Ακουσα τη δημόσια τοποθέτηση του Σπύρου Σταματόπουλου για την προσβασιμότητα και τον ρόλο της ως «δείκτη δημοκρατίας» και δεν μπόρεσα να μην επιχειρήσω να αναζητήσω τα έργα στα λόγια του δημάρχου Σικυωνίων.

Παρότι ο λόγος του κινείται στη σωστή κατεύθυνση και αναγνωρίζει ένα κρίσιμο κοινωνικό ζήτημα, η εικόνα που περιγράφουν πολίτες, αλλά και παραδείγματα της καθημερινότητας, αναδεικνύουν μια διαρκή απόσταση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη.

Η καθυστέρηση στην υλοποίηση βασικών έργων προσβασιμότητας, όπως σχολικές υποδομές σε χωριά του δήμου που να εξυπηρετούν όλα τα παιδιά χωρίς εξαρτήσεις και εμπόδια, αλλά και η αργή προσαρμογή ακόμη και του ίδιου του δημαρχείου, το οποίο κατέστη προσβάσιμο για το γραφείο δημάρχου με καθυστέρηση 12 ετών  δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων του κ. Σταματόπουλου.

Δεν αρκεί η ρητορική περί ισότητας, όταν η καθημερινότητα εξακολουθεί να αποκλείει ή να δυσκολεύει ανθρώπους με αναπηρία. Η προσβασιμότητα δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε δευτερεύον έργο, αλλά αυτονόητη υποχρέωση.

Όσο, λοιπόν, εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα παιδιά εκεί στη Σικυωνα  που χρειάζονται τη βοήθεια των γονιών τους για να μπουν στις αίθουσες των σχολείων τους, οι δηλώσεις περιττεύουν…