Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών ο Αχιλλέας Θεοφίλου, ο άνθρωπος που σφράγισε με την αισθητική και το ταλέντο του δεκαετίες ελληνικής δισκογραφίας. Ένας σπουδαίος παραγωγός, ένας χαρισματικός άνθρωπος, που πίσω από το παρασκήνιο «σκηνοθέτησε» με αφοσίωση την πορεία των μεγαλύτερων φωνών και συνθετών της χώρας.

Η ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, ιδίως από τη δεκαετία του ’70 κι έπειτα, είναι αλληλένδετη με την πορεία του Θεοφίλου.

Η πρώτη του γνωριμία με τη Χάρις Αλεξίου το 1970 στα στούντιο της Columbia ήταν το ξεκίνημα μιας θρυλικής διαδρομής. «Κοριτσάκι μου, ξέρεις να μας πεις κανένα άλλο τραγούδι;» τη ρώτησε. Κι όταν εκείνη ξεκίνησε να τραγουδά «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι», κατάλαβε πως είχε μπροστά του ένα διαμάντι.

Ο Θεοφίλου δεν ήταν απλώς παραγωγός. Ήταν εκείνος που «μύριζε» την επιτυχία, που ένωνε δημιουργούς και ερμηνευτές, που έδινε μουσική ταυτότητα στους δίσκους. Οραματιστής, με σπουδές Πολιτικών Επιστημών και Κοινωνιολογίας στη Γενεύη και το Παρίσι, ανήκε σε μια γενιά δημιουργών με υψηλό αισθητικό και πολιτιστικό υπόβαθρο. Δίπλα του μεγάλωσαν και καθιερώθηκαν καλλιτέχνες όπως ο Γιώργος Νταλάρας, Γιάννης Πάριος, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Άννα Βίσση.

Ήταν ο άνθρωπος πίσω από τις παραγωγές των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Μαρκόπουλου, Μάνου Λοΐζου, Θάνου Μικρούτσικου. Σημαντικοί δίσκοι όπως η Μικρά Ασία, τα 18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας, Τα τραγούδια της Χαρούλας, Η ζωή μου κύκλους κάνει, Τα Νησιώτικα, Φοβάμαι φέρουν τη δική του σφραγίδα.

Ο δεσμός του με τη Χάρις Αλεξίου δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικός. Υπήρξαν ζευγάρι, παντρεύτηκαν το 1975, απέκτησαν έναν γιο, και πορεύτηκαν μαζί για δύο δεκαετίες. «Ο Αχιλλέας ήταν ο μέντοράς μου. Με έκανε να αγαπήσω το διάβασμα, τη μουσική, τη σκέψη» είχε δηλώσει η Αλεξίου.

Πίσω από τις μεγάλες επιτυχίες, ο Θεοφίλου έκρυβε και αμέτρητες ιστορίες. Όπως αυτή με τον Στέλιο Καζαντζίδη, που έκλαιγε με λυγμούς κάθε φορά που προσπαθούσε να ηχογραφήσει το «Και οι άντρες κλαίνε», τραγούδι απάντηση στη Μαρινέλλα.

Ο Αχιλλέας Θεοφίλου έζησε τη ζωή του αθόρυβα, με ουσία. Απέφυγε τα φώτα της δημοσιότητας, προτιμώντας το στούντιο, την ουσιαστική δημιουργία, τη στήριξη των καλλιτεχνών. Άφησε πίσω του μια σπουδαία πολιτιστική παρακαταθήκη. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, μα το έργο του θα παραμένει ζωντανό – σε κάθε στροφή, σε κάθε μελωδία, σε κάθε στίχο που αγαπήθηκε.

Καλό του ταξίδι.