Στις 30 Νοεμβρίου, με απόσταση 3 ετών μεταξύ τους, κυκλοφόρησαν δύο από τους σημαντικότερους δίσκους όλων των εποχών. Τον 1ο και τον 2ο σε πωλήσεις στην ιστορία.

Στις 30 Νοεμβρίου 1982 κυκλοφορεί ο έκτος σόλο δίσκος του Μάικλ Τζάκσον, Thriller. Θα γίνει ο δίσκος με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία.

Τρία χρόνια νωρίτερα, όμως, είχε βγει στην αγορά ένα άλμπουμ, που επηρέασε όσο κανένα την παγκόσμια μουσική και πάρα πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί. Στις 30 Νοεμβρίου 1979 το βρετανικό συγκρότημα Pink Floyd βγάζει τον 11ο δίσκο του, το «The Wall».

Με 26 κομμάτια, το διπλό άλμπουμ διηγείται μια οπερετική ιστορία και σήμερα είναι το δεύτερο σε πωλήσεις όλων των εποχών. Ήταν και το κύκνειο άσμα των Pink Floyd, η τελευταία φορά που ο Ρότζερ Γουότερς, ο Ντέιβιντ Γκίλμορ, ο Νικ Μέισον και ο Ρίτσαρντ Ράιτ θα ηχογραφούσαν κάτι μαζί.

Πολλά χρόνια περιοδειών αλλά και κακοδιαχείριση και οικονομικά προβλήματα, είχαν ρίξει βαριά σκιά πάνω στο συγκρότημα και οι σχέσεις των μελών του ήταν στα άκρα.

Τα υπερφυσικά εγώ των τεσσάρων μουσικών, ανεξέλεγκτα από καιρό, δημιουργούσαν συχνά εντάσεις και καυγάδες, αλλά μέχρι εκείνου του σημείου με κάποιον τρόπο οι Floyd είχαν καταφέρει να μείνουν μαζί. Πολύ περισσότερο από άλλα συγκροτήματα, όπως οι Beatles, στην περίπτωση των οποίων η κόντρα Λένον και ΜακΚάρτνεϊ οδήγησαν στη διάλυση το 1970. Τα ίδια είχαν συμβεί και με τους Smiths, όταν ο κιθαρίστας Τζόνι Μαρ πλακώθηκε με τον Μορισέι και αποχώρησε. Ή τους Eagles, οι οποίοι διαλύθηκαν με τόσο άσχημο τρόπο, που ο τραγουδιστής Ντον Χένλεϊ είπε αργότερα, ότι το συγκρότημα θα επανενωθεί μόνο «όταν παγώσει η κόλαση».

Τέσσερα υπερεγώ συγκρούονται στο στούντιο

Όταν οι Pink Floyd άρχισαν να ηχογραφούν το «The Wall» τον Ιανουάριο του 1979, οι εντάσεις σιγόβραζαν από χρόνια. Το «The Dark Side of the Moon», που κυκλοφόρησε το 1973, είχε εκτοξεύσει τους Floyd στο σύμπαν των σούπερ σταρ.

Τα μέλη του συγκροτήματος, όμως, που δυσκολεύονταν να διαχειριστούν την επιτυχία, είχαν ήδη σχεδόν σταματήσει να μιλούν μεταξύ τους όταν ηχογράφησαν τα επόμενα άλμπουμ τους, το «Wish You Were Here» του 1975 και το «Animals» του 1977.

Ο Ρότζερ Γουότερς, ο μπασίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος, ανέλαβε την ευθύνη για το «Wish You Were Here». Αποφάσισε, ποια κομμάτια θα έμπαιναν στο δίσκο και υπαγόρευσε τα εννοιολογικά θέματα του άλμπουμ, τα οποία περιελάμβαναν την αποξένωση, μια κριτική στη μουσική βιομηχανία και έναν φόρο τιμής στο πρώην μέλος του συγκροτήματος Σιντ Μπάρετ, ο οποίος είχε φύγει από το συγκρότημα το 1968 λόγω θεμάτων ψυχικής υγείας.

Ο Γουότερς έκοψε τα τραγούδια «Raving and Drooling» και «Gotta Be Crazy» ενάντια στις επιθυμίες του κιθαρίστα και τραγουδιστή Ντέιβιντ Γκίλμορ. «Ο Ντέιβ ήθελε και τα άλλα δύο τραγούδια», θυμάται ο Γουότερς. «Ποτέ δεν του άρεσε αυτό για το οποίο μιλούσα εγώ. Αλλά ο Ρικ και ο Νίκι με στήριξαν, οπότε συνεχίσαμε».

Νιώθοντας «καπελωμένοι» από τον Γουότερς, ο Ρίτσαρντ Ράιτ και ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ κυκλοφόρησαν τα πρώτα σόλο άλμπουμ τους το 1978, ο Ράιτ το «Wet Dream» και ο Γκίλμουρ το ομώνυμο «Ντέιβιντ Γκίλμουρ».

Ο Γκίλμορ είπε αργότερα για την εποχή εκείνη: «Ήταν σημαντικό για μένα και τον τον αυτοσεβασμό μου. Στην αρχή δεν πίστευα, ότι το όνομά μου ήταν αρκετά μεγάλο από μόνο του. Το να είμαι σε μια ομάδα για τόσο καιρό ήταν κλειστοφοβικό και έπρεπε να βγω από τη σκιά των Floyd».

