Παρά τις επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις από την κυβέρνηση για «σταθεροποίηση» των τιμών, η πραγματικότητα στα ράφια των σούπερ μάρκετ αποδεικνύεται σκληρή και αποκαρδιωτική για χιλιάδες νοικοκυριά. Η ακρίβεια όχι μόνο επιμένει, αλλά παγιώνεται, με τις τιμές βασικών αγαθών να καταγράφουν άνοδο για τέταρτο συνεχόμενο μήνα.

Η νέα αύξηση και το «τέλος» του πλαφόν
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της μηνιαίας έρευνας του ΙΕΛΚΑ για τον Απρίλιο, οι τιμές αυξήθηκαν κατά 0,23% σε σύγκριση με τον Μάρτιο. Η αύξηση αυτή έρχεται σε μια περίοδο που το υπουργείο Ανάπτυξης σχεδιάζει να αποσύρει οριστικά το προσωρινό πλαφόν κέρδους στα βασικά αγαθά από τις 30 Ιουνίου, παρά τις προειδοποιήσεις πως κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε νέο κύμα αυξήσεων – ιδίως σε ευπαθή προϊόντα.

Τα «πρωταθλήματα» της ακρίβειας
Ορισμένες κατηγορίες προϊόντων έχουν καταγράψει ιδιαίτερα ανησυχητικές αυξήσεις σε ετήσια βάση:

+14,45%: Μπισκότα, σοκολάτες και ζαχαρώδη – λόγω των υψηλών διεθνών τιμών σε κακάο και καφέ.

+10,08%: Φρέσκα κρέατα – εξαιτίας της μείωσης ζωικού κεφαλαίου και των εισαγωγών με αυξημένο κόστος.

+2,79%: Φρέσκα ψάρια και θαλασσινά.

+1,80%: Φρούτα και λαχανικά – επηρεασμένα από δυσμενείς καιρικές συνθήκες και μειωμένη παραγωγή.

+1,55%: Νερά, χυμοί και αναψυκτικά.

Μικρές ανάσες, αλλά όχι στα βασικά
Ορισμένες κατηγορίες προϊόντων παρουσιάζουν αποκλιμάκωση, κυρίως στα μη τρόφιμα:

Απορρυπαντικά και είδη καθαρισμού

Τροφές για κατοικίδια

Ορισμένα είδη παντοπωλείου, κυρίως λόγω της μείωσης της τιμής του ελαιολάδου

Από τις 23 κατηγορίες που εξετάζει το ΙΕΛΚΑ, μόλις οι 11 σημείωσαν μείωση τιμών. Οι υπόλοιπες 12 είχαν αυξήσεις, εδραιώνοντας ένα αίσθημα οικονομικής ασφυξίας στην κοινωνία.

Οι καταναλωτές «μετρούν και το τελευταίο λεπτό»
Η συνεχιζόμενη ακρίβεια έχει καταστήσει το σούπερ μάρκετ έναν τόπο «δοκιμασίας» για τα ελληνικά νοικοκυριά. Οι καταναλωτές μετρούν κυριολεκτικά με το κομμάτι κάθε αγορά, ενώ συχνά αναγκάζονται να αφαιρούν προϊόντα από το καλάθι στην ουρά του ταμείου. Η αγοραστική δύναμη φθίνει, ενώ οι σταθερές αυξήσεις καταδεικνύουν ότι η κρίση κόστους ζωής δεν είναι συγκυριακή, αλλά συστημική.