Δεν είναι η εποχή της ελπίδας, των ονείρων, της αρετής, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της ανάτασης, της δημιουργίας. Πριν από μερικές δεκαετίες οι ως άνω έννοιες είχαν μια υλικότητα -ήξεραν οι άνθρωποι γιατί πολεμούσαν, γιατί αγωνιούσαν, είχαν προσδοκίες για βελτίωση της ζωής [τους], πίστευαν σε μεγάλες ιδέες-αφηγήσεις. Δεν είναι, όμως, και η εποχή που παίρνει να φθίνει η ανθρωπότητα.

Το κακό είναι (και αναδεικνύεται με τούτη την κυβέρνηση) ότι κομμάτια της κοινωνίας εθίστηκαν, να λένε «ναι» στο ευτελές, στο αποκρουστικά ευτελές, να αποδέχονται μια αρχιτεκτονική ερειπίων (ό,τι απόμεινε από τους καιρούς της απαντοχής και των κοινωνικών προσδοκιών-οραμάτων). Ο καθείς αρπάζεται από όπου μπορεί, μια και έχει απογοητευτεί από τους ηγέτες του: από τη θρησκεία π.χ., από την «ασφάλεια», από τον [αντιεπιστημονικό] δικό του κόσμο, από τον ανορθολογισμό, από το διαδίκτυο [αυτό κι αν είναι επικίνδυνος ιός], από τυχάρπαστους δημόσια εθνικοπαραληρούντες· από έναν αμητό προσώπων-πραγμάτων-ιδεών, που ουδόλως βεβαίως συντείνουν στον εκπολιτισμό της κοινωνίας.

Ολα αυτά τα σκοταδιστικά-αναχρονιστικά-αντικοινωνικά τα προβάλλει με συνείδηση [και συνέπεια και ηδονή] ετούτη η κυβέρνηση, προ και ανασχηματισμένη, που προσπαθεί, δήθεν, να αφανίσει τις διαχωριστικές [εμφύλιες] γραμμές της ελληνικής κοινωνίας, όντας η ίδια διαχωριστική -και πώς αλλιώς αφού η ίδια νομοθετεί κατά των μικρομεσαίων και χαμηλών κοινωνικών τάξεων και ταυτόχρονα υπέρ των ολιγαρχών; Πώς αλλιώς όταν αφειδώς προσφέρει υπουργικά αξιώματα σε ακροδεξιά απομεινάρια και σε «σοσιαλιστές», που στα απότρυγα τυφλώθηκαν, αλλά ανένηψαν, από το φως του καπιταλισμού; Ενα συνονθύλευμα θλιβερών πολιτικών «αντιπάλων» κάποτε, δεν έχει σχέση με δημοκρατική (δια)κυβέρνηση. Αχ, αυτή η πολιτική καριέρα, πόση αηδία κρύβει.

Ο ανορθολογισμός φουντώνει και οδηγεί στον θάνατο πολλούς από εκείνους που τον ασπάζονται και τον υπερασπίζονται, από τους αρνητές των εμβολίων και γενικότερα του κορονοϊού παραδείγματος χάριν -εμφανίζεται όμως και σε καθημερινές δραστηριότητες. Ο ορθός λόγος δεν είναι πανάκεια, βέβαια, ειδικά μετά τη χρήση που του κάνουν επαγγελματίες «ορθολογιστές»-εξουσιαστές, οι οποίοι άνετα βαφτίζουν στο όνομά του το ψάρι κρέας και άλλα πολλά. Παραμένει εντούτοις στις κοινωνίες ο κοινός νους, που τις συντροφεύει εδώ και χιλιετίες. Τουλάχιστον να διασωθεί αυτός ο νους.

Με τον πολιτιστικό κατήφορο της χώρας είναι δύσκολο να διασωθεί ο κοινός νους – αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα μέσα (πώς τα λένε) κοινωνικής δικτύωσης. Ποιος (και πώς) θα συγκρατήσει αυτόν τον κατήφορο, το ζητούμενο σήμερα [και αύριο]. Ας στοχαστούν πάνω σε αυτό, όσοι ακόμη [μπορούν να] σκέφτονται – το μεγαλείο του ανθρώπου είναι η σκέψη του. Ποιος σκέφτεται σήμερα, εξεταστέον. Κυρίως να καταθέσουν την πρότασή τους όσοι ευαγγελίζονται την αναγέννηση της χώρας – και δεν είναι λίγοι, άλλοι σοβαροί, άλλοι, οι περισσότεροι, σαχλοί.

Το ερώτημα παραμένει: είναι δυνατόν να στομωθεί ο αχαλίνωτος ανορθολογισμός; Ή μάθαμε να ζούμε [και μας αρέσει] ευτελώς;

Γιώργος Σταματόπουλος

ΠΗΓΗ: efsyn.gr