Το βράδυ της Παρασκευής, το Σοφικό φόρεσε τα γιορτινά του και άφησε τα Χριστούγεννα να μπουν αθόρυβα, μέσα από φωνές παιδικές και μελωδίες παλιές. Στον προαύλιο χώρο της Ευαγγελίστριας, το φως από το χριστουγεννιάτικο δέντρο άναψε σαν υπόσχεση και τα κάλαντα ξεκίνησαν το ταξίδι τους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Ήταν μια βραδιά που δεν μετρήθηκε σε λεπτά, αλλά σε συγκίνηση. Τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Σοφικού στάθηκαν μπροστά στο κοινό και, με φωνές καθαρές και γεμάτες χαρά, έπλεξαν έναν αόρατο ιστό που ένωσε τόπους, μνήμες και καρδιές. Κάθε κάλαντο και μια ιστορία· κάθε μελωδία και μια επιστροφή σε Χριστούγεννα αλλοτινά, τότε που η παράδοση περνούσε από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά.

Το δέντρο της παράδοσης φωτίστηκε, όχι μόνο από λαμπιόνια, αλλά από βλέμματα που έλαμπαν και χειροκροτήματα που έμοιαζαν να κρατούν ρυθμό με την καρδιά. Ο χώρος της Ευαγγελίστριας μεταμορφώθηκε σε σημείο συνάντησης ανθρώπων και αναμνήσεων, εκεί όπου το χθες έδωσε το χέρι στο σήμερα.

Με τη διακριτική αλλά ουσιαστική παρουσία του Πολιτιστικού Συλλόγου Σολυγείας και του Συλλόγου Γυναικών «Λέλα Ιατρίδη», η βραδιά πήρε τον χαρακτήρα μιας κοινής γιορτής. Όχι απλώς μιας εκδήλωσης, αλλά μιας συλλογικής ανάσας πολιτισμού και παράδοσης, που αγκάλιασε μικρούς και μεγάλους. Η δυνατή αυτοδιοικητική ομάδα του Σοφικού έδωσε για μια ακόμα φορά δείγμα δημιουργίας και συλλογικότητας.

Κι όταν τα τραγούδια σώπασαν, κάτι έμεινε να αιωρείται στον αέρα. Μια γλυκιά σιγουριά πως τα Χριστούγεννα δεν χάθηκαν· απλώς περιμένουν να τα καλέσουμε ξανά. Με ένα τραγούδι, με ένα παιδικό χαμόγελο, με μια κοινή στιγμή γύρω από το φως.