Τώρα θα πει κάποιος, τι δουλειά έχει ο Μίλτον Φρίντμαν, ο γνωστός θεωρητικός οικονομολόγος, ιδρυτής της σχολής του Σικάγου και θιασώτης του πιο ακραίου οικονομικού και κοινωνικού νεοφιλελευθερισμού, με τη δημόσια κυβερνητική εικόνα και συμπεριφορά των υπουργών, στελεχών και πρωτίστως του δικού μας πρωθυπουργού;. Μάλλον έχει και παραέχει. Το ότι ο Κυριάκος και οι λοιποί είναι ακραιφνείς οπαδοί της μονεταριστικής κοινωνιοκτόνας οικονομικής πολιτικής και των συνταγών του νεοφιλελευθερισμού, όπως ακριβώς τις διακήρυξε πριν πολλά χρόνια ο περιβόητος καθηγητής-οικονομολόγος, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Τα έργα και οι μέρες αυτής της κυβέρνησης το ομολογούν καθημερινά.

Ο Φρίντμαν όμως δεν περιορίστηκε απλά στην κατάθεση απόψεων, θέσεων και συμπερασμάτων για την οικονομία και την κοινωνία, αλλά το πλέον σημαντικό γι’ αυτόν και τους θιασώτες του υπήρξε το ζήτημα της εφαρμογής τους στις κοινωνίες του τέλους του 20ου και των αρχών του 21ου αιώνα. Στις κοινωνίες που προσφέρονταν για την εφαρμογή των θεωριών του, με πρώτες εκείνες του πρώην υπαρκτού που στην δεκαετία του ‘90 τελούσαν, λόγω των γνωστών εξελίξεων, σε πλήρη αποδιοργάνωση, σε κατάρρευση. Προηγήθηκαν βέβαια τα πρώτα πειράματα εφαρμογής τους σε χώρες της Ν. Αμερικής με πρώτη εκείνη της Χιλής υπό τον δικτάτορα Πινοτσέτ με τα γνωστά εκ των υστέρων άκρως θλιβερά και καταστροφικά αποτελέσματα για τον κόσμο κυρίως της εργασίας.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η θεοποίηση της αγοράς της πλήρους ελευθερίας (ή, ακριβέστερα, της πρωτοφανούς ασυδοσίας της), η ανυπαρξία οιασδήποτε κρατικής παρέμβασης, η ανάδειξη σε έγκλημα καθοσιώσεως οιουδήποτε δημόσιου έλεγχου στην οικονομία, η σχεδόν απαγόρευση εκστόμισης ακόμη και των λέξεων “δημόσια αγαθά”, “κοινωνικές υπηρεσίες”, “κοινωνική πρόνοια και κοινωνικό κράτος”, “δικαιώματα εργαζομένων”, “προστασία της εργασίας” κλπ, δεν εφαρμόζονται εύκολα και προπάντων θα ξεσήκωναν το μέγιστο μέρος της κοινωνίας εναντίον τους. Έτσι κατέληξαν οι πλασιέ του μονεταριστικού μοντέλου στην θεωρία των αλλεπάλληλων κοινωνικών σοκ, που θα προκαλούνταν από την άμεση, σχεδόν αστραπιαία εφαρμογή των συνταγών τους. Σοκ που θα παρέλυαν εξαρχής οιαδήποτε αντίδραση μιας καθημαγμένης, ταλαιπωρημένης και απογοητευμένης κοινωνίας.

Δεν είναι τυχαίο το συμπέρασμα και η προτροπή της περιώνυμης σχολής προς τις πρόθυμες ανά τον κόσμο κυβερνήσεις: “ό,τι έχετε να κάνετε, κάντε το άμεσα και δίχως καμιά διαβούλευση, τους πρώτους έξι μήνες ή τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής σας, ώστε τα αλλεπάλληλα κοινωνικά σοκ από την εφαρμογή τους, να παραλύσουν αντιδράσεις και αγωνιστικές διαθέσεις, ιδιαίτερα αυτών που άμεσα πλήττονται από τα οικονομικά μέτρα”.

