Ο Λιονέλ Μέσι έδωσε την τελευταία του παράσταση μπροστά στο κοινό της Αργεντινής σε επίσημο παιχνίδι και οι οπαδοί της «αλμπισελέστε» του έδειξαν την ευγνωμοσύνη τους.

Κι όμως, έφτασε αυτή η στιγμή. Η στιγμή για το πρώτο μεγάλο «αντίο» του Λιονέλ Μέσι ο οποίος βαδίζει πλέον προς το φινάλε μιας αδιανόητης ποδοσφαιρικής καριέρας. Τα ξημερώματα της Παρασκευής η Αργεντινή υποδέχθηκε τη Βενεζουέλα για το παιχνίδι της προτελευταίας αγωνιστικής των προκριματικών του Μουντιάλ στη ζώνη της Λατινικής Αμερικής.

Το συγκεκριμένο ματς δεν έχει κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον για την ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι. Έχει προκριθεί στην τελική φάση της διοργάνωσης εδώ και μερικούς μήνες, ενώ έχει «κλειδώσει» και την πρωτιά. Όσοι πήγαν όμως στο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες, γνώριζαν πως θα είναι μάρτυρες σε μία ιστορική βραδιά.

Σε μία βραδιά που ο – κατά πολλούς – κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, θα αγωνιζόταν για τελευταία φορά μπροστά τους με το εθνόσημο στο στήθος για επίσημο παιχνίδι. Ακόμη και αν δεν το έχει ανακοινώσει επίσημα, είναι κοινό μυστικό καιρό τώρα, πως το προσεχές Μουντιάλ θα είναι η τελευταία διοργάνωση για τον Μέσι με την Εθνική ομάδα της Αργεντινής. Άλλωστε εκείνες τις μέρες θα κλείνει τα 39 του.

Το κλάμα του Μέσι

Όπως είναι λογικό, δεν έμεινε θέση κενή στο γήπεδο που γέμισε από νωρίς. Για να αποθεώσει και να δείξει την ευγνωμοσύνη του, στον άνθρωπο που κατάφερε να πάρει θέση στην καρδιά τους δίπλα από τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Το «παιδί» του Ντιέγκο, ο Λιονέλ, φτάνει στο τέλος της διαδρομής και άξιζε να έχει την αναγνώριση, που αρμόζει σε όσα έχει προσφέρει στην Αργεντινή και το ποδόσφαιρο γενικότερα.

Βγήκε στο γήπεδο μαζί με τα τρία του παιδιά και με δυσκολία κρατούσε τα δάκρυά του. Από την προθέρμανση ακόμη τα δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του βλέποντας όλο αυτόν τον κόσμο με πανό, συνθήματα, πλακάτ, τραγούδια να τον ευχαριστεί, για όλα όσα έχει προσφέρει. Γιατί χάρη σε εκείνον έζησαν ξανά το όνειρο.

Βρέθηκαν στην κορυφή του κόσμου, βγήκαν ξανά στους δρόμους, έκλαψαν από χαρά, από συγκίνηση, από περηφάνια. Όπως ο Μαραντόνα, έτσι και ο Μέσι, θα αφήσει μία τεράστια κληρονομιά πίσω του και τα όσα πέτυχε με την Αργεντινή θα μνημονεύονται για πάντα. Μπορεί να πέρασε πολλά μέχρι να τα καταφέρει, αλλά σημασία έχει πως τα κατάφερε. Και με το παραπάνω.

Τα πήρε όλα μαζεμένα στο τέλος. Εκτός από το Μουντιάλ έχει δύο σερί Κόπα Αμέρικα, έχει το Finalissima αλλά και τις σπουδαίες διακρίσεις στο ξεκίνημά του. Το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων το 2005 και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2008. Δεν κατάφερε και λίγα τελικά. Και δεν τελείωσε ακόμη.

Θα έχει άλλη μία ευκαιρία το επόμενο καλοκαίρι, για να στεφθεί ξανά Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Αλλά κι αν δεν τα καταφέρει; Δεν θα αλλάξει τίποτα στον μύθο του. Θα είναι πάντα ο κορυφαίος και σε σύγκριση θα μπαίνει μόνο με τον Μαραντόνα. Με κανέναν άλλο.