Είναι σίγουρο, πως τις επόμενες δεκαετίες που θα γραφτεί η ιστορία για τη σημερινή εποχή, θα υπάρχει λήμμα στις εγκυκλοπαίδειες και τα λεξικά του μέλλοντος αφιερωμένο στο παραμύθι με τίτλο «Παράκαμψη Λαγκαδίων». Λήμμα, που δυστυχώς, θα αναφέρεται σε ένα φανταστικό τοπόσημο της πολιτικής των Μαυρογιαλούρων, της πολιτικής κοροϊδίας 40 χρόνων!!!
Η πρόταση για συζήτηση του θέματος, τέθηκε και αυτό πρότεινα, για να ξαναβάλουμε, στο χάρτη των διεκδικήσεων τη Γορτυνία που σήμερα, ειδικά μετά τις τελευταίες καταστροφικές πυρκαγιές, πεθαίνει, ΣΥΝΟΛΙΚΑ!!!!
Να γίνει η αφετηρία, η αφορμή αυτό το συμβούλιο, (το έχω δηλώσει πολλές φορές σε ΠΕΣΥΠ) έτσι ώστε να ξεκινήσει ένας, εκτεταμένος διάλογος με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, να αρχίσουμε να δουλεύουμε, να διεκδικήσουμε και να μελετούμε – όλοι μαζί —ένα Τοπικό Στρατηγικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανάπτυξης της περιοχής, που θα οριστικοποιηθεί και θα επικυρωθεί, μέσω ενός συνεδρίου που θα γίνει αυτό το Καλοκαίρι στη Γορτυνία.
Γι’ αυτό είχαμε ζητήσει να συμμετέχουν στη συνεδρίαση όλοι οι Βουλευτές, οι Δήμαρχοι τα επιμελητήρια, οι παραγωγικοί φορείς, οι επαγγελματικοί φορείς, οι σύλλογοι και οι πολίτες, για μια ουσιαστική «μεγάλη» πρόταση για τον τόπο μου. Πρόταση, συγκεκριμένη, ολοκληρωμένη, εμπεριστατωμένη αλλά κυρίως μια πρόταση από τα κάτω προς τα πάνω, από τη βάση της κοινωνίας.
Και φυσικά Ο ΔΡΟΜΟΣ: «Τρίπολη-Βυτίνα-Λαγκάδια-Αρχαία Ολυμπία», πλέον δεν είναι μια κάποια επιλογή. Είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ. Μονόδρομος, ανάπτυξης, επιβίωσης, ταχύτητας, ασφάλειας, πολιτισμού. Είναι κοινωνικός δρόμος, πρώτιστα και χρέος προς τη περιοχή που εγκαταλείφθηκε, όσο καμιά άλλη στη σύγχρονη ιστορία της Αρκαδίας. Αποτελεί τη πρώτη από τις αναπτυξιακές απαντήσεις που οφείλουμε στις πυρόπληκτες περιοχές, που απειλούνται όσο ποτέ, από τον κίνδυνο της ερήμωσής
Όσον αφορά τις Οικονομοτεχνικές Μελέτες ενός έργου, θα πώ πως στον αντίποδα υπάρχουν οι Κοινωνικοοικονομικές Μελέτες, για τον λαό και τη κοινωνία. Και χρέος των πολιτικών, κάθε βαθμίδας, είναι να βρίσκουν λύσεις για τα προβλήματα και όχι να αναμασούν, τις απαντήσεις των «εξ’ αποστάσεως τεχνοκρατών» που μετρούν μόνο με Ευρώ τη ζωή μας. Η Ευρώπη δεν μας χαρίζει λεφτά! Συμμετέχουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που σκοπό έχει την αποκόμιση αμοιβαίων οφειλών για τις συμμετέχουσες χώρες. Και φυσικά, είναι ζητούμενο να συντρέχουν ορισμένες απαραίτητες προυποθέσεις, ώστε να αποφευχθούν ενδεχόμενες αρνητικές επιπτώσεις στα οικονομικά μεγέθη της κάθε χώρας• όμως, παράλληλα υπάρχουν και άλλες πολιτικές που θεωρητικά μιλούν για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για τις τεράστιες Περιφερειακές Ανισότητες, το δημογραφικό και τη γήρανση του πληθυσμού, την εγκατάλειψη της υπαίθρου κλπ. Σε αυτά πως απαντά η απόρριψη του έργου?
Αλήθεια, τι είπατε γι’ αυτά αγαπητοί μου,
που μας κουνάτε το χέρι, πως κακώς ζητήσαμε να συζητηθεί ένα θέμα που έχει λήξει? Αφού έχει λήξει γιατί το ταζετε και γιατί λέτε ψέματα ότι θα το διεκδικήσετε? Η μοιρολατρία δεν χωράει στις διεκδικήσεις.
Εμένα δεν έχει λήξει στη καρδιά μου το έργο
ΥΓ. Τουλάχιστον συμφώνησαν όλοι, αν και μικροπολιτικά δεν το λένε, πως το έργο είναι μελετητικά ώριμο, από το 2019 και πως το 2017, έγινε η μεγαλύτερη και σοβαρότερη προσπάθεια χρηματοδότησής του. Γιατί, για κάποιους η μνήμη έφτασε μέχρι το 2010
Και δυστυχώς ξαναπάγωσε μετά τις εκλογές