Σείστηκε το βράδυ της Τετάρτης (18/6) η Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στην προγραμματισμένη αντιπολεμική συναυλία αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη που διοργάνωσαν ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος και το Πανελλήνιο Σωματείο Ελλήνων Τραγουδιστών.

Με φόντο τις παλαιστινιακές σημαίες που δεν σταμάτησαν να ανεμίζουν, η Χάρις Αλεξίου ανέβηκε στη σκηνή ξεσηκώνοντας τον κόσμο απαγγέλλοντας ένα ποίημα του Παλαιστίνιου Ζαχαρία Μοχάμεντ.

«Λένε πως οι καλλιτέχνες έχουν πολύ δυνατή φωνή και έτσι μπορούν να περάσουν τα μηνύματα. Όχι. Οι καλλιτέχνες παίρνουν τη δική σας φωνή και την κάνουν δυνατή» με αυτά τα λόγια η ερμηνεύτρια έδωσε τον παλμό σε μια Τεχνόπολη που φώναζε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».

Το ποίημα που απήγγειλε η Χάρις Αλεξίου

«Έκλαιγε, γι αυτό κι εγω του κρατούσα το χέρι. Για να τον παρηγορήσω και να του σκουπίσω τα δάκρυα. Του είπα καθώς με έπνιγε η λύπη: Σου υπόσχομαι ότι η δικαιοσύνη θα νικήσει στο τέλος και η ειρήνη σύντομα θα έρθει. Του έλεγα ψέματα φυσικά. Ξέρω ότι η δικαιοσύνη δεν θα νικήσει και η ειρήνη δεν θα έρθει σύντομα. Αλλά έπρεπε να σταματήσω τα δάκρυά του. Είχα αυτή την λανθασμένη ιδέα που λέει πως αν μπορούσαμε με κόλπα να σταματήσουμε το ποτάμι των δακρύων, όλα θα συνέχιζαν την πορεία τους με την λογική. Τα πράγματα θα γίνονταν αποδεκτά ως έχουν.

Η βία και η δικαιοσύνη θα βοσκούσαν μαζί στο χωράφι. Ο θεός και ο σατανάς θα ήταν αδέρφια και το θύμα θα ήταν ο έρωτας του θύτη. Αλλά δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσουν τα δάκρυα. Ξεχύνονται ολοένα σαν πλημμύρα να διαλύσουν την ψεύτικη τελετή της ειρήνης. Και γι αυτό, γι αυτή την πικρή εμμονή των δακρύων, ας θεωρήσουμε το μάτι ως το μόνο αληθινό, άγιο επί γης. Δεν είναι δουλειά της ποίησης να σκουπίζει τα δάκρυα. Η ποίηση οφείλει να σκάβει μια τάφρο από όπου θα μπορούν να ξεχειλίζουν και να πνίγουν το σύμπαν».

documento.gr