Δεκατρία λεπτά χειροκρότημα, δάκρυα, αλλά και διχασμένες κριτικές για την πολυαναμενόμενη μεταφορά του μυθιστορήματος της Μαίρη Σέλλεϋ με τον Jacob Elordi στον ομώνυμο ρόλο.

Ήταν λίγο πριν δύσει ο ήλιος στο Λίντο, όταν η μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά στο Palazzo del Cinema. Ο Guillermo del Toro κατέβηκε πρώτος και χαμογελαστός, με τον γνώριμο παιδικό του ενθουσιασμό. Δίπλα του, ο Oscar Isaac με σκούρο κοστούμι και ο Jacob Elordi με λευκό οutfit που τόνιζε το ύψος του, καθώς οι φωτογράφοι φώναζαν το όνομά του. Η Mia Goth, αινιγματική, με φόρεμα Dior διά χειρός Jonathan Anderson, συμπλήρωνε την παρέα.

Μέσα στην αίθουσα, η προβολή κύλησε σχεδόν τελετουργικά. Οι θεατές παρακολούθησαν με κομμένη την ανάσα τα γοτθικά σκηνικά, τα παγωμένα τοπία, το βλέμμα του πλάσματος που ζητούσε αγάπη. Όταν εμφανίστηκαν οι τίτλοι τέλους, το κοινό σηκώθηκε όρθιο. Δεκατρία λεπτά διαρκούς χειροκροτήματος, με τον Del Toro να σφίγγει το πρόσωπό του με τα χέρια, σαν να μην πίστευε, ότι το όραμα που τον απασχολούσε επί είκοσι χρόνια, είχε συναντήσει τέτοια αποδοχή.

Η ταινία

Ο Φρανκενστάιν του Del Toro δεν είναι ταινία τρόμου. Είναι ένα υπαρξιακό δράμα, σχεδόν ερωτικό, για τη σχέση πατέρα-γιου, δημιουργού-δημιουργήματος. Ο Isaac δίνει έναν Victor Frankenstein νευρικό, φρενήρη, αυτοκαταστροφικό· ο Elordi χαρίζει στο πλάσμα ένα σχεδόν παιδικό και σπαρακτικό τόνο, σαν μια ψυχή φυλακισμένη σε ξένο σώμα. Η Goth λειτουργεί σαν σκιά που περιφέρεται ανάμεσά τους, διαβρωτική και γοητευτική.

Έξω από την αίθουσα, κάποιοι θεατές έκλαιγαν ακόμη. «Δεν περίμενα να ταυτιστώ με το τέρας», είπε ένας νεαρός Ιταλός φοιτητής. Άλλοι πιο σκεπτικοί ψιθύριζαν: «πολύ φορτωμένο, πολύ θεατρικό». Η ατμόσφαιρα ήταν αυτή ενός έργου που δεν αφήνει περιθώριο για ουδέτερες γνώμες.

Την επόμενη μέρα, στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα Τύπου του φεστιβάλ, ο Del Toro δήλωσε: «Ο Victor είναι ο αλαζόνας, ο εγωιστής, το πραγματικό τέρας. Αυτό που ήθελα ήταν να προσδώσω ανθρωπιά σε εκείνον που όλοι θεωρούν τέρας».

Ο Oscar Isaac μίλησε για την πρόκληση του ρόλου: «Ο Victor είναι μια γροθιά. Μια διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στο όνειρο και την καταστροφή. Ήθελα να δείξω, πόσο κοντά είναι ο δημιουργός στο να καταλήξει ο ίδιος πιο αποκρουστικός από το δημιούργημά του».

Ο Jacob Elordi, φανερά συγκινημένος, δήλωσε: «Όλοι ξέρουμε, πώς είναι να νιώθεις ξένος. Εγώ σίγουρα το ξέρω. Το πλάσμα δεν είναι παρά ένας καθρέφτης για αυτό».

Τι γράφουν τα media

The Guardian: «Ένα μοναδικά όμορφο μελόδραμα, με έναν συγκινητικό δεσμό ανάμεσα σε δημιουργό και δημιούργημα».

Reuters: «Ο Del Toro απορρίπτει τον τρόμο για χάρη της ανθρωπιάς».

The Times: «Camp και ακατάστατο, με τον Elordi άτονο και άνευρο».

Vulture: «Ο Elordi είναι η ψυχή της ταινίας».

Όλα δείχνουν, πως ο Φρανκενστάιν θα αποτελέσει ένα από τα μεγάλα κινηματογραφικά γεγονότα της χρονιάς. Εντυπωσιακό, συναισθηματικό, μα και υπερβολικό, είναι μια ταινία που δεν φοβάται να εκθέσει τον εαυτό της. Όπως και το ίδιο το πλάσμα, είναι αδέξια, μεγαλειώδης και σπαρακτική. Ένα έργο που θα συζητηθεί. Και αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη νίκη του Del Toro.