Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μοναδική μας δύναμη είναι η ψήφος μας.

Όσοι εθελοτυφλούμε, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η άρνηση και η αποστροφή στο κράτος-παρωδία που ζούμε, με τα κομματόσκυλα που μας περιτριγυρίζουν και την κακόγουστα μακιγιαρισμένη δημοκρατία που μας περιβάλλει, «καθαρίζει» τη συνείδησή μας, είμαστε βαθιά νυχτωμένοι.

Αφήνουμε τους άλλους (τους ποιους;) να καθορίζουν τις ζωές μας, αυτούς που ψηφίζουν «δαγκωτά», όλους όσοι στοιχίζονται σαν τα πρόβατα πίσω από το συμφέρον και τη βόλεψή τους. Αποκλειστικά. Η λέξη αλληλεγγύη τείνει να εξελιχθεί σε ανέκδοτο. Ένα καμίνι μάς καταπίνει. Κι εμείς αγρόν αγοράζουμε. Η απογοήτευση, η αποστροφή και η μη συμμετοχή ανοίγουν λεωφόρους για αυθαίρετες κυβερνήσεις, τα δε ποσοστά αποχής τύπου 60% είναι ντροπιαστικά και μας καθιστούν άξιους της μοίρας μας.

Οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να κινητοποιηθούν. Να βγουν μπροστά… χθες. Να μιλήσουν ο ένας στον άλλον. Να πείσουν, να ξυπνήσουν συνειδήσεις, να δραστηριοποιηθούν. Όχι να νουθετήσουν. Δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, τι θα επιλέξει ο καθένας· τίποτα δεν είναι τέλειο. Δεν υπάρχει ιδανικό. Πάντα κάτι θα κερδίζεις και κάτι θα χάνεις.

Υπάρχει ζύγισμα, ευθύνη και ανάγκη για όσο πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα διακυβέρνησης είναι δυνατόν. Δεν υφίσταται μεγαλύτερο διακύβευμα από τις εκλογές και δεν υπάρχει άλλο όπλο αυτοπροστασίας και επιβίωσης στη ζούγκλα, πέραν της ψήφου. Οι νέοι άνθρωποι είναι η ελπίδα του τόπου μας. Ήταν, είναι και θα είναι η ελπίδα του κόσμου ολάκερου. Δεν πρέπει να πάψουμε να πιστεύουμε σ’ αυτούς, αλλά οφείλουμε να τους παρακινούμε να κινητοποιούνται, να μη λουφάζουν στη γωνιά τους, αλλά να παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο…

Κώστας Μανωλιουδάκης

efsyn.gr