Η κωμωδία είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό, καθώς καμία ταινία δεν είναι το ίδιο αστεία για όλους τους ανθρώπους. Υπάρχει όμως ένας αντικειμενικός, επιστημονικός τρόπος, για να μετρήσουμε την επίδραση που έχει η κωμωδία πάνω μας: το γέλιο.

Αν μια ταινία μας κάνει να γελάσουμε 10 φορές και μια άλλη 30 φορές, τότε η δεύτερη ταινία μπορεί να θεωρηθεί πιο αστεία, έτσι δεν είναι; Επομένως, αν συγκεντρωνόταν μια ομάδα εθελοντών που θα έβλεπε πολλές κωμωδίες και μια ομάδα παρατηρητών κατέγραφε πόσες φορές γέλασαν κατά τη διάρκεια της προβολής, θα μπορούσε στη συνέχεια να υπολογιστεί ο μέσος όρος των γέλιων ανά λεπτό ταινίας. Η ταινία με τον υψηλότερο αριθμό γέλιων ανά λεπτό θα ήταν, επιστημονικά, η πιο αστεία όλων των εποχών.

Αυτή είναι, σύμφωνα με το /Film, η μελέτη που πραγματοποίησε το 2012 το περιοδικό Forbes. Οι ταινίες που συμμετείχαν ήταν όλες αγγλόφωνες και επιλέχθηκαν μέσω μιας δημοσκόπησης που διεξήχθη από την Lovefilm, μια ανενεργή πλέον υπηρεσία συνδρομών DVD.

Και ο νικητής είναι…

Με βάση το παραπάνω κριτήριο, πιο αστεία ταινία όλων των εποχών αναδείχθηκε η κωμωδία του 1980 «Μια Απίθανη…. Απίθανη Πτήση» (Airplane!). Η ταινία των Ντέιβιντ Ζάκερ, Τζέρι Ζάκερ και Τζιμ Έιμπραχαμς, προκάλεσε τρία γέλια ανά λεπτό, δηλαδή ένα γέλιο ανά 20 δευτερόλεπτα.

Σε αυτή την κλασική παρωδία των ταινιών καταστροφής, βασικός ήρωας είναι ο Τεντ (Ρόμπερτ Χέις), πρώην πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, σε βαθιά κατάθλιψη, που αποφασίζει, να πετάξει από το Λος Άντζελες στο Σικάγο, προκειμένου να κερδίσει ξανά την αγάπη της αεροσυνοδού Ελέιν (Τζούλι Χάγκερτι). Όμως μια μαζική τροφική δηλητηρίαση σε επιβάτες, πιλότους και προσωπικό, φέρνει στο προσκήνιο τον Δρ. Ράμακ (Λέσλι Νίλσεν) και δίνει την αφορμή για απίστευτα περιστατικά.

Επίσης για… γέλια

Η δεύτερη πιο αστεία ταινία στη λίστα του Forbes ήταν η κωμωδία του Τοντ Φίλιπς «The Hangover» (2009), με 2,4 γέλια ανά λεπτό. Στην τρίτη θέση βρέθηκε μια ακόμα ταινία των Ζάκερ – Ζάκερ – Έιμπραχαμς, οι «Τρελές Σφαίρες» (The Naked Gun: From the Files of Police Squad!) του 1988, επίσης με τον Λέσλι Νίλσεν, με 2,3 γέλια ανά λεπτό.

Ψηλά στη λίστα βρέθηκαν επίσης οι ταινίες «Superbad» (2007) με 1,9 γέλια ανά λεπτό, το «Μπόρατ» (2006) με 1,7 γέλια ανά λεπτό, το «Ο Παρουσιαστής: Ο Θρύλος του Ron Burgundy» (2004) με 1,6 γέλια ανά λεπτό, το «American Pie» (1999) με 1,5 γέλια ανά λεπτό, «Φιλενάδες» (2011) με 1,4 γέλια ανά λεπτό και «Το Ξύσιμο των Νεκρών» με 1,4 γέλια ανά λεπτό.

Το παράδοξο

Εκτός από το να καταγράψει τα γέλια ανά λεπτό, το Forbes ζήτησε από τους συμμετέχοντες, να αναφέρουν οι ίδιοι, τις ταινίες που βρήκαν ποιο αστείες και αυτή που κατέλαβε την πρώτη θέση, είχε προκαλέσει τα λιγότερα γέλια ανά λεπτό από την πρώτη δεκάδα της λίστας, μόλις 1,2.

Η ταινία πίσω από αυτό το παράδοξο, είναι η απολαυστική σάτιρα των Μόντι Πάιθον «Ενας Προφήτης… Μα τι Προφήτης!» (Life of Brian) του 1979, που απέδειξε ότι τα «γέλια ανά λεπτό» μπορεί να είναι κάτι μετρήσιμο, αλλά δεν είναι η καλύτερη μέθοδος αξιολόγησης μιας κωμωδίας…