή της πέτρας, του βουνού και της μνήμης. Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, αλλά και την αθανασία ενός ήχου που δεν σβήνει.

Από την Ήπειρο στη Νέα Υόρκη – Η γνωριμία με τους θρύλους της τζαζ
Το 1960, σε ηλικία 26 ετών, ο Χαλκιάς ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, με στόχο να ηχογραφήσει έναν δίσκο. Παρότι η παραμονή του προοριζόταν για σύντομη, έμεινε εκεί σχεδόν δύο δεκαετίες, ως το 1980, συμμετέχοντας ενεργά στην καλλιτεχνική σκηνή της ομογένειας και όχι μόνο.

Σε ένα από τα πρώτα μαγαζιά όπου εμφανίστηκε –μαζί με τον Μανώλη Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα– είχε μια μοναδική συνάντηση που θα γινόταν μέρος της μουσικής μυθολογίας: Μπένι Γκούντμαν και Λούις Άρμστρονγκ μπήκαν στο μαγαζί για να τον ακούσουν ζωντανά. Όπως αφηγήθηκε ο ίδιος:

«Έπαιζα όρθιος, χωρίς αναλόγιο. Με ρώτησαν αν τα έχω μάθει απ’ έξω. Τους είπα: “Εμείς δεν γράφουμε μουσική, την κρατάμε στο μυαλό μας. Έτσι παίζεται η παράδοση στην Ελλάδα.” Ο Άρμστρονγκ με ρώτησε: “Μήπως άκουσες από εμάς και τα έφτιαξες έτσι;” Του απάντησα με χιούμορ: “Εμείς γεννηθήκαμε πρώτοι. Αυτοί το άκουσαν από εμάς.”»

Ήταν η στιγμή που η ελληνική μουσική στάθηκε με ισότιμη περηφάνια απέναντι στα σύμβολα της αμερικανικής τζαζ.

 Οι «ύμνοι» του Μπιλ Κλίντον και η φιλία με τον Κάρολο Παπούλια
Η μουσική του Χαλκιά ταξίδεψε μακριά – και συγκίνησε ισχυρούς ανθρώπους. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, ο Μπιλ Κλίντον, λάτρης του σαξοφώνου, άκουσε κάποτε δικό του CD που του είχε παραδώσει ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, μέσω του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, στενού φίλου του Χαλκιά:

«Ο Κλίντον με χαρακτήρισε “πολίτη όλου του κόσμου” λόγω της μουσικής μου», είχε δηλώσει ο δεξιοτέχνης σε συνέντευξή του.

 Ένας ήχος αθάνατος
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς δεν έπαιζε απλώς μουσική – έπαιζε τη μνήμη ενός τόπου, την αγωνία ενός λαού, τη χαρά και τη λύπη της ζωής. Με τη φωνή του κλαρίνου του, ένωσε την Ήπειρο με τη Νέα Υόρκη, τους γλεντιστάδες με τους διανοούμενους, τους χωρικούς με τους Προέδρους.

Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό – αλλά και μια παρακαταθήκη που δεν θα σιγήσει ποτέ.

φωτο:ΙΝΤΙΜΕ