Στο 1,6 δισ. ευρώ το 2025, στα 2 δισ. από το 2026 και μετά οι κρατικές δαπάνες για την αποπληρωμή της φρεγάτας Belharra και των άοπλων F-35, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος οπλισμού και υποδομής εγκατάστασής τους, ύψους τουλάχιστον 600 εκατ. ευρώ ● Κουβέντα από την κυβέρνηση για τον εξοπλιστικό «κόφτη» στις δαπάνες για κοινωνική πολιτική, αλλά και περίεργη σιωπή από την αντιπολίτευση.

Το υψηλό κόστος των στρατιωτικών εξοπλισμών, σε συνδυασμό με τους αυστηρότερους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας της ευρωζώνης, επικαλείται η κυβέρνηση, για να αιτιολογήσει τον κατά γενική ομολογία χαμηλό κοινωνικό αντίκτυπο των οικονομικών μέτρων, που ανακοίνωσε από το βήμα της 88ης Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

«Το 2025 η παραλαβή της πρώτης υπερσύγχρονης γαλλικής φρεγάτας Belharra (FDI) θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες κατά 856 εκατομμύρια ευρώ», ανέφερε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κωστής Χατζηδάκης, αναλύοντας τα στενά δημοσιονομικά περιθώρια που υπάρχουν στον κρατικό προϋπολογισμό και για αυτό τον λόγο το «καλάθι» της κυβέρνησης είναι φτωχό. Στη συνέντευξη Τύπου, που παραχώρησε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης την περασμένη Δευτέρα, για την εξειδίκευση των μέτρων και παροχών που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη, επισημάνθηκε, ότι ένας από τους βασικούς λόγους της δημοσιονομικής στενότητας είναι το υψηλό κόστος των στρατιωτικών εξοπλισμών.

«Εκτός από το 2025 και το 2026, οι αμυντικές δαπάνες θα αυξηθούν περαιτέρω κατά 477 εκατομμύρια ευρώ», τόνισε ο κ. Χατζηδάκης, ο δε υφυπουργός Οικονομικών, Θάνος Πετραλιάς, ανέφερε, ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες την επόμενη χρονιά θα ανέλθουν συνολικά στο 1,6 δισ. ευρώ, ενώ το 2026 θα φτάσουν τα 2 δισ. ευρώ και θα παραμείνουν σε αυτά τα επίπεδα για τα επόμενα χρόνια.

Η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που ξεπερνά τα 20 δισ. ευρώ σε ορίζοντα δεκαετίας, γεγονός που προκαλεί σημαντική αύξηση στον αμυντικό προϋπολογισμό περιορίζοντας δραστικά τον δημοσιονομικό χώρο για μείωση της φορολογίας και άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Σε αυτό το «πακέτο» των εξοπλισμών δεν περιλαμβάνεται το κόστος του οπλισμού των 20 μαχητικών αεροσκαφών 5ης γενιάς, F-35 A Lighting ΙΙ, που θα αποκτήσει η Πολεμική Αεροπορία, ούτε το κόστος για την κατασκευή των υποδομών που πρέπει να κατασκευαστούν στην αεροπορική βάση της Ανδραβίδας για την υποδοχή των υπερσύγχρονων αμερικανικών αεροσκαφών.

Πρόκειται για ποσά που εκτιμάται ότι θα ξεπεράσουν τα 600 εκατομμύρια ευρώ και τα οποία δεν συνυπολογίζονται στα 3,5 δισ. ευρώ που ανακοίνωσε η κυβέρνηση ως δαπάνη για την απόκτηση των αμερικανικών αεροσκαφών. Στο θέμα της χρηματοδότησης του οπλισμού των F-35 αναφέρθηκε την ίδια ημέρα με τις επεξηγήσεις της ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και ο αρχηγός ΓΕΑ, αντιπτέραρχος Δημοσθένης Γρηγοριάδης.

Μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΑΠΕ-ΜΠΕ «Πρακτορείο 104.9FM» υποστήριξε την ανάγκη ύπαρξης ενός ορθού σχεδιασμού στο πρόγραμμα προμήθειας οπλισμού των F-35. «Αρχικά να πούμε, όπλα για να καλύψουν ακόμη και το F-35 αυτή τη στιγμή στο οπλοστάσιό μας υπάρχουν. Το δε F-35 που θα πάρουμε θα μπορεί να φέρει και τον πύραυλο Meteor, αυτό έχει συμφωνηθεί. Από εκεί και ύστερα και εμείς δεν πληρώνουμε τίποτα για αυτή τη δυνατότητα. Υπάρχει λοιπόν σχεδιασμός για όπλα, περιμένουμε να δούμε λίγο τον χρόνο, τα χρήματα, που έχουνε δεσμευτεί», είπε ο αρχηγός της Πολεμικής Αεροπορίας.

Τον περασμένο Μάιο ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Νίκος Δένδιας, είχε εκτιμήσει στην Επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας ότι για την επόμενη δεκαετία οι αμυντικές δαπάνες συνολικά (στρατιωτικοί εξοπλισμοί και λειτουργικές δαπάνες) θα απορροφούν το 3,7% του ΑΕΠ. Εξ ου και η επιμονή της κυβέρνησης να θέτει στα όργανα της Ε.Ε. το ζήτημα εξαίρεσης των αμυντικών δαπανών από το δημόσιο χρέος. Είναι προφανές, ότι οι υπέρογκες αμυντικές δαπάνες θέτουν αυστηρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς στους προϋπολογισμούς των επόμενων ετών. Το τίμημα της αύξησης της στρατιωτικής ισχύος της χώρας είναι βαρύ.

Εντούτοις, στον δημόσιο διάλογο και στην κοινή γνώμη υπάρχει πλήρης αποδοχή για το υψηλό κόστος των εξοπλισμών και ίσως αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν αναδεικνύει το ζήτημα της αναγκαιότητας, της σκοπιμότητας και του κόστους των στρατιωτικών εξοπλισμών που προωθεί η κυβέρνηση. Είναι βαθιά ριζωμένη η αντίληψη, ότι μόνο μία ισχυρή άμυνα αποτρέπει την επιθετικότητα της Τουρκίας, ενώ η περιβόητη «διπλωματία των όπλων» ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση της χώρας.

Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πάντως, τα τελευταία 50 χρόνια η ιστορία έχει δείξει, ότι η «διπλωματία των όπλων» δεν έχει αποδώσει ιδιαιτέρως. Οι προμηθευτές οπλικών συστημάτων και σύμμαχοι εξακολουθούν να τηρούν στάση ίσων αποστάσεων απέναντι στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Για αυτό άλλωστε, διαχρονικά, υποστηρίζουν την ελληνοτουρκική προσέγγιση, η οποία λειτουργεί αποτρεπτικά στη διασάλευση της σταθερότητας στην νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, που είναι και το ζητούμενο για τους δυτικούς συμμάχους.

Κώστας Αλατζάς/efsyn.gr