Δικαστήριο για τα δικαιώματα των καταναλωτών αποφάνθηκε την περασμένη εβδομάδα υπέρ του Tungnath Chaturvedi, που είχε χρεωθεί επιπλέον 20 ρουπίες (0,24 ευρώ) για δύο εισιτήρια που είχε αγοράσει το 1999 στον σιδηροδρομικό σταθμό Mathura στο βόρειο ινδικό κρατίδιο Uttar Pradesh. Ο Chaturvedi ζήτησε από τους υπεύθυνους να επιστρέψουν το ποσό και μάλιστα με τόκους.

«Έχω παρακολουθήσει περισσότερες από 100 ακροάσεις σε σχέση με αυτή την υπόθεση», δήλωσε ο κ. Chaturvedi, 66 ετών, στο BBC. «Αλλά δεν μπορεί να κοστολογήσει κανείς την ενέργεια και τον χρόνο που έχασα πολεμώντας αυτή την υπόθεση».

Τα δικαστήρια καταναλωτών στην Ινδία ασχολούνται ειδικά με παράπονα που σχετίζονται με παροχή υπηρεσιών. Αλλά είναι γνωστό, ότι είναι υπερφορτωμένα από υποθέσεις και μερικές φορές μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να επιλυθούν ακόμη και οι πιο απλές υποθέσεις.

Ο κ. Chaturvedi, ο οποίος ζει στο Uttar Pradesh, ταξίδευε από τη Mathura στο Moradabad, όταν ένας υπάλληλος που έκλεινε εισιτήρια τον υπερχρέωσε για τα δύο εισιτήρια που είχε αγοράσει.

Τα εισιτήρια κόστιζαν 35 ρουπίες το καθένα, αλλά όταν έδωσε 100 ρουπίες, ο υπάλληλος επέστρεψε 10 ρουπίες, χρεώνοντας 90 ρουπίες για τα εισιτήρια αντί για 70.

Διαμαρτυρήθηκε στον υπάλληλο ότι τον είχε χρεώσει υπερβολικά, αλλά δεν επέστρεψαν στον κ. Chaturvedi χρήματα. Έτσι, αποφάσισε να καταθέσει μήνυση κατά των Βορειοανατολικών Σιδηροδρόμων (Gorakhpur) – έναν κλάδο των Ινδικών Σιδηροδρόμων – και του υπαλλήλου κράτησης σε δικαστήριο καταναλωτών στη Mathura.

Είπε, ότι του πήρε χρόνια, εξαιτίας του αργού ρυθμού με τον οποίο λειτουργεί η δικαιοσύνη στην Ινδία.

Τελικά κέρδισε πολύ παραπάνω

Μετά από τον μακρύ αγώνα, η απόφαση διέταξε τους σιδηροδρόμους, να του καταβάλουν 15.000 ρουπίες (180 ευρώ) ως ξεχωριστή αποζημίωση και επιπλέον τις 20 ρουπίες με τόκο 12%, για κάθε έτος από το 1999 έως το 2022. Το δικαστήριο αποφάνθηκε, επίσης, ότι εάν το ποσό δεν καταβληθεί εντός του καθορισμένου χρονικού διαστήματος των 30 ημερών, το επιτόκιο θα αναθεωρηθεί προς τα πάνω, στο 15%.

Ο κ. Chaturvedi δήλωσε, ότι η αποζημίωση που έλαβε ήταν πενιχρή και δεν αναπληρώνει την ψυχική οδύνη που του προκάλεσε η υπόθεση. Η οικογένειά του προσπάθησε αρκετές φορές να τον αποτρέψει από το να συνεχίσει την υπόθεση, χαρακτηρίζοντάς την χάσιμο χρόνου, αλλά εκείνος συνέχισε.

«Δεν είναι τα χρήματα που έχουν σημασία. Πρόκειται πάντα για έναν αγώνα για τη δικαιοσύνη και έναν αγώνα κατά της διαφθοράς, οπότε άξιζε τον κόπο», δήλωσε. «Επίσης, δεδομένου ότι είμαι ο ίδιος δικηγόρος, δεν χρειάστηκε να πληρώσω χρήματα σε δικηγόρο. Αυτό μπορεί να γίνει αρκετά δαπανηρό».

Είπε, πως πιστεύει, ότι η υπόθεσή του θα αποτελέσει έμπνευση για άλλους ότι «δεν χρειάζεται να τα παρατάει κανείς, ακόμη και όταν ο αγώνας φαίνεται δύσκολος».