Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην κούρσα ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ κατά το τελευταίο Πολιτικό Συμβούλιο ήταν προσεκτική, αλλά και εύγλωττη. Είπε, ότι οι εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ δεν μπορούν να αφήνουν αδιάφορο τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι δίνουν πλέον ρεαλιστική υπόσταση στην προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης.

Δεν είπε ονόματα και δεν αναφέρθηκε σε συγκεκριμένους υποψηφίους, αλλά στην Κουμουνδούρου δεν το κρύβουν, ότι είδαν, και βλέπουν (οι περισσότεροι τουλάχιστον) με θετικό μάτι την υποψηφιότητα Παπανδρέου.

Αυτό συμβαίνει για τρεις βασικούς λόγους.

Κατ΄αρχάς εκτιμούν, ότι η υποψηφιότητα Παπανδρέου δημιούργησε κινητικότητα και δυναμική αλλαγών στον ευρύτερο κεντροαριστερό και προοδευτικό χώρο. Καταγράφουν τις (υπερ)θορυβώδεις αντιδράσεις που προκάλεσε στο φιλοκυβερνητικό μιντιακό σύστημα και τις ερμηνεύουν ως ένδειξη μεγάλου εκνευρισμού στο Μαξίμου. Θεωρούν, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου χάλασε τον κυβερνητικό σχεδιασμό σε ότι αφορά τον ρόλο του ΚΙΝΑΛ – έναν ρόλο που το προόριζε είτε για «συμπλήρωμα» και «δεκανίκι» της ΝΔ είτε, εφεδρικά, ως χρήσιμο κρίκο του «αντιΣΥΡΙΖΑ» μετώπου και ανώδυνο τρίτο παίκτη του πολιτικού συστήματος. Η μόνη περίπτωση να παραμείνει ζωντανό αυτό το σενάριο πια, είναι να γίνει πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ ο Ανδρέας Λοβέρδος. Σε κάθε άλλη εκδοχή, ακόμη κι εάν δεν εκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου, οι δυνάμεις που κινητοποιήθηκαν, εκτιμάται ότι οδηγούν και τους υπόλοιπους υποψηφίους για την ηγεσία σε πιο «αριστερόστροφη» ρότα.

Μια ενδεχόμενη νίκη Παπανδρέου θεωρείται επίσης βέβαιο, ότι θα αλλάξει, έως τις εθνικές εκλογές, τα δεδομένα στη Βουλή. Η σαφής και σκληρή αντιδεξιά ατζέντα του πρώην πρωθυπουργού ευνοεί τη συγκρότηση αντιπολιτευτικού μετώπου απέναντι στην κυβέρνηση (ενός μετώπου που, ήδη, είχε φανεί και λειτουργήσει σε αρκετές περιπτώσεις τους τελευταίους μήνες και επί προεδρίας της Φώφης Γεννηματά).

Με τον Γιώργο Παπανδρέου η αντιπολιτευτική πίεση προς την κυβέρνηση ενισχύεται και, ντε φάκτο, δημιουργούνται νέες, μεγαλύτερες ρωγμές στο «αντιΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο.

Προοπτικά, και στο μεγάλο κάδρο, μετά τις εκλογές της απλής αναλογικής, ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται ήδη ως δυνάμει προγραμματικός συνομιλητής στο εγχείρημα της προοδευτικής διακυβέρνησης. Ακυρώνει το αφήγημα Μητσοτάκη, ότι ο στόχος της προοδευτικής διακυβέρνησης είναι κενό γράμμα – τίποτα περισσότερο από μια επανάληψη του 2015 με πολιτικό reunion του ΣΥΡΙΖΑ και του Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο αντίλογος (που ακούγεται και εντός της Κουμουνδούρου) είναι, πως ένα ΚΙΝΑΛ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου μπορεί να «μικρύνει», λιγότερο ή περισσότερο, εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ επαναπατρίζοντας παλαιούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να μην αξιολογεί υψηλά αυτόν τον κίνδυνο – για την ακρίβεια, φέρεται να θεωρεί, ότι η συνολική και ευρύτερη εκλογική ενίσχυση του προοδευτικού τόξου θα είναι εκείνη, που θα ευνοήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα διαμορφώσει ρεύμα και θα αναδείξει σε κοινωνικό αίτημα τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας. Υπό την προϋπόθεση, όπως λένε συνομιλητές του, ότι σ’ αυτόν τον στρατηγικό στόχο θα είναι προσανατολισμένος και αφοσιωμένος όλος ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μαρίνα Αλεξανδρή

ΠΗΓΗ: tvxs.gr