H αμυντική συμφωνία Ελλάδας-Γαλλίας, όπως και η χθεσινή συζήτηση στην Βουλή, έφερε τον Αλέξη Τσίπρα αντιμέτωπο με τρεις προκλήσεις: Με το κυβερνητικό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ, με τις ευρείες αποκλίσεις εντός του κόμματός του ως προς το δόγμα της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής και με την εμφανή πρόθεση Μητσοτάκη να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά τόσο του «αντιΣΥΡΙΖΑ» μετώπου όσο και του πατριωτικού εκλογικού ακροατηρίου.

Το «όχι» που επέλεξε, ήταν το προϊόν μιας δύσκολης ισορροπίας ανάμεσα σε αυτούς τους παράγοντες και πάτησε πάνω σε επίσης τρία στοιχεία: Στο γεγονός ότι η Γαλλία δεν υποχρεούται να στηρίξει την Ελλάδα εκτός των έξι ναυτικών μιλίων (άρα μένουν εκτός υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ), στην υποχρέωση που αναλαμβάνει η Ελλάδα να στείλει στρατιώτες να πολεμήσουν στο Σαχέλ, και στην επιβάρυνση της χώρας με αλόγιστες δαπάνες που φθάνουν στα 10 δις.

«Συναίνεση στο λάθος δεν θα δώσουμε» ήταν η φράση, με την οποία συνόψισε αυτή την επιχειρηματολογία και το τελικό «όχι» χθες στην Βουλή, απορρίπτοντας τους μύδρους Μητσοτάκη περί χαμηλού πατριωτικού φρονήματος.

Επί της ουσίας, δοκίμασε επί σκληρού πεδίου, εκείνο που στην Κουμουνδούρου ονομάζουν δομική αντιπολίτευση – την εγκατάλειψη, δηλαδή, των χαμηλών και συναινετικών τόνων και τη μετωπική αναμέτρηση με την κυβέρνηση, σε πλαίσιο όμως ώριμο και τεκμηριωμένο που υποδηλώνει εναλλακτική εξουσίας.

Σ΄αυτό το κάδρο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απέφυγε και τις ακραίες ιαχές και δεσμεύσεις. Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης του πέταξε το γάντι, ζητώντας του να πει με ένα «ναι» ή με ένα «όχι» εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει και θα καταργήσει την συμφωνία ως κυβέρνηση, απάντησε ότι θα αλλάξει τα επίμαχα άρθρα.

Κι έκανε μάλλον εύκολη ρελάνς, θυμίζοντας ποιοι έκαναν «εμπόριο πατριωτισμού» (με τη συμφωνία των Πρεσπών) όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση. Για να προσθέσει, ότι εγκαλεί τον ΣΥΡΙΖΑ «αυτός που δύο χρόνια μετά, παρά τη μεταστροφή του για τις Πρέσπες, αρνείται να φέρει για ψήφιση τρία μνημόνια – ανάμεσά τους και εκείνο που προβλέπει τη φύλαξη του εναέριου χώρου της γειτονικής χώρας από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις;».

Το στίγμα Τσίπρα, γενικώς, ικανοποίησε το κόμμα του, με δεδομένο ότι αποτέλεσε κι έναν προσεκτικό συγκερασμό των διαφορετικών απόψεων, τάσεων και προσεγγίσεων.

«Δεν είπαμε όχι για το όχι. Είπαμε όχι σε πολύ συγκεκριμένες και επικίνδυνες προβλέψεις της συμφωνίας, και ζητήσαμε να αλλάξουν για να την υπερψηφίσουμε», ήταν το σχόλιο στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ στο tvxs.gr.

Παρά ταύτα, κάποιοι δεν έκρυψαν, ότι θα προτιμούσαν ένα «ναι» στη συμφωνία, «μαζί με τη δέσμευση ότι θα αλλάζαμε τις επικίνδυνες προβλέψεις ως κυβέρνηση», όπως ελέχθη χαρακτηριστικά. Πρόκειται για εκείνους εντός του προεδρικού μπλοκ που θεωρούν, πως ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να υπερασπιστεί την «πατρότητα» της στρατηγικής συνεργασίας με τη Γαλλία, η οποία άρχισε επί δικής του κυβερνητικής θητείας.

Κάποιοι άλλοι, θα προτιμούσαν το «όχι» να είναι ακόμη πιο σκληρό, βαρύ και καταγγελτικό – να απορρίπτει συλλήβδην τους εξοπλισμούς και την επιχειρησιακή αναβάθμιση ως πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής και να δείχνει τον δρόμο προς τη Χάγη. Πρόκειται για όσους ενοχλήθηκαν έντονα από τον χαρακτηρισμό «στρατηγικά ορθή», που απέδωσε στη συμφωνία ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Ο Νίκος Φίλης ήταν εκείνος που εξέφρασε με ένταση αυτή τη θέση, στην οποία στοιχίζονται και πολλά στελέχη της «Ομπρέλας» και της «Γέφυρας».

Δεν πρόκειται όμως για θέση που θα τροφοδοτήσει περαιτέρω και έντονα εσωτερικά ζητήματα στον ΣΥΡΙΖΑ. Η γραμμή της δομικής αντιπολίτευσης βρίσκει άπαντες, λίγο ως πολύ, σύμφωνους και θα έχει εφαρμογή σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα το επόμενο διάστημα – από την εξωτερική πολιτική και την πανδημία, έως την οικονομία.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr – Μαρίνα Αλεξανδρή