Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη χρειάζεται απλώς να βγει από τη συνηθισμένη της καθημερινότητα. Να ανοίξει τις πλατείες, τις γειτονιές, την παραλία της, να βάλει μουσική στους δρόμους και να δώσει στους ανθρώπους έναν ακόμη λόγο να συναντηθούν.

Και αυτό ακριβώς είναι το ενδιαφέρον μιας νέας πολιτιστικής προσπάθειας: δεν χρειάζεται να είναι από την πρώτη ημέρα τέλεια για να έχει αξία. Χρειάζεται να ξεκινήσει.

Οι φετινές Πολιτιστικές Διαδρομές επιχειρούν ακριβώς αυτό. Να απλώσουν τις πολιτιστικές δράσεις σε διαφορετικά σημεία του Δήμου, να δοκιμάσουν νέους χώρους, διαφορετικά ακούσματα και διαφορετικές μορφές εκδηλώσεων και, κυρίως, να φέρουν τον πολιτισμό πιο κοντά στην καθημερινότητα των πολιτών.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στα Καλάμια.

Δύο βραδιές με διαφορετικές μουσικές προτάσεις, μουσικές μπάντες, μια σπουδαία τραγουδίστρια και ένα αγαπημένο κορίνθιακο συγκρότημα. Δύο βραδιές που έδωσαν έναν διαφορετικό τόνο σε έναν παραθαλάσσιο χώρο και δημιούργησαν κίνηση στην περιοχή.

Επειδή, όμως, βρεθήκαμε εκεί, αξίζει να μεταφέρουμε και την εικόνα που είδαμε.

Και κυρίως αξίζει να μιλήσουμε για τη Γεωργία Νταγάκη.

Γιατί αν υπήρχε κάτι που σίγουρα δεν έλειψε από τη χθεσινή βραδιά, αυτό ήταν το πάθος. Η Νταγάκη ανέβηκε στη σκηνή με ενέργεια, ένταση και πραγματική διάθεση επικοινωνίας με το κοινό. Τραγούδησε,έπαιξε τη λύρα της, κινήθηκε, ξεσήκωσε τον κόσμο και έδωσε στη βραδιά τον ρυθμό που χρειάζεται μια ζωντανή μουσική εκδήλωση.

Και ο κόσμος ανταποκρίθηκε.

Δεν ήταν απλώς άνθρωποι που περνούσαν τυχαία από την παραλία. Ήταν άνθρωποι που πήγαν να ακούσουν τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα, παρέες που έμειναν, οικογένειες, νέοι και μεγαλύτεροι.

Το ίδιο συνέβη με τους  Final Act που είχαν το δικό τους κοινό. Ένα κορίνθιακο συγκρότημα με τη δική του διαδρομή και σημαντικές συνεργασίες, που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στο κοινό της περιοχής.

Τα καταστήματα των Καλαμίων είχαν επίσης τη δική τους θέση σε αυτή την εικόνα. Γιατί όταν μια πολιτιστική δράση πραγματοποιείται μέσα σε έναν ζωντανό εμπορικό και παραθαλάσσιο χώρο, η εκδήλωση δεν αφορά μόνο τη σκηνή. Αφορά ολόκληρη την περιοχή.

Και βέβαια, τα Καλάμια δεν είναι συναυλιακό στάδιο.

Ο χώρος γύρω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι συγκεκριμένος. Κατά την άποψή μας αισθητικά κακός, αλλά δεν ευθύνονται οι σημερινοί. Ο χώρος αυτός λοιπόν έχει περιορισμούς και δεν μπορεί να συγκριθεί με μια μεγάλη οργανωμένη συναυλιακή εγκατάσταση.

Κάθε νέα προσπάθεια, βέβαια, θα κριθεί. Και πρέπει να κριθεί. Από τον κόσμο, από τους ανθρώπους του πολιτισμού, από τους επαγγελματίες της περιοχής, από όλους όσοι έχουν άποψη και ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στην πόλη.

Οι Πολιτιστικές Διαδρομές δεν δημιουργήθηκαν για να μετατρέψουν κάθε γωνιά του Δήμου σε Ολυμπιακό Στάδιο.

Δημιουργήθηκαν για να βγάλουν τον πολιτισμό έξω.

Στις γειτονιές. Στις πλατείες. Στην παραλία. Σε σημεία όπου ο κόσμος ήδη κινείται και ζει.

Και αυτό σημαίνει δοκιμές.

Σημαίνει ότι κάποιοι χώροι θα αποδειχθούν καλύτεροι από άλλους. Κάποιες εκδηλώσεις θα έχουν μεγαλύτερη ανταπόκριση. Κάποιες επιλογές θα χρειαστούν βελτίωση.

Έτσι χτίζονται οι θεσμοί.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος μια προσπάθεια που ξεκινά τώρα να αντιμετωπίζεται σαν να είναι ένας ώριμος θεσμός δεκαετιών, που οφείλει να έχει βρει από την πρώτη στιγμή την τέλεια συνταγή.

Αντίθετα, το σημαντικό είναι ότι ξεκινά.

Ότι δοκιμάζεται.

Ότι εξελίσσεται.

Ότι ακούει τον κόσμο.

Και ότι κάθε επόμενη διοργάνωση μπορεί να είναι καλύτερη από την προηγούμενη.

Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.

Γι’ αυτό σε αυτό το επίπεδο οι κριτικές που μοιάζουν  περισσότερο με πολιτικό σύνθημα παρά με ψύχραιμη αποτίμηση μιας βραδιάς δεν ταιριάζουν τουλάχιστον στην χθεσινή βραδιά.

Γιατί κι εμείς ήμασταν εκεί.

Είδαμε τη Νταγάκη να δίνει τον καλύτερό της εαυτό και να ξεσηκώνει το κοινό. Είδαμε ανθρώπους να έρχονται για τους καλλιτέχνες. Είδαμε παρέες, οικογένειες και νέους να βρίσκονται στα Καλάμια για τη συναυλία. Είδαμε τα καταστήματα της περιοχής να συμμετέχουν έμμεσα σε αυτή τη διαφορετική βραδιά. Είδαμε νέους να κάθονται ακριβώς πίσω από τη σκηνή στα βότσαλα και να τραγουδάνε. Αυτό είναι το καλοκαίρι μας.

Ας κρατήσουμε λοιπόν την ουσία.

Η πόλη χρειάζεται περισσότερες τέτοιες προσπάθειες, όχι λιγότερες.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα δοκιμάσουν, θα τολμήσουν, θα ακούσουν την κριτική και θα κάνουν την επόμενη διοργάνωση καλύτερη.

Γιατί ένας πολιτιστικός θεσμός δεν γεννιέται ολοκληρωμένος.

Χτίζεται.

Και αν κάτι είδαμε στα Καλάμια, είναι ότι αυτή η προσπάθεια έχει ήδη αρχίσει να αποκτά τον δικό της ρυθμό.

Τζ. Σουκ.