Χθες στο Περιφερειακό Συμβούλιο η Μαργαρίτα Σπυριδάκου είχε καταθέσει επερώτηση σχετικά με την “Κιβωτό του Κόσμου”, παράρτημα Καλαμάτας μαζί με τις περιφερειακές συμβούλους Κωνσταντίνα Νικολάκου και Aντωνία Μπούζα.

Όπως σημειώνει δεν δόθηκε ο λόγος για το θέμα αυτό σε καμία Περιφερεική σύμβουλο και γι αυτο γνωστοποιεί τις απόψεις της μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

“Δε δόθηκε ο λόγος από τον Πρόεδρο και στις τρείς μας και γι αυτό θα παραθέσω εδώ τις απόψεις μου σχετικά με το πολύ ευαίσθητο αυτό θέμα που αφορά τον τομέα της Πρόνοιας και συγκεκριμένα τη φροντίδα παιδιών από ευάλωτες και ευπαθείς οικογένειες:
Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις
….είναι το γνωμικό που ταιριάζει γάντι στην επικαιρότητα των ντροπιαστικων για τη χώρα αποκαλύψεων σχετικά με φαινόμενα κακοποίησης όχι μόνο στην Κιβωτό του Κόσμου αλλά και σε γηροκομεία, σε Δομές ΑμεΑ και γενικά σε προνοιακές δομές που λειτουργούν χωρίς έλεγχο, υποκαθιστώντας το ρόλο της Πολιτείας.

Καλές προθέσεις στην αρχή έχουν ενδεχομένως, εκτός από άλλα κίνητρα, όσοι αναλαμβάνουν να βοηθήσουν τους ευάλωτους, καλές προθέσεις, ανάμεσα σε άλλα κίνητρα, και όσοι τις συνδράμουν, ιδιώτες, επιχειρηματίες, κυβερνητικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες.
Για τους δε πολιτικούς η οικονομική ενίσχυση που συνοδεύεται και με την απαραίτητη δημοσιότητα, λειτουργεί ως “κολυμβήθρα του Σιλωάμ” ώστε να βαπτιστούν ευθύς ευαίσθητοι και φιλάνθρωποι με δημόσιο όμως χρήμα.
Όλοι μαζί οι παραπάνω είναι εκείνοι που εκτρέφουν το σύνδρομο μεγαλείου των ιδρυτών των δομών αυτών που ίσως ξεκίνησαν όπως είπαμε με τις καλύτερες προθέσεις αλλά κάτι το αδύναμο του χαρακτήρα, κάτι ο πειρασμός που δημιουργεί ο πακτωλός χρημάτων που καλούνται να διαχειριστούν, κάτι η παντελής έλλειψη ελέγχου, τους κάνουν να νιώθουν παντοδύναμοι, πανίσχυροι και στην πορεία διολισθαίνουν συχνά σε κάθε είδους αυθαιρεσίες.

Επιπροσθέτως ειναι κοινό μυστικό ότι στους χώρους των Ιδρυμάτων αρκετά συχνά παρεισφρύουν κακοποιητές, παιδεραστές, παιδόφιλοι και άλλοι παραφιλικοί με στόχο να εκμεταλλευτούν τους πιο αδύναμους, αυτούς που δε μπορούν να αντιδράσουν και να μιλήσουν.

Αυτοί λοιπόν που ειναι από το νόμο επιφορτισμένοι με τον έλεγχο των Δομών θα έπρεπε εξ υπαρχής να διαθέτουν υψηλό δείκτη υποψίας.
Να ελέγχουν εξονυχιστικά τη στελέχωση των δομών με κατάλληλο προσωπικό, την οικονομική διαχείριση και τις συνθήκες διαβίωσης των φιλοξενούμενων στις δομές ιδιαίτερα αν πρόκειται για παιδιά.

Ειναι απορίας άξιο πως μοιράζεται δημόσιο χρήμα χωρίς έλεγχο και χωρίς να συντρέχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Στην περίπτωση μας στη Δομή Καλαμάτας της Κιβωτού του Κόσμου για παράδειγμα, δεν ελέγχθηκαν ούτε τα βασικά το παράρτημα της Καλαμάτας πριν επιχορηγηθεί με το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 90 χιλιάδων ευρώ από την Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Δύο χρόνια λειτουργούσε η δομή χωρίς άδεια λειτουργίας, χωρίς πιστοποίηση και το χειρότερο, εστάλη κοινωνικός σύμβουλος κατόπιν εορτής όταν το θέμα πήγε στη Δικαιοσύνη για να αποδείχθει τι;
Ότι όλα δουλεύουν ρολόι στην Περιφέρεια;
Ίσως πουν οι διοικούντες της Περιφερειακής Αρχής ότι έτσι γίνεται και άλλου, σε άλλες περιφέρειες και ξεγελάστηκαν από την έξωθεν καλή μαρτυρία της ΜΚΟ και του Πατέρα Αντωνίου κλπ.
Δεν είναι δικαιολογίες αυτές όταν μιλάμε για ζωές παιδιών‼️

Η χώρα και η αυτοδιοίκηση σε αυτές τις συνθηκες κρίσης των αξιών και έκρηξης της ανομίας χρειάζονται ανθρώπους που να μπορούν και να θέλουν να κάνουν τη διαφορά και να μην αποτελούν στην καλύτερη περίπτωση το μέσο όρο.
Εν τέλει αυτο που κατάφερε η σημερινή Περιφερειακή Αρχή είναι να συνδέσει τη θητεία της με επιχορηγήσεις χωρίς έλεγχο από συλλογικά όργανα, με φιρμάνια του Περιφερειάρχη όπου θεωρούσε ότι είχε να κερδίσει πολιτικά ακόμα και σε περιπτώσεις που οδήγησαν σε πανελλήνια κατακραυγή όπως στην περίπτωση του θεατρικού του τότε υπόδικου και τώρα πρωτόδικα καταδικασθέντος σκηνοθέτη Λιγνάδη, στις φυλακές Τρίπολης.