Ο Βίκτωρ Ουγκώ γράφει για την καταστροφή της Χίου από τους Τούρκους

Το ποίημα γράφτηκε από τον Ουγκώ το 1828 και αναφέρεται στην καταστροφή της Χίου από τους Τούρκους στις 30 Μαρτίου 1822.

Τούρκοι διαβήκαν χαλασμός , θάνατος
πέρα ως πέρα.
Η Χίο , τ’ όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα ,
με τα κρασιά , με τα δεντρά τ’ αρχοντονήσι ,που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μέσ’ τα νερά.
Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο , στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί
μονάχο κάθεται , σκύβει θλιβερά το κεφαλάκι
στήριγμα και σκέπη του απομένει μόνο μιαν άσπρη
αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μέσ’ αφάνταστη φθορά.
Φτωχό παιδί , που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαίς λυπητερά , τ’ ήθελες τάχα να’ χεις;
για να τα ιδώ τα θαλασσά ματάκια σου ν’ αστράφτουνε , να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά
Τι θέλεις άτυχο παιδί , τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξεις ξέγνοιαστα , για να τα καμαρώσω ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τ’ έχει αγγίξει
η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν
όψη και σαν την κλαίουσα την ιτιά;
Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ’ το Ιράν , που του ματιού σου
μοιάζει;
Μην ο καρπός απ’ το δεντρί που μέσ’ στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει
κ’ έν’ άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει δεν σώνει
μέσ’ απ’ τον ίσκιο του να βγει;
Μη το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύχτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα ,
Τι θες απ’ όλα τα αγαθά τούτα;
Πες τ’ άνθος ,τον καρπό , θες το πουλί;
– Διαβάτη
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι
Βόλια , μπαρούτι θέλω, να!!!!
~*~ Βίκτωρ Ουγκώ, Το Ελληνόπουλο ~*~

Related Posts