Αυτή η συνταγή επιβολής ως μια κανονικότητα, μια καθημερινότητα νομοτελειακή των νέων συνθηκών που δεν χωρά αμφισβήτηση και διαφωνία, μάλλον έχει καταστεί θέλγητρο και πεδίο δόξης λαμπρό για το πολιτικό προσωπικό της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και δεν αφορά μόνο τη δράση της στο οικονομικό πεδίο αλλά και στη δημόσια εικόνα και συμπεριφορά των στελεχών της. Τα αλλεπάλληλα κοινωνικά σοκ από την ανερμάτιστη, κυνική και χωρίς όρια συμπεριφορά υπουργών, τη χυδαία και προσβλητική συμπεριφορά προς πολιτικούς αντιπάλους και εκπροσώπους κοινωνικών συλλογικοτήτων, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών και διαφόρων άλλων, σε έναν στόχο προσβλέπει: σε αυτόν της καθιέρωσης μιας νέας πραγματικότητας, ενός νέου τρόπου διεξαγωγής της δημόσιας συζήτησης, δήθεν ειλικρινούς, άμεσου και λαϊκού. Δηλαδή, ο κυνισμός, ο πολιτικός κουτσαβακισμός, η χυδαιότητα και η αναίτια προσβολή και υποτίμηση του μη αρεστού, να γίνει συνήθεια, ρουτίνα αποδεκτή και καθημερινή.

Δείγμα αυτής τακτικής και εξανδραποδισμός κάθε ίχνους αυτοσυγκράτησης, ευγένειας και επιστράτευσης λογικών επιχειρημάτων, η στάση και η συμπεριφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του, δίπλα στον Ολλανδό ομόλογό του. Με εκνευρισμό ανάλογο θαμώνα καφενείου που θίξανε την ποδοσφαιρική του ομάδα, επιτέθηκε στην Ολλανδή δημοσιογράφο, που του έθεσε υπόψη τα κυβερνητικά ψεύδη για το άλλο θέμα του αίσχους και του διεθνούς διασυρμού της χώρας μας και αφορά τις βίαιες επαναπροωθήσεις στην Τουρκία, των κολασμένων που ζήτησαν και ζητούν βοήθεια και προστασία από την πατρίδα μας. Πώς τόλμησε μια κοινή θνητή να ζητήσει εξηγήσεις από τον πρωθυπουργό μας, για ένα θέμα για το οποίο αποφάνθηκε οριστικά και αμετάκλητα ο ίδιος; Ο ίδιος που διαπίστωσε… διεθνή δημοσιογραφική συνωμοσία για το παραπάνω θέμα, προκειμένου να… συκοφαντηθεί η χώρα μας.

Δεν δίστασε τελικά, ο κατά το δοκούν εύθικτος κ. Μητσοτάκης να καυγαδίσει δημόσια με μια ξένη δημοσιογράφο, κι ας ήξερε εκ των προτέρων ότι είχε άδικο, ότι η πραγματικότητα στο συγκεκριμένο ζήτημα, είναι αυτή ακριβώς που αποτυπώνει στα γραπτά και στα ρεπορτάζ της η Ολλανδή δημοσιογράφος.

Ακόμη και αυτοί οι συντηρητικοί και δεξιοί συμπολίτες μας που ακόμη δεν έχουν αποκηρύξει την νηφαλιότητα, την σοβαρότητά τους και την στοιχειώδη λογική, θα ανέχονται την πολιτική αυτής της κυβέρνησης;

ΥΓ. Η ξένη δημοσιογράφος επανήλθε την επομένη με την δημοσίευση φωτογραφιών και ρεπορτάζ της, που αποδεικνύουν την παρουσία της στη χώρα μας τις επίμαχες μέρες και σχετικά με το προσφυγικό την εγκυρότητα των στοιχείων της.

Γιάννης Τεκίδης

ΠΗΓΗ: left.gr