Η «Οδός Μάλαγα» είναι η νέα ταινία της δημιουργού του «Μπλε καφτάνι» Μαριάμ Τουζανί και αφορά σε ένα τρυφερό ανθρωποκεντρικό δράμα που εκτυλίσσεται στην Ταγγέρη.

Οδός Μάλαγα (Calle Málaga)(***)

Δραματική διεθνούς συμπαραγωγής 2025 (116). Σκηνοθεσία: Μαριάμ Τουζανί. Πρωταγωνιστούν: Κάρμεν Μάουρα, Μάρτα Ετούρα, Αχμέντ Μπουλάν

Η 79χρονη ισπανίδα Μαρία Aνχελες ζει μόνη αλλά και ευτυχισμένη στη γειτονιά της στην Ταγγέρη. Στο σπίτι της ισπανικής συνοικίας που βρίσκεται στην οδό Μάλαγα η μοναχική γυναίκα έχει βρει το μυστικό μιας γλυκιάς καθημερινότητας που κυλάει αβίαστα και χωρίς σκοτούρες. Όλα αλλάζουν όμως από τη στιγμή που έρχεται από την Μαδρίτη η μοναχοκόρη της Κλάρα και την πιέζει να πουλήσουν το σπίτι της οδού Μάλαγα.

Έντονα χρώματα και μυρωδιές, μια υπέροχα κινηματογραφημένη Ταγγέρη και η πάλαι ποτέ αλμοδοβαρική μούσα Κάρμεν Μάουρα στον πιο συγκινητικό ρόλο της εδώ και χρόνια, συνθέτουν ένα ακαταμάχητο και δελεαστικό τρίπτυχο προκειμένου να παρακολουθήσει κάποιος το νέο φιλμ της Μαριάμ Τουζανί. Η μαροκινή- με καταγωγή από την Ταγγέρη- σκηνοθέτρια του ιδιαίτερα δημοφιλούς στη χώρα μας «Μπλε καφτάνι», ακολουθεί την ίδια συνταγή του χαμηλόφωνου αλλά δηκτικού και απέραντα αισθαντικού οικογενειακού δράματος. Χωρίς τις αιχμηρές πολιτικές ματιές που έκοβαν σαν λεπίδες την ιστορία του παντρεμένου ζευγαριού στο «Καφτάνι» αλλά με ενισχυμένη την ανθρωποκεντρική πλευρά μιας εσωτερικής (ξανά) πάλης απελευθέρωσης, η «Οδός Μάλαγα» είναι μια κομψή και γλυκόπικρη δημιουργία γύρω από τις διαπροσωπικές σχέσεις και τη σημασία της ενσυναίσθησης. Η ηρωίδα με οδύνη συνειδητοποιεί ότι η αγαπημένη της κόρη έχει αλλάξει σε τόσο μεγάλο βαθμό που μοιάζει πλέον με μια ξένη. Το αρχικό σοκ, διαδέχεται η παραίτηση και στη συνέχεια ο συμβιβασμός με κάτι που όχι μόνο δεν την εκφράζει αλλά ουσιαστικά την οδηγεί στην απώλεια όλων εκείνων (η μαγειρική, οι φίλοι, οι βόλτες, η μουσική, η γειτονιά κλπ) που αγαπά. Μέσα από μια λιτή φόρμα και το διακριτικό – και καθόλου μελοδραματικό- σενάριο, η Τουζανί βρίσκει τον τρόπο να αναπτύξει υποδειγματικά τους επίμαχους συμβολισμούς μιας συνηθισμένης ανθρώπινης ιστορίας που όμως σταδιακά λαμβάνει τη μορφή ενός δυνατού αγώνα επιβίωσης. Παράλληλα, η σκηνοθέτρια μιλάει για το χάσμα όχι μόνο μεταξύ γενεών αλλά και για την χρονική αντιπαράθεση δύο ξεχωριστών κόσμων που δεν έχουν πλέον κανένα σημείο επαφής. Το φιλμ απέσπασε το βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.

Η μικρή Αμελί (Amélie et la Métaphysique des Tubes) (***)

Animation γαλλοβελγικής συμπαραγωγής 2025 (78). Σκηνοθεσία: Μαϊλίς Βαλάντ, Λιάν-Σο Χαν Με τις φωνές των: Έλενα Δελακούρα, Νικολέτα Κουνενιδάκη, Εβελίνα Αραπίδη, Εφη Μουγκαράκη, Ευθύμιο Τόρη

Η Αμελί γεννιέται στο Τόκιο από βέλγους γονείς. Στα πρώτα χρόνια της ζωής της δεν έχει επαφή με το περιβάλλον αλλά θα «ξυπνήσει» από το λήθαργο χάρη στη γεύση της σοκολάτας!

Απλόχερη συγκίνηση αλλά και μια συναρπαστική ανάγνωση της καθημερινότητας μέσα από το αθώο βλέμμα της μικρής πρωταγωνίστριας είναι τα στοιχεία, που καθιστούν κάτι παραπάνω από επιτυχές το σκηνοθετικό ντεμπούτο των πρωτοεμφανιζόμενων Μαϊλίς Βαλάντ και Λιάν-Σο Χαν, που βρίσκεται στην φετινή οσκαρική πεντάδα των κορυφαίων animation. Παρότι το ονειρικό κινούμενο σχέδιο δεν εντυπωσιάζει με τη παλιομοδίτικη αισθητική του, το φιλμ αποκτά πόντους χάρη στην φαντασία και τα ζόρικα θέματα (διαπαιδαγώγηση, απώλεια, παιχνίδια της μοίρας κ.α.) που βάζει το σενάριο στην ευρηματική μελέτη των αινιγμάτων της ζωής.