Στο «The Wall» και πάλι ο Γουότερς διεκδίκησε τον απόλυτο έλεγχο. Ο ίδιος εμπνεύστηκε εν μέρει από ένα περιστατικό που συνέβη κατά τη διάρκεια της περιοδείας «In the Flesh» του συγκροτήματος για την προώθηση του άλμπουμ «Animals»: Ενοχλημένος από τον ήχο των κροτίδων και νιώθοντας ότι το πλήθος δεν άκουγε τη μουσική kai τους στίχους τους, ο Γουότερς έφτυσε προς το κοινό.

Σκέφτηκε, λοιπόν, να χτίσει έναν τοίχο ανάμεσα σε αυτόν και τους θαυμαστές του. Αυτός ήταν ο σπόρος για το «The Wall». Τον Ιούλιο του 1978, παρουσίασε ένα 90λεπτο demo στο υπόλοιπο συγκρότημα, προτείνοντας δύο ιδέες για τον τίτλο: «Bricks in the Wall» και «The Pros and Cons of Hitch Hiking». Τα μέλη του συγκροτήματος συμφώνησαν, να κάνουν ένα άλμπουμ επικεντρωμένο στην πρώτη ιδέα.

Θα αφορούσε τις αγωνίες και την απομόνωση του ροκ σταρ και ο κεντρικός χαρακτήρας του θα ονομαζόταν Pink Floyd. Το όνομα του χαρακτήρα δείχνει, ότι το συγκρότημα ήθελε να κάνει μια συλλογική δουλειά και να αποτρέψει το άλμπουμ από το να γίνει ένα one-man show του Γουότερς.

Το γεγονός ότι η κεντρική ιστορία του άλμπουμ ήταν ημι-αυτοβιογραφική, βασισμένη στον Γουότερς και τον Μπάρετ, είχε ενοχλήσει πολύ τους υπόλοιους Floyd. Το μοτίβο των τοίχων συμβόλιζε τους αμυντικούς μηχανισμούς που είχε δημιουργήσει ο Γουότερς εναντίον εκείνων που ήθελαν να τον βλάψουν: γονείς, δασκάλους, συζύγους και ερωμένες. Κάποιοι στίχοι ασχολούνταν με τον θάνατο του πατέρα του, άλλοι με την απιστία.

Ο Γκίλμορ είχε πολλές ιδέες για το άλμπουμ, αλλά αυτές μετά βίας ενσωματώθηκαν σε αυτό. Τελικά, μόλις τρία δικά του τραγούδια μπήκαν στο άλμπουμ: τα «Run Like Hell», «Young Lust» και «Comfortably Numb». Ο ντράμερ Νίκ Μέισον και ο κιμπορντίστας Ρίτσαρντ Ράιτ δεν έγραψαν κανένα από τα τραγουδια του άλμπουμ. Στο κομμάτι «Mother», ο Γουότερς έφερε τον ντράμερ των Toto, Τζεφ Πορκάρο, για να αντικαταστήσει τον Μέισον. Ο Γουότερς δεν έκρυβε, εξάλλου, ότι θεωρούσε τον Μέισον έναν «μέτριο στην καλύτερη περίπτωση» ντράμερ.

Σήμερα, το «The Wall» θεωρείται από πολλούς ως το καλύτερο άλμπουμ στην ιστορία της ροκ. Ήταν η τελευταία φορά που τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος θα ηχογραφούσαν μαζί. Ο Ρίτσαρντ Ράιτ έφυγε, για να επιστρέψει αργότερα κατά τη διάρκεια των περιοδειών των Pink Floyd το 1980 και το 1981.

Οι Floyd (χωρίς τον Ράιτ) ηχογράφησαν το άλμπουμ τους του 1983 «The Final Cut». Ο Γουότερς εγκατέλειψε τελικά τους Floyd το 1985 και μήνυσε τον Γκίλμορ και τον Μέισον, προκειμένου να τους εμποδίσει, να χρησιμοποιούν το όνομα του συγκροτήματος και υποστηρίζοντας ότι οι Pink Floyd ήταν «μια δημιουργική δύναμη που εξαντλήθηκε».

Ο Γουότερς έχασε και ο Γκίλμορ με τον Μέισον ηχογράφησαν άλλα τρία άλμπουμ με το όνομα Pink Floyd: Το «A Momentary Lapse of Reason» του 1987, το «The Division Bell» του 1994 και το «The Endless River» του 2014.

Κανένα δεν πλησίασε την επιτυχία του «The Wall».

Η δημιουργία του «The Wall» αντανακλά την τύχη των περισσότερων από τα μεγάλα ροκ συγκροτήματα: Η δημιουργική ένταση και τα ανταγωνιστικά οράματα οδηγούν σχεδόν αναπόφευκτα στο τέλος.

Οι Pink Floyd τελειώνοντας ως συγκρότημα, όμως, μας χάρισαν ένα μοναδικό αριστούργημα. Ένα άλμπουμ που, ακόμη κι αν έμεναν μαζί, δύσκολα θα ξεπερνούσαν.

Μαρία Δεδούση

cnn.gr