Εξωραιστικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ισθμίας: «Οι ρίζες που ξεχάσαμε να ποτίσουμε»

Mια εξαιρετική ανάρτηση έκανε σήμερα ο Εξωραιστικός Σύλλογος Ισθμίας σχετικά με τους θανάτους νέων παιδιών.

Συγκεκριμένα αναφέρει:

“Τις τελευταίες ημέρες, η κοινωνία μας συγκλονίζεται από την πιο βίαιη και βουβή τραγωδία: την απώλεια νεαρών παιδιών που επιλέγουν τη σιωπή του τέλους. Ως Πολιτιστικός Σύλλογος, θεωρούμε χρέος μας να μην σιωπήσουμε. Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο οι γιορτές και η παράδοση· είναι, πάνω από όλα, η προστασία της ανθρώπινης ψυχής και η ευθύνη απέναντι στο μέλλον μας.
Σήμερα, μοιραζόμαστε μαζί σας μια μικρή, επίκαιρη αλληγορία (εμπνευσμένη από το έργο του στοχαστή Ευάγγελου Παπανούτσου), που καθρεφτίζει τα λάθος πρότυπα της εποχής μας και τη συλλογική μας ανευθυνότητα.
Η Παραβολή του Θερμοκηπίου
«Κάποτε, σε μια πλούσια πολιτεία, οι άνθρωποι αποφάσισαν να φτιάξουν τον πιο όμορφο κήπο. Φύτεψαν σπάνια, ευαίσθητα λουλούδια — τους νέους βλαστούς τους. Αντί όμως να τα ποτίζουν με καθαρό νερό και να τους προσφέρουν φυσικό ήλιο, έχτισαν γύρω τους ένα τεχνητό θερμοκήπιο από γυαλί και ψεύτικα φώτα.
Οι κηπουροί (η κοινωνία) ασχολούνταν μόνο με την εξωτερική βιτρίνα. Αντικατέστησαν τις ρίζες με τεχνητά λιπάσματα: την εφήμερη δόξα του διαδικτύου, την πλαστή εικόνα, την κατανάλωση, την ψευδαίσθηση της δύναμης. Τα παιδιά μεγάλωναν κοιτάζοντας παραμορφωτικούς καθρέφτες, κυνηγώντας λανθασμένα πρότυπα που υπόσχονταν μια λαμπερή, αλλά άδεια ζωή.
Όταν άρχισαν οι μεγάλες καταιγίδες, το γυάλινο οικοδόμημα έμπαζε κρύο. Τα ευαίσθητα λουλούδια, χωρίς βαθιές αξίες και αληθινά στηρίγματα, άρχισαν να λυγίζουν και να σπάνε το ένα μετά το άλλο.
Οι κηπουροί, αντί να τρέξουν να τα αγκαλιάσουν, κοίταζαν με απάθεια από μακριά. Κούναγαν το κεφάλι με ανευθυνότητα, λέγοντας: “Κρίμα, ήταν αδύναμα φυτά”. Δεν κατάλαβαν ποτέ ότι οι ίδιοι είχαν δηλητηριάσει τις ρίζες τους, στερώντας τους το οξυγόνο της αγάπης, του αληθινού σκοπού και της προστασίας.»
 ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΣ
Τα παιδιά μας δεν είναι «αδύναμα». Είναι απλώς απροστάτευτα μέσα σε έναν κόσμο που θεοποιεί το φαίνεσθαι και ξεχνάει το είναι. Ως ενήλικες, ως γονείς, ως πολίτες και ως κοινωνία, ας σταματήσουμε να κοιτάμε από μακριά. Ας αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί. Ας γίνουμε ξανά το χώμα και το καθαρό νερό που έχουν ανάγκη για να ριζώσουν.”
Με σεβασμό και προβληματισμό,
Το Δ.Σ.

Related Posts