Οι Δοκιμάστριες (The Tasters) (***)

Δραματική διεθνούς συμπαραγωγής 2025 (127). Σκηνοθεσία: Σίλβιο Σολντίνι. Πρωταγωνιστούν: Ελίσα Σλοτ, Μαξ Ρίμελτ, Αλμα Χασούν

Το φθινόπωρο του 1943 στο καταφύγιο του Χίτλερ δέκα γυναίκες υποχρεώνονται να δοκιμάσουν τα φαγητά που προορίζονταν για τον Χίτλερ, υπό το φόβο της απόπειρας δολοφονίας του.

Μια άγνωστη πτυχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου με όχημα το μυθιστόρημα «Στο τραπέζι του λύκου» της Ροζέλα Ποστορίνο που βασίζεται στην μαρτυρία της Μάργκοτ Βολκ η οποία έκανε γνωστή την ιστορία της λίγο πριν πεθάνει στα 95 της. Ο σκηνοθέτης αποτυπώνει με ρεαλισμό την καθημερινότητα των γυναικών που έπαιζαν τη ζωή τους κορώνα- γράμματα και παράλληλα ακολουθεί τη διαδρομή της ηρωίδας του, τοποθετώντας προσεχτικά τα κομβικά στοιχεία ενός έργου πυκνού συμβολισμού με ιστορικό αλλά και ψυχολογικό ενδιαφέρον. Το φιλμ παρότι μυθοπλαστικό καταφέρνει να δώσει – χάρη στη δεινότητα της ρεαλιστικής αφήγησης και την άψογη σκιαγράφηση των χαρακτήρων- την αίσθηση ενός άρτιου έργου τεκμηρίωσης.

Good Luck, Have Fun, Don’t Die (**)

Περιπέτεια φαντασίας αμερικανικής παραγωγής 2026 (123). Σκηνοθεσία: Γκορ Βερμπίνσκι. Πρωταγωνιστούν: Σαμ Ρόκγουελ, Χέιλι Λου Ρίτσαρντσον, Μάικλ Πένια, Τζούνο Τέμπλ

Ένας οπλισμένος άντρας που ισχυρίζεται ότι έχει έρθει από το μέλλον, μπαίνει σε αμερικανικό εστιατόρια και ζητά από τους θαμώνες να τον ακολουθήσουν σε επικίνδυνη αποστολή, στην οποία «παίζεται» η σωτηρία της ανθρωπότητας.

Ο Γκορ Βερμπίνσκι («Οι πειρατές της Καραϊβικής», «Μοναχικός καβαλάρης») φτιάχνει ένα φιλόδοξο αλλά και αρκετά χαοτικό sci- fi, του οποίου οι βασικές ιδέες ανήκουν σε διάφορα φιλμ του είδους («Ο εξολοθρευτής», «The Matrix») καθώς και σε αγαπημένα animation («Toy story») ή κωμωδίες σαν τη «Μέρα της μαρμότας», αφού ο ήρωας ισχυρίζεται ότι έχει κάνει την συγκεκριμένη έφοδο στο μαγαζί ήδη 117 φορές! Παρά τις ενδιαφέρουσες απόψεις του πάνω στην καταστροφική, ανεξέλεγκτη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης (σκηνή ανθολογίας εκείνη του σχολείου με τους μαθητές- ζόμπι ελέω κινητών), το σενάριο είναι προσαρμοσμένο στις ευκολίες των κλισέ και της στυλιζαρισμένης δράσης.

Ο μάγος του Κρεμλίνου (The Wizard of Kremlin) (**)

Πολιτική γαλλικής παραγωγής 2025 (156). Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Ασαγιάς. Πρωταγωνιστούν: Τζουντ Λο, Πολ Ντέινο, Αλίσια Βικάντερ, Τομ Στέριτζ, Τζέφρι Ράιτ

Στη Ρωσία των 90ς αναζητείται ο άνθρωπος που θα βάλει τάξη στο μετασοβιετικό χάος. Ένας πρώην πράκτορας της KGB συγκεντρώνει τα περισσότερα προσόντα κι ένας παραγωγός ριάλιτι αναλαμβάνει να του φτιάξει το ίματζ.

Όπως είχε γίνει πέρυσι με την ιστορία από τα 70ς του νεαρού και αδαή Ντόναλντ Τραμπ στο «Apprentice» έτσι και τώρα ο γάλλος Ολιβιέ Ασαγιάς, στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, επιχειρεί να φτιάξει κάτι αντίστοιχο με την περίπτωση Πούτιν. Το φιλμ, αν και έχει ενδιαφέρον, δυσκολεύεται να γίνει πειστικό ή έστω ρεαλιστικό, εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας, της γκροτέσκας χροιάς (καρικατούρες οι περισσότεροι χαρακτήρες) και του επιτηδευμένου πολιτικού ύφους . Επιπλέον, αρκετές εύστοχες επισημάνσεις πάνω στις γεωπολιτικές αλλαγές της Ευρώπης στον 21ο αιώνα, χάνουν την ισχύ τους λόγω του κουραστικού σεναρίου.

documentonews.gr