Ο Padu είναι ένα από τα ασυνόδευτα παιδιά που βρέθηκε μακριά από την πατρίδα που τον γέννησε, για να ξεφύγει από κινδύνους που απειλούσαν την ίδια του τη ζωή. Ενηλικιώθηκε στη χώρα μας, ζώντας ενάμιση χρόνο τώρα στη Δομή προσφύγων της Κορίνθου.

Η αγάπη του για την μουσική τον οδήγησε στο Καλογεροπούλειο Ίδρυμα, όπου παιδιά από τη δομή προσφύγων έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με τη μουσική σε συνεργασία με το Εl sistema Greece.

Εκεί παίρνει μαθήματα τρομπέτας και είναι βασικό μέλος της ορχήστρας του από την αρχή, όπως επίσης είναι βασικό μέλος και στην ορχήστρα του Εl sistema στην Κυψέλη και μεταβαίνει εβδομαδιαία για τις πρόβες του στην Αθήνα.

Είναι ιδιαίτερα αγαπητός από τους καθηγητές του και τους συναδέλφους του μουσικούς, με εξαιρετικό ήθος και συνέπεια στις υποχρεώσεις του και το ίδιο αγαπητός είναι από το προσωπικό και τους άλλους φιλοξενούμενους στη Δομή της Κορίνθου.

Σε λίγες ημέρες η υπόθεση ασύλου του Padu εξετάζεται από τη δευτεροβάθμια επιτροπή και κινδυνεύει με απέλαση.

Γιατί δυστυχώς η ελληνική πολιτεία έχει αλλάξει το πλαίσιο και επιλέγει να αγνοεί και την ανθρωπιστική προστασία και το γεγονός ότι έχει αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο που μένει, ότι έχει ενταχθεί σε μεγάλο βαθμό στην τοπική και όχι μόνο κοινωνία και διαπρέπει μέσω της μουσικής.

Αν ο Padu έπαιζε όχι τρομπέτα αλλά κάποιο δημοφιλές άθλημα σε αντίστοιχο επίπεδο, θα είχε τώρα λάβει τιμητική πολιτογράφηση και θα ετοίμαζε τις αποσκευές του για άλλες πολιτείες.

Ως Πρωτοβουλία Κορινθίας «Αλληλεγγύη για τους πρόσφυγες» απευθύνουμε ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης προς το δίκαιο αίτημα του Padu αλλά και μια έκκληση προς τις αρμόδιες αρχές για να επανεξετάσουν την υπόθεσή του με μια ματιά που θα αναγνωρίζει και την ηλικία του αλλά και τη σημαντική πρόοδο στη διαδικασία ένταξής του, που τον καθιστούν παράδειγμα για ανάλογες περιπτώσεις.

Αν και δεν μπορούμε να είμαστε μαζί του με φυσική παρουσία όταν συζητηθεί το αίτημά του, θα είναι κοντά του η σκέψη και η αγωνία μας.
Δεν διαχωρίζουμε τους ανθρώπους από το χρώμα του δέρματος, δεν δεχόμαστε ότι κάποιοι είναι περισσότερο ή λιγότερο άνθρωποι από άλλους. Ονειρευόμαστε έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους.