Σε μία συγκλονιστική και ιδιαίτερα αιχμηρή ανακοίνωση προχώρησε η Ένωση Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος Ηπείρου, καταγγέλλοντας την πλήρη έλλειψη μέριμνας και υποστήριξης για τα στελέχη της Πυροσβεστικής που επιχειρούν στα πύρινα μέτωπα της Κορινθίας.

Σύμφωνα με την Ένωση, οι πυροσβέστες της Ηπείρου επιχειρούσαν επί 24 συνεχόμενες ώρες, χωρίς ύπνο, χωρίς φαγητό και χωρίς ούτε ένα μπουκάλι νερό, δίνοντας μια άνιση μάχη με τις φλόγες, και βρέθηκαν στο τέλος εγκαταλελειμμένοι σε σκαλοπάτια ξενοδοχείων και υπηρεσιών, αναζητώντας έναν τόπο να ξαποστάσουν.

“Δώσαμε πνευμόνια, χέρια, ψυχή και καρδιά για να μην καεί η Κορινθία. Και το ευχαριστώ της πολιτικής και φυσικής ηγεσίας ήταν τα σκαλοπάτια”, σημειώνει με πικρία η ανακοίνωση.

Οι πυροσβέστες περιγράφονται ως “τυχεροί γυρολόγοι”, που αντί για στήριξη και αναγνώριση της αυτοθυσίας τους, λαμβάνουν αδιαφορία και εγκατάλειψη.

 “Αν αυτό θεωρείται οργάνωση… Αν αυτό λέγεται μέριμνα… Αν έτσι τιμάτε την προσφορά μας… Τότε, απλώς: ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ”, καταλήγει η ανακοίνωση, με δραματικό τόνο.

Η Ένωση καλεί την ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος, την Πολιτική Προστασία και κάθε αρμόδιο φορέα να αναλάβουν άμεσα τις ευθύνες τους, προτού, όπως τονίζεται, να είναι αργά.

“Γιατί όταν σβήνει η φωτιά, μένει η πίκρα και η ταπείνωση. Και αυτό καίει περισσότερο κι από τις φλόγες.”

Η ανακοίνωση 

Οι πυροσβέστες της Ηπείρου, μετά από 24 ώρες ασταμάτητου αγώνα με τις φλόγες στην Κορινθία, χωρίς ύπνο, χωρίς φαγητό, χωρίς ούτε μια στιγμή ξεκούρασης, βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι στα σκαλοπάτια ξενοδοχείων και υπηρεσιών, προσπαθώντας να βρουν μια γωνιά να ξαποστάσουν.

Ούτε μια μέριμνα.

Ούτε ένα μπουκάλι νερό.

Ούτε ένας χώρος να ακουμπήσουν το κορμί τους.

Αυτοί είναι οι Ηπειρώτες πυροσβέστες. Οι “τυχεροί γυρολόγοι” που ανταμείβονται με αδιαφορία ξανά και ξανά.

Δώσαμε παραπάνω απ’ τον εαυτό μας. Δώσαμε πνευμόνια, χέρια, ψυχή και καρδιά για να μην καεί η Κορινθία. Και, το ευχαριστώ της πολιτικής και φυσικής ηγεσίας ήταν τα σκαλοπάτια. Γιατί προφανώς, έτσι φροντίζετε όσους δίνουν τη ζωή τους κάθε καλοκαίρι.

Αν αυτό θεωρείται οργάνωση…

Αν αυτό λέγεται μέριμνα…

Αν έτσι τιμάτε την προσφορά μας…

Καλούμε την ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος, την Πολιτική Προστασία και κάθε αρμόδιο να αναλάβει τις ευθύνες του, τώρα όχι όταν είναι αργά.

Γιατί όταν σβήνει η φωτιά, μένει η πίκρα και η ταπείνωση.

Και αυτό καίει περισσότερο κι από τις φλόγες!!!