Mετά από ένα χρόνο οι καλαμιώνες της Στυμφαλίας καίγονται και πάλι. Η εικόνα του σπουδαίου υγροβιότοπου που καίγεται θλίβει και εξοργίζει. Με την συμπλήρωση ενός χρόνου και πάλι το οικολογικό έγκλημα.

Σύμφωνα με τα όσα πληροφορούμαστε τέτοιες φωτιές  το χειμώνα συνηθίζονται στην επικράτεια. Είναι ο παραδοσιακός τρόπος για να μην εξαπλώνονται οι καλαμιώνες, της ‘απελευθέρωσης’ του υγρού στοιχείου, της δημιουργίας συνθηκών αναπαραγωγής των ψαριών, ακόμα και του καθαρισμού των τάφρων και των αποστραγγιστικών αυλάκων.

Ένα περσινό άρθρο της Γνώμης Πολιτών πάνω σε αυτό το θέμα είναι και σήμερα επίκαιρο.Το ίδιο και τα ερωτήματα που είχε θέσει:

• Ποιοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι με τις φωτιές μπορούν να περιορίσουν την εξάπλωση των καλαμιώνων;
• Ποιοι είναι αυτοί που με τις ενέργειές τους συντελούν σε ένα περιβαλλοντικό και οικολογικό έγκλημα, αφού ως γνωστόν στους καλαμιώνες της Στυμφαλίας φωλιάζουν εκατοντάδες είδη πουλιών που ζουν και αναπαράγονται στο φιλόξενο υδροβιότοπό της;

Είναι γνωστό ότι για τον περιορισμό των καλαμιών ο δήμος Σικυωνίων σε συνεργασία με το ίδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς έχουν θέσει σε εφαρμογή το πρόγραμμα «Life» το οποίο πέραν από την αντιμετώπιση του φαινομένου του ευτροφισμού που παρουσιάζει η λίμνη, περιλαμβάνει πρακτικές και έργα για την αειφορική διαχείρισή της.

• Ποιοι είναι λοιπόν, αυτοί που δεν θέλουν να λειτουργήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα και προτιμούν να θυσιάζουν τον υγροβιότοπο της Στυμφαλίας στην ικανοποίηση ποιων συμφερόντων και στο βωμό ποιων επιδιώξεων;